Αγαπημένη μου αμπα.
Ειμαι 38χρόνων και είχα(έχω, δεν ξέρω) μια κολλητή φίλη από τα χρόνια του σχολείου.. Σε όλα μαζί, χρόνια ολόκληρα, μέχρι περίπου πριν από ένα χρόνο.. Η φίλη μου έκανε μια φανταστική οικογένεια και ήρθε και το παιδάκι της(τωρα είναι 5 ετών) για το οποίο χάρηκα πάρα πολύ, όπως και για την ίδια γιατί είχε περάσει από πολλά ζόρια (ειδικά στα προσωπικά της) και της αξίζει κάθε ευτυχία..
Βάφτισα κιόλας με πολλή μεγάλη χαρά το κοριτσακι της και όλα ήταν μια χαρά..Ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα…
Κάποια στιγμή πέρασα από ένα πολυ δύσκολο γυναικολογικο πρόβλημα και χειρουργείο και οι πιθανότητες να κάνω παιδιά μετά από όλο αυτό, είναι πολύ λίγες (για πολλούς λόγους αλλά και λόγω ιστορικού της οικογένειας μου με καρκινικες κακοήθειες…) αλλά και τότε μου στάθηκε …
Το πρόβλημα μεταξύ μας (από την πλευρά μου) άρχισε στα πρώτα στάδια της αποθεραπείας μου, όταν ενώ προσπαθούσα να ξεχαστώ από όλο αυτό που περνούσα (πολύ πόνος, πολλή ακινησία, πολλα ράμματα, πολύς καιρός στο σπίτι με χάλια ψυχολογία και να μην μπορώ να πάω πουθενά λόγω απαγόρευσης μετακίνησεων, πολύ αρνητικές προβλέψεις σχετικά με πιθανή μου εγκυμοσύνη, βιοψίες κλπ) όλες οι συζητήσεις που άνοιγε ήταν σχετικά και μόνο γύρω από το παιδάκι της και το πόσο ευτυχισμένη είναι, ενω ήξερε ότι βρίσκομαι σε μια δυσχερή θέση..
Τώρα θα μου πεις, και τι να κάνει? Να “φάει” την ευτυχία της και να μην την μοιραστεί επειδή εγώ εκείνη την περίοδο υπέφερα και σαν γυναίκα αλλά και σαν άνθρωπος από τους πόνους? Δεν ξέρω ειλικρινά τι να σου πω… Θα σού πω μόνο αυτό που είπα και σε εκείνη, της είπα “σε αγαπω, σε κατάλαβαινω, χαίρομαι για εσένα, αλλά αυτό που γίνεται αυτή την στιγμή για εμένα είναι σαν να μου ξύνεις μια πληγή” (ήταν πολύ πρόσφατο το πρόβλημα μου, ούτε καν μήνα δεν είναι κλείσει και μου είχε ήδη ανακοινωθεί η δυσκολία για τεκνοποιηση) … Φάνηκε ότι το κατάλαβε, μου ζήτησε συγγνώμη, μου είπε ότι το έκανε αυτό (να μιλάει συνεχώς για το παιδάκι της) για να ξεχαστώ και να χαρώ, και έκτοτε κρατήθηκε μια ισορροπία…
Μέχρι, αφου πέρασε ένα διάστημα και εγώ ανάρρωσα, τέθηκε μια λύση /πρόταση από την γιατρο μου για το ενδεχόμενο μιας μελλοντικης εγκυμοσύνης, ως προς την οποία λύση εγώ για δικούς μου λόγους ήμουν αρνητικη και εκεί δεν ξέρω τι την έπιασε, και άρχισε να μου “επίβαλει” σχεδόν να δεχτώ αυτή την λύση και να βγάζει ένα λογυδριο για τα οφέλη του να είσαι μάνα.. Οτι τι θα κάνω αν δεν δώσω την αγάπη που έχω μέσα μου σε ένα παιδί… Οτι θα το μετανιώσω αργότερα και θα είναι αργά, ότι θα μείνω μόνη μου χωρίς ένα παιδί, και εν ολίγοις ότι αν κάποιος κοντά στα 40 δεν θέλει να κάνει παιδιά ή αν δεν θέλει να δοκιμάσει κάποιες θεραπείες και να υποβληθεί πάλι το σώμα του σε άλλες διαδικασίες είναι “παρτάκιας” και εγωιστής(γενικά τα έλεγε μου είπε….) …
Έκτοτε “πάγωσα” γιατί ξέρει ότι μέσα σε όλα αυτά έχω και κάποια αυτοανοσα και ήδη το σώμα μου έχει περάσει πάρα πολλά, όπως ξέρει ότι αν ήθελα κάποια στιγμή παιδί θα ήθελα να υιοθετήσω ή να αποκτήσω μέσω παρένθετης(δεν θα ήθελα να ρισκάρω ούτε την υγεία του βρέφους/εμβρύου, ούτε την δική μου)και το θεώρησα όλο αυτό ακαιρο και στα όρια του entitlement.
