Καλησπέρα και καλό μας μήνα!
Τον Νοέμβριο που μας πέρασε, γέννησα με κατεπείγουσα καισαρική. Το μωρό έσπασε τα νερά, περιμέναμε ώρες αλλά δεν κατέβαινε, στο τέλος μου είπαν ότι έριξε παλμούς και με έβαλαν και καισαρική.
Το θέμα μου είναι ότι από τότε δεν έχω ακουμπήσει ξανά την κοιλιά μου. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί.
Ίσως επειδή είναι ακόμα μουδιασμένη στην τομή; Ίσως επειδή φοβάμαι μην της πληγώσω; Ίσως επειδή με σκιάζει η αίσθηση της τομής; Κάτι άλλο πιο βαθιά ψυχολογικό, καθώς η καισαρική ήρθε ξαφνικά και απρόσμενα και η ανάρρωσή της ήταν ιδιαίτερα δύσκολη με τρομερούς πόνους και αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης;
Έχει τύχει σε κάποια άλλη; Το ξεπέρασε? Εγώ πια δεν αγγίζω το σώμα μου και δεν το περιποιούμαι όπως παλιά.
Ευχαριστώ πολύ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ολίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είμαι μανούλα κ δεν ξέρω, για αυτό έχω κ την απορία: Γιατί αισθάνεστε άσχημα αν έχετε γεννήσει με καισαρική; ποι@ ανεκδιήγητ@ σας το πέρασε αυτό στο μυαλό σας; Προς κάθε μανούλα που ίσως διαβάζει αυτό το μηνυμα: Κοριτσαρες μου υπέροχες! Γυναικαρες ηρωίδες!!! Που το σώμα σας δημιούργησε νέους ανθρώπους, νέες ζωές, κ μπήκε στον οποια διαδικασία να βγάλει αυτές τις ζωές στο φως!!! Αγαπήστε τον εαυτό σας! Αγαπήστε το σώμα σας! Ναι με όλες τις αλλαγές που έχει υποστεί!!! Σε κάποιες μπορεί να φαίνονται περιεργα σε άλλες ξένα, αλλά είναι τα υπέροχα σώματα σας που μπήκαν σε μια τρελλη… Διαβάστε περισσότερα »
Κατ αρχάς λόγω του πολύ πρακτικού μετεγχειρητικου πονου. Οι άλλοι λόγοι είναι κυρίως κοινωνικοί με προκατάληψη και μαμαδοshaming
Συγνώμη, έπρεπε να το διευκρινίσω, δεν εννοούσα τον πόνο. Αυτό εξυπακούεται!!! Χειρουργείο είναι! Εννοούσα περισσότερο για κοινωνικοπροκαταληψοshaming καταστάσεις…
Γράψτε τους όλους! Ηρωίδες είστε!
Γέννα Καισαρικής εδώ! Δεν έχει να κάνει μόνο με judging και τη ματιά των άλλων όλο αυτό. Προσωπικά, ένιωσα ότι με προδωσε το ίδιο μου το σώμα. Πρόσεξε: ένα σώμα πολύ δυνατό που σε όλη την εγκυμοσύνη πετούσε. Ένα σώμα που δεν περνούσε ούτε απ’ έξω από νοσοκομεία. Ένα πρωί, χωρίς να έχω ενημερωθεί πλήρως για τη διαδικασία με σφάξανε (ναι έτσι ειναι) και μου δώσανε ένα μωρό στα χέρια. Έτσι αισθάνθηκα. Πληγωμένη, ματωμένη, διπλωμενη στα δυο, εκλιπαρώντας για παυσίπονα έπρεπε να φροντίσω αυτό το μωρό. Περασε 1,5 χρόνος για να νιώσω οκ να αγγίξω την κοιλιά μου. Και πάλι,… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε ο φυσιολογικός τοκετός είναι παίξε γέλασε… Εμένα με σφαξανε στο φυσιολογικό τοκετό μου, έχουν περάσει 3 χρόνια και ανατριχιαζω όταν νιώσω την τομή μου και ακόμα δεν έχω μπορέσει να την κοιτάξω. Στον φυσιολογικό τοκετό οι κίνδυνοι είναι πολύ περισσότεροι, αρκεί να σκεφτούμε ότι πριν την καισαρική χάνονταν πολύ περισσότερα παιδάκια και μητέρες. Πέραν τούτου όμως δεν υπάρχει καμία απολύτως ντροπή στην καισαρική, ούτε στην επισκληριδιο που τόσες και τόσες γυναίκες επιλέγουν να μην κάνουν πια. Λυπάμαι που είχες τόσο δύσκολη εμπειρία με την καισαρική σου, θα μπορουσε όμως να ήταν πολύ διαφορετική. Εχω πολλές φίλες που δε δυσκολεύτηκαν… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή, εγώ είμαι μαμά και σε ευχαριστώ για τα υποστηρικτικά σου λόγια, αλλά δε νιώθω καθόλου ηρωίδα και το βρίσκω υπερβολικό αυτό που λες. Κάνουμε ό,τι κάνουν όλα τα θηλυκά θηλαστικά όταν αναπαράγονται. Έτσι όρισε η φύση και έτσι γίνεται, και στα ποντίκια, και στους σκύλους και στους ανθρώπους. Οποία επιλέξει να μη μπει σε αυτή τη διαδικασία δεν είναι ούτε δειλή, ούτε στερείται ηρωισμού.
