Είμαι τώρα 25 ετών και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δυσκολεύομαι με τις παρέες μου…
Από μικρή είχα 1-2 φίλους και κάπως έτσι συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Δυστυχώς, από ότι έχω καταλάβει, δεν καταφέρνω να με συμπαθήσουν ιδιαίτερα τα άτομα που γνωρίζω.
Ενώ έχω όλη την καλή διάθεση και προσπαθώ και δίνω χώρο και χρόνο, δεν είμαι αυτή που θα επιλέξουν να κρατήσουν επαφές.
Θέλουν να κάνουμε παρέα αλλά δε το επιδιώκουν. Και το συναντάω σχεδόν κάθε φορά αυτό το πράγμα. Σε σημείο που έχω απογοητευτεί με τον εαυτό μου και προσπαθώ απλά να αποδεχτώ ότι θα είμαι ένα introvert άτομο με λιγοστές παρέες, αν και δυσκολεύομαι κάπως.
Νιώθω πολλές φορές ότι δε μου δίνουν την ευκαιρία για να εκφραστω αν και έχω πράγματα να πω. Ενώ φαίνεται να με εκτιμάνε σαν άτομο (έτσι νομίζω τουλάχιστον), δε με πολύ γουστάρουν. Το βλέπω συνεχώς αυτό το μοτίβο.
Ναι οκ δεν είμαι πάντα το πιο φαν άτομο αλλά θεωρώ ότι είμαι καλή παρέα, μου το έχουν πει κιόλας αρκετοί, αλλά δεν ξέρω τι φταίει.
Εγώ θα είμαι αυτή που θα επιδιώξω να κάνουμε πράγματα…γιατί αν το αφήσω πάνω τους απλά θα φθίνει το πράγμα και θα χαθούμε. Το θέμα μου, όμως, πλέον είναι πώς το αποδεχόμαστε αυτό το πράγμα.
Ότι έτσι θα συνεχίσει να κυλά και ιτς οκ. Με ρίχνει πολύ ψυχολογικά και με κάνει να αμφισβητώ την αξία μου ως άτομο. Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μοναχικό κορίτσι
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ω.. παρομοιο προβλημα ειχα μεχρι τα 30 μου. Νομιζω φταιει επειδη το κυνηγαγαμε. Φαινεται η αναγκη μας για φιλους, για αποδοχη. Μπορουσε να φανει, γιατι.. ημασταν ετοιμοι (και καναμε) τους συμβιβασμους, και τα στραβα ματια προκειμενου να εχουμε φιλους. Σ’αυτα τα χρονια, ανεχτηκα πολλα, καταπια πολλα Καπου στα 30 λοιπον.. γυρισε ο δικος μου τροχος. Ηταν εκεινο το διαστημα που αποφασισα να γινω πιο μοναχικη ως χαρακτηρας, σταματησα να κυνηγω φιλους, και επικεντρωθηκα σε δικα μου ενδιαφεροντα και προσωπικη εξελιξη. Αιτια σταθηκε καποια αλλαγη του τροπου ζωης μου. Μια εξελιξη που μ’άρεσε Τοτε.. αρχισα να κανω και πραγματα μονη μου.… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω απολυτα με οσα λες. προσωπικα εχω καθιερωσει κυριακατικο πρωινο καφε με βιβλιο, κ αν θελει να ερθει κ αλλο ατομο μαζι δε θα πολυθελω! αλλα γενικα ειμαι μοναχικος ανθρωπος… Βλεπω κι αλλα ατομα μονα τους στο καφε και μου αρεσει, γιατι μεχρι προτινος ειχαμε μια κουλτουρα στην ελλαδα οτι τα κανουμε ολα με τους φιλους. Ομως αυτο αλλαζει οπως φαινεται!
Το μόνο που με αποθαρρύνει από το να πάω μόνη μου να αραξω σε ένα καφέ, είναι ότι σίγουρα μετα από λίγο θα θέλω να πάω τουαλέτα και δεν θα έχω που να αφήσω τα πράγματα 😅
Α εγω αφηνω το μπουφαν στην καρεκλα και παιρνω τσαντουλα κανονικα μαζι 🙂
Ίσως λίγο εκτός θέματος, αλλά ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τις ερωτικές σχέσεις. Όπως το γράφεις στην αρχή. Επειδή είχες απορία σε κάποιο άλλο post, δεν θα μπορούσα να το έχω γράψει καλύτερα ως απάντηση.