Παρολαυτα, και την επίθεση που έφαγα, κρατούσα επαφή μαζί της αλλά κάτι μέσα μου είχε σπάσει… Την ξέρω πολλά χρόνια αλλά μετά το παιδακι της ολη της η ζωή και οι συζητήσεις ήταν και γίνονταν πάντα γύρω από αυτό, σε σημείο που αν πήγαινα να πω και κάτι άλλο, πάλι θα έβρισκε το πιο άκυρο πράγμα να το γυρίσει σε θέματα μητρότητας..
Κάτι το οποίο το αναγνωρίζω και δέχομαι απόλυτα ότι αλλάζουν οι προτεραιότητες, αλλά δεν θυμάμαι μια φορά να μου έχει στείλει κάτι απλά να δει πως είμαι και τι κάνω και εγώ, χωρίς να υπάρχει καθημερινα φωτογραφια του μωρού και όλες οι λεπτομέρειες(πάνες, κακάκια, ρεψιματα κλπ που έχουν τα μωράκια καθημερινα). Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με όλο αυτό, αλλά κάποια στιγμή έγινε ο κανόνας και οι μόνες μας συζητήσεις…
Καταλαβαίνω ότι ήταν και είναι κάτι καινούργιο αυτό για εκείνη, αλλά ένιωθα από ένα σημείο και μετά ότι αν κάτι δεν αφορά το παιδί, δεν μπορούσε να καθησει να μιλήσουμε για κάτι άλλο… Επίσης, την έβλεπα τα τελευταία χρόνια μερικές μέρες τον χρόνο και κάθε φορά ήταν μαζί με το παιδάκι της (δεν είχε βρει ποτέ χρόνο μιας ώρας να πιούμε ένα καφέ μόνες μας και το παιδί είναι τώρα κοντά στα 5ετη)..
Και όσες φορές έχουμε προσπαθήσει να κάνουμε κάτι παραπάνω μαζί, πάντα είμαι σαν η “ατεκνη θεία” που πρέπει να φροντίζει όταν είμαστε δύο ώρες έξω μαζί να απασχολω το παιδάκι της “για να ξεκουραστεί λίγο η ίδια” αλλά και να τα λέμε παράλληλα (όσο γίνεται αυτό)… Και κάπου πνίγηκα με όλη αυτή την κατάσταση και πήρα αποστάσεις….
Ειμαι τόσο κακή φίλη που ένιωσα ότι πια δεν έχω τι να πω μαζί της γιατί δεν ακούει τίποτα άλλο πέρα από παιδιά κλπ, και ότι δεν με καταλαβαίνει και εμένα? Πολύ συχνά ακούω ότι οι “ατεκνες” φίλες είναι αυτες που φταίνε για την απομάκρυνση από τις φίλες τους και ότι δεν τις καταλαβαίνουν…
Τι γίνεται όμως όταν και οι ίδιες οι μαμαδες παθαίνουν τόσο μεγάλη αλλαγή και δεν βρίσκουν ποτέ μια μέση λύση και φέρονται λες και μόνο ο άλλος φταίει που ξεκόψε, και πως όλα γυρίζουν γύρω από εκείνες? Όλο αυτό μου έκανε trigger ξανά ενώ νόμιζα ότι είμαι οκ, γιατί γύρισα στην πόλη μου από εξωτερικό που ζω, και πάλι εγώ της είπα να βρεθούμε κλπ, και πάλι φάνηκε και αντέδρασε πολύ ψυχρα και αδιαφορα(συν του ότι πάλι ήθελε συγκεκριμένα πράγματα λόγω του παιδιού) …