Αν και αντιλαμβάνομαι το συλλογισμό σου θεωρώ ακόμα ότι ο χαρακτηρισμός είναι υπερβολικός και άδικος. Αν είναι ηρωίδα μια μητέρα που γεννά και μεγαλώνει τα παιδιά της, τότε πώς θα χαρακτηρίσουμε μια μάνα που πέφτει στη φωτιά για να σώσει το παιδί της ή μπαίνει μπροστά στο αυτοκίνητο για να το προστατεύσει; Και μη μου πεις ότι αυτά θα τα έκαναν όλες οι μητέρες γιατί πρώτον είναι αυτονόητο με αυτά που γίνονται τελευταία ότι δεν θα τα έκαναν όλες και δεύτερον ο εν δυνάμει ηρωισμός δεν δικαιολογεί a priori τον χαρακτηρισμό “ηρωίδα”. Ναι, θέλει κάποια γενναιότητα για να αποφασίσεις να… Διαβάστε περισσότερα »
Να χαιρεσαι το μωρακι σου!!Σε καταλαβαινω γιατι και γω γεννησα προσφατα και η φαση ηταν γενικοτερα τραυματικη οπως εξελιχθηκε, δεν ξερω ποσος καιρος περασε απο τη δικη σου γεννα αλλα ετσι και αλλως καθε γεννα ειναι διαφορετικηκαι αφου νιωθεις ετσι και εχεις αποριες και για να μην προβληματιζεσαι αδικα θα σου προτεινα να μιλησεις με τη γραμμη υποστηριξης της Φαιναρετης.
Δεν είμαι μάνα από επιλογή, αλλά έζησα από κοντά τη γέννα του παιδιού της καλύτερης μου φίλης. Κι εκείνη γέννησε με καισαρική. Κι ενώ με τον άνδρα της περιμέναν πώς και πώς το μωράκι, όταν ήρθε, ήταν κι οι δυο σα χαμένοι. Είναι το αρχικό σοκ της απόλυτης αλλαγής που έρχεται, μέχρι να τη συνηθίσουν οι νέοι γονείς. Η φίλη μου ωστόσο, πέρασε επιλόχειο κατάθλιψη, έκανε 2 χρόνια να συνέλθει και ναι, χρειάστηκε κι ακολούθησε ψυχολογική υποστήριξη ειδικού με προτροπή μάλιστα του άνδρα της, όταν συνειδητοποίησαν πως αρχισε να σκέφτεται να βλάψει τον εαυτό της. Είχε φρικάρει με τις αλλαγές… Διαβάστε περισσότερα »
Να χαίρεσαι το ζουζούνι σου. Έκανα λογαριασμό μόνο και μόνο για να σου απαντήσω… Το ίδιο παθουσα και εγώ.. Πριν 3 μισή χρόνια γέννησα το 1ο μου παιδάκι, σπάσανε τα νερά με καθυστέρηση αρκετών ημερών μιας και καλό βολεύτηκε μέσα.. πέρασαν 8 ώρες και διαστολή με το ζόρι 5εκ. , εγώ φρικαρισμενη με τους πόνους, αϋπνία, κούραση γιατί φάγαμε όλη τη νύχτα έτσι και ότι μόλις γεννηθεί τι γίνεται μετα, πως το φράντιζω κλπ… Τελικά μόλις κάνω την επισκληριδιο μπας και χαλαρώσω λίγο για να κοιμηθώ, τσουπ πάρε και μια ρήξη πλακούντα οπότε το νυστέρι αναγκαίο… Ο πόνος μετά σχεδόν… Διαβάστε περισσότερα »
γιατι ομως πονουσες τοσο μετα; ψαξτο λιγο γιατι εγω 2 καισαρικες κ σηκωθηκα απο την πρωτη μερα. Δε λεω καθε σωμα κ περιπτωση ειναι διαφορετικη, αλλα τετοιες εμπειριες με τοσες δυσκολιες μετεγχειρητικα, εχω ακουσει απο γυναικες που εκαναν ολική αναισθησια (φυσικα κ σε σενα επαιξε ρολο κ η αποκολληση κ τα σπασμενα νερα). Ειμαι σχεδον βεβαιη οτι τη 2η φορα, με προγραμματισμενη καισαρικη, θα ειναι εντελως διαφορετικα. Με το καλο!