Την εχω κανει την συνδεση, αλλα δυστυχως δεν εχω την αναλογη επιτυχια.
Η μαλλον την εχω.. οταν διαγραψω οριστικα καποιον.
Δυστυχως οταν ερωτευτω δεν μπορω να το ελεγξω, οσο και αν παιξω την αδιαφορη, οσο και αν προσπαθησα να απομακρυνθω
Όταν κάνεις τα στραβά μάτια σημαίνει ότι έχεις εντοπίσει κάτι που σε δυσαρεστεί και επιλέγεις να το αγνοείς, καταπιέζοντας τον εαυτό σου. Αυτομάτως δίνεις το δικαίωμα στον εκάστοτε να μη σεβαστεί τα όριά σου, εφόσον εσύ η ίδια τα χαλαρώνεις τόσο. Ανεχεσαι πολλά, όπως λες κι εσύ, στο όνομα του έρωτα ή της φιλίας. Προσωπικά θέτω όρια εξαρχής, ξεκαθαρίζω ότι είναι αδιαπραγμάτευτα, συνοδευόμενα από τη φράση: σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, αλλά στην πρώτη μλκία έφυγα. Εκείνος που δεν έχει σκοπό να τα σεβαστεί έτσι κι αλλιώς, θα την κάνει νωρίς, γλιτώνοντάς μου πολύτιμο χρόνο και ενεργεια. Εκείνος που γνωρίζει από… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπον.. θα ηθελα να μου πεις με παραδειγμα, πως θετεις ορια, καθοτι σ’αυτο αντιμετωπιζω μια δυσκολια να τα θεσω εξαρχης, στο καταλληλο χρονικο διαστημα. Να πω δικο μου παραδειγμα.. Με καποιον πρωην, στο πρωτο ραντεβου το εφερε ετσι στην κουβεντα, που λεγαμε για φιλους παρεες κτλ. Εκει λοιπον πεταξε, οτι μια πρωην του, δεν γουσταρε τους φιλους του (που ηταν απο το σχολειο μαζι), και εν τελει του εθεσε το διλημμα : “ή εκεινοι ή εγω”, πραγμα που τους οδηγησε στον χωρισμο. Κατανοω οτι εκ των υστερων, οτι τεθηκε εμμεσα ενα οριο, και συνάμα μια απειλη (προειδοποιηση) προς εμενα. Τι… Διαβάστε περισσότερα »
ΕΓΩ. Με κυνηγάνε αυτοί που δε θέλω (γιατί είμαστε από άλλους κόσμους και δεν έχουμε τι να πούμε) και αυτοί που θέλω, δεν κάνουν καμία κίνηση. Συνήθως η μόνη τους πρωτοβουλία για να με δουν είναι να μου προτείνουν μαζώξεις των 40 ατόμων στις οποίες δε θα ξέρω κανέναν, το σόσιαλ ανξιετυ μου θα βαρέσει κόκκινο και με τους ίδιους θα καταφέρω να πω μόνο τα τυπικά. Been there. Έτσι ξενερώνω κι εγώ ή τέλος πάντων δε θέλω να γίνομαι βάρος γιατί ξέρω πώς είναι να σε πιέζουν και να ασφυκτιάς, άρα αναγκαστικά ξεκόβω. Επομένως, έχω μείνει με 1 (ΟΛΟΓΡΑΦΩΣ… Διαβάστε περισσότερα »
Συμπάσχω μαζί σου. Αν θέλεις παρέα κάνε στέκι ένα μαγαζί, φίλους-φίλους μπορεί να μην κάνεις αλλά τουλάχιστον θα έχεις παρέα (τους θαμώνες) όταν είσαι έξω. Εγώ έτσι έκανα και περνούσα τέλεια.