Υ.Γ1 Ποτέ δεν είχα πρόβλημα να κάνουμε πράγματα με το παιδάκι της μαζί, απλά κάποια στιγμή ήθελα και εγώ μετά από τόσα χρόνια να την δω λίγο μόνη της για ένα καφέ…
Υ.Γ2 Ποτέ δεν ήμουν η τύπισσα που μονοπωλουσα την συζήτηση με γκομενικα και ξενύχτια (ανούσια πράγματα για μια μανούλα)… Από ένα σημείο και μετά, δεν μπορούσα καν να ανοίξω συζήτηση ούτε για κάποιο θέμα επικαιρότητας πχ…
ΥΓ3 Πάντα ήμουν κοντά της ακόμα και σε απόσταση να διαλέγουμε ότι θέλει για το παιδάκι της και να ακούω ότι και όσα μπορώ για το νέο της κεφάλαιο, ακόμα και όταν όλα τα δικά μου τα ξεπετάγε …
ΥΓ4 Υπάρχει η δυνατότητα να μπορούσε μέσα στα τόσα χρόνια να το αφήσει 2ωρες κάπου να τα πούμε οι δύο μας(υπάρχουν παππούδες και γιαγιάδες, ένας φουλ υποστηρικτικος συζυγος και αδέρφια), απλά πάντα είχε την νοοτροπία πως ότι θέλουμε να κάνουμε μπορουμε να τα κάνουμε όλα με το παιδάκι μαζί (καφές, βόλτα, μπάνιο, ποτό), κάτι που εγώ το θεωρώ ανέφικτο και μη ρεαλιστικό (θα με κράξουν τώρα οι μανούλες το ξέρω….)
Και τώρα είμαι μπερδεμένη στο αν τελικά έτσι είναι οι φιλίες μετά από ένα παιδί ή για το αν εγώ είμαι υπερβολικη/παράξενη που άρχισα να νιώθω άβολα και απόμακρα μαζί της….?? Δεν ζήτησα ποτέ να σταματήσει να είναι μάνα, απλά κάποιες στιγμές χρειαζόμουν και εγώ την φίλη μου, έστω για δύο ώρες τον χρόνο….
Με συγχωρείτε για το σεντόνι… Αλλά και πάλι έβαλα τα πιο σημαντικά (κατ εμέ…)
Σας ευχαριστώ!!! (να ξεκαθαρίσω ότι αγαπώ
τα παιδιά και την μητρότητα, απλά το θέμα μου είναι με την φίλη και αν τελικά παραλογιζομαι ή απλά αυτός είναι ο κανόνας και να το πάρω απόφαση ότι μετά από ένα παιδι χάνονται οι φιλίες μεταξύ singles και μαμαδων ..)
ΑΠΟ ΤHΝ – Mperdemeni_apla
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάπου στη μέση σταμάτησα να διαβάζω γιατί θα της είχα κόψει την καλημέρα με τα μισά από όσα περιγράφεις. Το ξέρεις ότι θα μπορούσες να έχεις 15 παιδιά η ίδια και πάλι να μην είχες τι να πεις μαζί της; Δεν είναι η μητρότητα η διαφορά σας, είναι το ότι η φίλη είναι εγωκεντρική και επικριτική.
^ Αυτό!
Αυτό και μόνο. Μοιάζει να το κάνει επίτηδες.