Καταρχάς ήταν έντονα το ψυχολογικό κομμάτι, ότι μου έσκισαν το σώμα μου χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να έχω επιλογή… Έπρεπε να γίνει και τέλος για σωθεί το μωρό. Δεν ήμουν με ολική, ήμουν μόνο με επισκληριδιο και παρακολουθούσα όλη την διαδικασία..αισθάνθηκα κατευθείαν όταν μου τον βγάλανε, πριν καν κλάψει και τον δω.. δεύτερον το κάθε σώμα αντιμετωπίζει διαφορετικά τον πόνο και την επούλωση… Ναι μεν στο μαιευτήριο με σήκωσαν από την πρώτη μέρα,με φουλ κοκτέιλ παυσίπονων στο σπίτι όμως η κάθε κίνηση με έκανε να νιώθω λες και μου κάνουν χαρακίρι αλλά ιαπωνικά στη κοιλιά. Αν δεν επερνα παυσίπονα δεν μπορούσα… Διαβάστε περισσότερα »
απλα σιγουρεψου οτι δεν εχεις υποστει μαμαδοshaming. Κι εγω ηθελα vbirth, εχουνε κ 4,5χρ διαφορα τα παιδια, αλλά δεν ειναι ανευ ρισκου. Ενημερώσου όσο καλύτερα μπορεις για φυσιολογικό τοκετό μετά απο καισαρικη. Εγω κατεληξα να ακολουθησω τη safe συμβουλη του γιατρου, οτι αν δεν με επιαναν πονοι ή εσπαγαν τα νερά ως τις 38 εβδ, θα πηγαιναμε με καισαρικη. Η 2η καισαρικη ηταν ακομα πιο ευκολη και να σου πω, μετα απο τοσα χρονια ακομα θυμαμαι τα προσωπα τους, του καθενός χωριστα. Καθε γεννα ειναι μοναδικη, εγω μεσα στην ολη φαση που ημουν (καμια υποστηριξη απο το συζυγο), βρηκα μια… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ να είσαι καλά, να χαίρεσαι πραγματικά τα παιδάκια σου. Όχι σίγουρα όχι mamadoshaming… Αυτές το παίζουν σκληροπυρηνικες του στυλ ότι για να καταλάβεις την εμπειρία της γέννας όλα πρέπει να είναι ναι φυσικά, χωρίς φάρμακα κλπ. Τους λέω κατάμουτρα ότι θέλω vbirth, πολύ απλά για να βαρεσω την επισκληριδιο , να μην καταλαβαίνω Χρήστο από πόνο και για να μην με σφάξουν πάλι σαν αρνί και κοιλοποναω. Να δεις πως γουρλωνουν τα μάτια. Έχω διαβάσει αρκετά για το vbirth γενικά, ευελπιστώντας να αποφύγω τα ράμματα καισαρικής.