Νομιζω γενικα οι ανθρωποι ειμαστε της συνηθειας, το οικειο και γνωριμο πολυ συχνα κερδιζει απεναντι στο καινουριο ατομο που δε γνωριζουμε καλα κι ομως μπορει να προσφερει πολλα στη ζωη μας. Ειναι εκνευριστικο αλλα δε νομιζω οτι φταις εσυ!
To να είσαι εσωστρεφής, δεν είναι κακό. Μια χαρά σε βρίσκω. Ίσως δεν έχεις συναντήσει τους κατάλληλους ανθρώπους, για να δεθείς μαζί τους ουσιαστικά. Δεν σημαίνει ότι δεν θα συμβεί στο μέλλον.Καθώς τα χρόνια περνάνε, θα βρεις τις ισορροπίες σου. Η αποδοχή έρχεται αβίαστα, δεν γίνεται εμμονή. Και αν δεν έρθει από τους συγκεκριμένους ανθρώπους, θα έρθει από άλλους, αρκεί να τους δεις, όταν τους συναντήσεις.
Σίγουρα υπάρχει μοτίβο στη δική σου συμπεριφορά και πράγματα που μπορείς να δουλέψεις. Αυτό όμως που παρατηρώ και το παρατηρώ και στα σχόλια είναι ένα μεγάλο κίνητρο να εντάξουμε τον κάθε έναν που έχουμε στην ζωή μας σε ενα κουτακι σε κολλητό, κοντινό, λιγότερο κοντινό, μόνο παρέα κλπ κλπ. Ενώ στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πιο ρευστά και ανά περιόδους αλλάζουν. Το ότι δεν ταιριάζεις 100% με κάποιον που κάνεις παρέα δεν καθορίζει τα πάντα. Ούτε μένουν τα πάντα τα ίδια για όλη τη ζωή. Καλό είναι και να είμαστε αυτόνομοι όπως ωραία ειπώθηκε αλλά και να συγχωρούμε και να… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγω δυσκολευομουν και δεν εχω αλλαξει πολυ …οσο ημουν μικρουλα κ φοιτητρια αργοτερα ,το εβρισκα δυσκολο ως ανεφικτο να μπω σε μεγαλες παρεες .Κατι υπηρχε στον τροπο μου κ στα ενδιαφεροντα μου .Επισης ειμσι ηρεμη κι ησυχη ως σνθρωπος κ μπορει νσ περνουσα ως βαρετη .Στα 27 βρηκα παρεες στη δουλεια κ περασα υπεροχα …Ηταν σα να ζουσα μια γενικοτερη ανθιση .Το αποδιδω στο οτι βρεθηκαν οι καταλληλες συνθηκες ,οι σωστοι σνθρωποι στο σωστο σημειο.Γενικα παντως ειχα κι εχω μια δυο φιλες και τωρα πια μου αρεσει πολυ .Εξαλλου ο χρονος μου ως μαμα ειναι λιγος κ θελω να… Διαβάστε περισσότερα »
Πως καταλαβαίνεις ότι δεν σε πολυγουσταρουν; και αφού δεν σε πολυγουσταρουν (οποίοι είναι αυτοί),.γιατί να κάνετε παρέα;
Υπαρχουν λογοι και λογοι που καποιος μπορει να μη πολυ τρελαινεται να βγαινει μαζι σου (μας) σε τακτικη βαση οπως για παραδειγμα μπορει η συζητηση που κανετε να ειναι συνεχως αρνητικα φορτισμενη με αποτελεσμα να χαλαει η διαθεση. Μπορει να υπαρχουν γκρινιες, παραπονα κοκ οποτε να σε εχουν συνδιασει με αυτα και να σε αποφευγουν. Μπορει να μην κανεις τπτ λαθος και απλα να εχεις “ξεμεινει” με ατομα που ξερεις χρονια ομως δυσκολευεσαι να αποδεχτεις οτι πλεον δεν ταιριαζεται οπως παλια…μεγαλωσατε, εχετε διαφορετικα ενδιαφεροντα, αλλες ζωες κτλ. Οπως και να εχει προσπαθησε να μη ριχνεις ολη την ενεργεια σου μονο… Διαβάστε περισσότερα »