Η φίλη σου δεν έχει καθόλου ενσυναισθηση. Έχεις προσπαθήσει πάρα πολύ, της μίλησες ειλικρινά αλλά είναι λυπηρό πόσο δε νιώθει! Για πολλά χρόνια είχα θέμα υπογονιμοτητας και υπήρξα στη θέση της φίλης /αδερφής /ξαδέρφης χωρίς παιδιά ανάμεσα σε μαμάδες και ξέρω πώς νιώθεις. Τώρα που έγινα μαμά δεν έχω ξεχάσει πώς ένιωθα. Στις φίλες χωρίς παιδιά δε θα ‘επιβάλλω’ την παρουσία του παιδιού ούτε φυσικά θα μιλάω μόνο γιαυτό. Θέλω κι εγώ να τις βλέπω χωρίς το παιδί, γιατί μόνο έτσι μπορούμε όντως να μιλήσουμε. Στην τελική ακόμα υπάρχουμε και ως άτομα – όχι μόνο ως μαμάδες -, έχουμε ανησυχίες,… Διαβάστε περισσότερα »
Καθόλου λάθος δεν είναι η κοπέλα. Δυστυχώς μερικες φορές οι άνθρωποι δεν έχουν την αντιληπτική ικανότητα που θα έπρεπε.Και λειτουργεί both ways αυτό. Αν π.χ ενας φιλος μου ζορίζεται πολύ οικονομικά είναι λίγο άκυρο να του μιλαω για το ακριβο αμαξι που αγόρασα ή το ταξίδι σε εξωτικό θέρετρο.Απλα θα το αποφύγω για να μην φανεί οτι του το τρίβω στα μούτρα. Απο την αλλη ξέρω ατομο που παρεξηγήθηκε με φίλο του επειδή πηγε διακοπές στις ΗΠΑ κ ανεβαζε φωτογραφίες ενω αυτος δεν είχε να πληρώσει το ρεύμα. Έλλειψη ευαισθησίας το 1ο,ανοησία το 2ο. Τώρα για το θεμα overexcited new… Διαβάστε περισσότερα »
Το όλο σου θέμα μου χτύπησε σε πολλά ευαίσθητα σημεία. Έχω θέματα υπογονιμότητας και είμαι ελεύθερη, ενώ σχεδόν όλες μου οι φίλες είναι παντρεμένες και με παιδιά. Για χρόνια ήμουν αυτή η φίλη που έπρεπε να ξεκουράσει κάποιες από τις μανουλες κατά τη διάρκεια της εξόδου μας για έναν καφέ. Εχω υπάρξει επίσης ανάμεσα στις φιλες-μανούλες οι οποίες συζητούσανε για εγκυμοσύνες και παιδιά σε μια περίοδο στην οποία είχα μάθει ότι έχω θέμα υπογονιμότητας, είχα αρνητικά τεστ και είχα πρόσφατα χωρίσει. Σε αυτή την συνάντηση δεν μίλησα καθόλου, άπλα κοιτούσα και κρατιομουν να μην κλάψω. Περνώντας ο καιρός και αφού… Διαβάστε περισσότερα »
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο θύματα της πατριαρχίας είμαστε οι γυναίκες, σε βαθμό θυσίας του εαυτού μας. Η γράφουσα δεν καταλαβαίνει καν πόση κακοποίηση δέχεται και αναρωτιέται κι από πάνω αν φταίει αυτή που δεν είναι καλή φίλη και καλή νονά (έλεος) και θέλει να τονίσει ότι αγαπά τα παιδιά και δεν είναι ο Ηρώδης…. Το έχω προσέξει σε όλες τις γυναικείες παρέες, πόσο χαμηλά αντανακλαστικά έχουμε οι γυναίκες σε κάθε είδους λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση. Γράφουσα, έχεις σοβαρό πρόβλημα αυτοαγάπης και αυτοεκτίμησης. Έχεις ενσωματώσει πως η μόνη σου αξία είναι να κάνεις παιδιά και δέχεσαι άκριτα μια γυναίκα… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου!Ειδικά στο θέμα πατριαρχιας θα συμφωνήσω απόλυτα. Στο θέμα παιδιού/μητρότητας κλπ, η αλήθεια είναι ότι μέχρι το πρόβλημα που μου παρουσιάστηκε δεν με απασχολούσε καθόλου.. Έκτοτε λες και έπεσαν όλοι πάνω μου, για το τι θα κάνω με αυτό το θέμα κλπ και τις χαρές που έχει ένα παιδί, και “έχασα” τελείως τι ήθελα εγώ, αλλά είδα παράλληλα ποιος μου κάνει σαν άνθρωπος και ποιος όχι… Ποιες απόψεις είναι δικές μου και ποιες άλλων που “πάνε”να μου φορέσουν.. Η τελευταία σου φράση, είναι αυτό που προσπαθώ να σκέφτομαι τελευταία και αυτό που θα κρατήσω ιδιαίτερα… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ κάτι αντίστοιχο ήθελα να σχολιάσω… Ειδικά η παρένθεση στο τέλος του κείμενου δείχνει πόσες τύψεις έχεις και πόσο shaming έχεις φάει (τύπου μην με περάσετε για τέρας, αγαπώ τα παιδιά, κλπ). Έτσι δεν μας έχουν μάθει; Όλες οι γυναίκες πρέπει να πετάνε τη σκούφια τους με τα παιδιά, αλλιώς είναι τέρατα της φύσης.