Ολίνα, θα περάσει… Μου φαίνεται απόλυτα λογικό αυτό που περνάς. Κι εγώ στο πρώτο μου είχα τραυματική εμπειρία. Έσπασαν τα νερά στις 40 εβδομάδες και 4 μέρες, αλλά ήταν κεχρωσμένα. Άγχος μέχρι να πάμε στην κλινική και να ακούσουμε την καρδούλα του… Διαστολή μηδέν για ώρες. Μου είπε η γιατρός μου να είμαι προετοιμασμένη για το ενδεχόμενο καισαρικής και έπεσα να πεθάνω. Μου “έβαλαν” τεχνητούς πόνους για να το παλέψουμε για φυσιολογικό τοκετό και με χίλια ζόρια βγήκε, με άπειρο πόνο και αγωνία. Η τομή μου τεράστια, δε θα ήταν μεγαλύτερη αν είχα κάνει καισαρική. Έκανα μήνες να συνέλθω, πήγαινα… Διαβάστε περισσότερα »
Γεννησα κ τα 2 αγορια μου με καισαρικη. Το μικρό μου ειναι 14 ετών. μετά απο 14χρ η τομή σχεδόν δε φαινεται, αλλα αν αγγιξω το σημείο εχει μια περιεργη αισθηση, κατι σαν μυρμηγκιασμα. Δεν το αγγιζω ποτε, ουτε αφηνω κανεναν να το αγγιξει. Το πηρα αποφαση κ το αγνοω. Εξαλλου, υπαρχουν τοσα ομορφα αγγιγματα, γιατι να κολλαμε σε ενα;
Δεν εχω κανει καισαρικη, γεννησα φυσιολογικα οποτε δεν ειναι η ιδια περιοτωση ακριβως, αλλα για να δω τον κολπο μου μου πηρε 1,5 χρονο. Μου ηταν απιστευτα αβολο να τον αγγιζω, το εκανα μονο για λογους υγιεινης. Ενω η μητροτητα για μενα ηταν οτι καλυτερο μ συνεβη και λατρευω το νεο μου ρολο, ο κολπος μου ηταν σαν κατι ξενο, ηταν το σημειο που παραμορφωθηκε (εστω και λιγο, και προσωρινα) για να βγει το μωρο μου και αυτο μου δημιουργουσε ενα απροσδιοριστο αισθημα κατι μεταξυ αμηχανιας, απεχθειας και φοβου. Ηταν περιεργο γιατι ειχα μολις ενα μικρο ραμμα, κι ο συντροφος… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω κάνει δύο καισαρικές. Η πρώτη περίπτωση μοιάζει με τη δική σου, δεν ήταν προγραμματισμένη, ταλαιπωρήθηκα ώρες ολόκληρες με πόνους. Σε καταλαβαίνω γιατί πέρασα μια παρόμοια φάση, όχι σε μεγάλο βαθμό, απλά ψυχολογικά η ιδέα ότι μου έχουν ανοίξει την κοιλιά κι έχω τομή με έκανε να μη θέλω να αγγίξω το συγκεκριμένο σημείο. Η κοιλιά έμενε όντως μουδιασμενη για καιρό και μου φαινόταν σαν κάτι περίεργο και ξένο, αλλά μόνο με την τομή είχα θέμα άγγιγματος. Κι όταν έκανα μπάνιο φοβόμουν να περάσω από κει το σφουγγάρι. Με τον καιρό όμως που συνήλθε το σώμα έφυγε κι αυτή μου… Διαβάστε περισσότερα »
κοριτσακι μου να σου ζησει το μωρακι σου να ειναι παντα καλα και ευχομαι οτι καλυτερο. και εγω γεννησα με κατα επειγουσα καισαρικη καθως δεν ενιωθα το παιδι, εκανα υπερηχο ειχε παλμους το παιδι αλλα δεν εδινε κινησεις και φοβομασταν μην γινει κατι κακο. δοξα το θεο πηγαν ολα καλα μονο μια μερα εμεινε στην μενν και την επομενη μου τον φερανε. δεν μπορεσα να θηλασω δεν ειχα γαλα και ετσι δωσαμε ξενο επειδη ηταν μικρος στα κιλα. την πρωτη μερα που με σηκωσαν πονουσα πολυ την δευτερη λιγοτερο μεχρι που πια δεν πονουσα καθολου. το μωρακι μου ειναι μια… Διαβάστε περισσότερα »