Είναι απόλυτα οκ να θες να πιεις έναν καφέ χωρίς το 5χρονο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είσαι καλή νονά ούτε ότι δεν είσαι καλός άνθρωπος.
Με κούρασε και με εκνεύρισε πολύ η φίλη σου, από αυτά που διάβασα.
Πρώτον : δεν είσαι κακή φίλη, απλά μπούχτισες και έθεσες τα όριά σου για να προστατέψεις την ψυχολογική σου υγεία. Λέγεται αυτοφροντίδα.
Δεύτερον : μερικοί άνθρωποι (ίσως το μεγαλύτερο μέρος τους) θα πρέπει να μάθουν σιγά σιγά να κρατάνε τη γνώμη τους σε κάποια θέματα για τον εαυτό τους ή τουλάχιστον να ζυγίζουν πρώτα την περίσταση για το αν πρέπει να ειπωθεί κάτι τη δεδομένη χρονική στιγμή ή αργότερα. ΜΕΓΑΛΟ προτέρημα αυτό! Η φίλη σου, από ότι καταλαβαίνω, δε διαθέτει το προσόν αυτό και για αυτό φτάσατε στο σημείο αυτό.
Δεν είσαι υπερβολική, ούτε αυτό που νιώθεις σε κάνει κακή φίλη. Είμαι μαμά και μπορώ να επιβεβαιώσω πως πράγματι είναι ανέφικτο να μπορέσεις να πιεις έναν καφέ / ποτό παρέα με ένα πεντάχρονο! Δεν χρειάζεται να πιέζεσαι και να δέχεσαι πράγματα και συμπεριφορές που σε στρεσάρουν επειδή είστε φιλες από το σχολείο. Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε και αλλάζουμε, είναι οκ όταν συμβαίνει αυτό.Είναι εγωιστικό να σου επιβάλλει την άποψη της, μόνο επειδή εκείνη βλέπει έτσι τα πράγματα από το δικό της πρίσμα, χωρίς να σκέφτεται εσύ πως νιώθεις για αυτό. Το επιχείρημα ”θα μείνεις μόνη χωρίς παιδί ” άστοχο τελείως..κρίμα να… Διαβάστε περισσότερα »
Πολυ κενο ατομο η φιλη σου. Μονοδιαστατο με περιορισμενους οριζοντες. Παντα ετσι ηταν. Αυτα τα ατομα μολις βρουν σκοπο ζωης γινονται χειροτερα. Απο πεφωτισμενοι χριστιανοι της alt right μεχρι τρομοκρατες αριστεροι. Δεν λυπαμε τον αντρα της γιατι ετσι θα ειναι κι αυτος, αλλιως δεν θα αντεχε.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι εκείνη έχει παιδί, το πρόβλημα είναι ότι είναι τέρμα εγωκεντρική, δεν σε στήριξε όταν την είχες ανάγκη, και ότι είναι αναίσθητη γαϊδούρα χωρίς ίχνος ενσυναισθηση. Κατανοώ πλήρως ότι έχεις απομακρυνθεί. Το καλό με τις φιλίες που κάνουν τον κύκλο της είναι ότι δεν χρειάζονται μεγάλες ανακοινώσεις και χωρισμοί, μπορεις απλά να αραιώνεις την επικοινωνία και τις συναντήσεις μέχρι το βαθμό που εσυ νιωθεις άνετα.
Ας ξεκινήσουμε από την παρένθεση στο τέλος. Δεν χρειάζεται να διευκρινίζεις, ούτε να απολογείσαι ότι σου αρέσει η μητρότητα και τα παιδιά. Είναι ένα κακόγουστο στερεότυπο που μας θέλει όλες να “λατρεύουμε”, να “κάνουμε τα πάντα”, να “ολοκληρωνόμαστε” μέσα από τα παιδιά. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αυτό που ισχύει είναι ότι η μητρότητα είναι μια επιλογή. Υπάρχουν κι άλλες. (ένας άντρας δεν θα έβγαινε απολογούμενος για κάτι τέτοιο, ώστε να πούμε ότι είναι καλός, πχ) Προφανώς και η σχέση με τη φίλη σου είναι διαφορετική τώρα, καθώς έχουν αλλάξει πολλά και για αυτήν αλλά και για σένα. Καλώς κρατάς κάποια… Διαβάστε περισσότερα »