Χαιρετώ όλη την ομάδα.
Το δικό μου πρόβλημα είναι λίγο παράξενο. Ανέκαθεν θυμάμαι τον εαυτό μου να τσιμπιέμαι με φανταστικούς χαρακτήρες. Πιστεύω όλ@ λίγο πολύ έχουμε περάσει μία τέτοια φάση. Ίσως ακόμη και ως ενήλικες να έχουμε τέτοια crush.
Έχω συμφιλιωθεί με αυτό και δεν το θεωρώ πια τόσο περίεργο όσο το θεωρούσα όταν πήγαινα γυμνάσιο. Το πρόβλημα είναι ότι από το γυμνάσιο έως τώρα συνεχίζω να ερωτεύομαι φανταστικούς χαρακτήρες. Έχω πιάσει όλους τους τομείς: ταινίες, disney, anime, games, βιβλία…
Εδώ και περίπου 4-5 χρόνια μάλιστα δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να ερωτευτώ έναν αληθινό άντρα. Με καλύπτει το να φαντάζομαι σενάρια με φανταστικούς χαρακτήρες, να τους βλέπω και να πλάθω ιστορίες όπου είμαστε μαζί.
Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι ότι είναι καλύτερα έτσι γιατί ένας φανταστικός χαρακτήρας δε θα με πονέσει ποτέ εφόσον δεν υπάρχει. Μπορεί να είναι ο χειρότερος εγκληματίας αλλά στη φαντασία μου γίνεται ο καλύτερος σύντροφος γιατί έτσι τον έχω πλάσει στο κεφάλι μου.
Και εδώ πιστεύω έρχεται το πρόβλημα. Δε θέλω να κάνω σχέση με έναν πραγματικό άνθρωπο γιατί δε θα είναι τόσο καλός όσο τα φανταστικά μου crushes και γιατί θα απέχει πολύ από τη φαντασία που ίσως θα έχω πλάσει για αυτόν.
Εδώ να αναφέρω ότι όταν μου άρεσε ένα πραγματικό αγόρι τον εξιδανίκευα μέχρι αηδίας. Ουσιαστικά ερωτευόμουν αυτό που είχα πλάσει και όχι εκείνον και έπεφτα από τα σύννεφα όταν η πραγματικότητα απείχε από τη φαντασία μου.
Πιστεύω ότι όλη αυτή η κατάσταση έχει ξεφύγει αρκετά από το κανονικό και ότι θα πρέπει να το ξεπεράσω.
Από την άλλη μου αρέσει το αίσθημα της ασφάλειας που νιώθω με τα φανταστικά μου crushes.
ΑΠΟ ΤΗΝ – 🙂
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εντάξει, δεν συμφωνώ με τα σχόλια, ξεκάθαρα. Οταν το πράγμα παίρνει τέτοιες διαστάσεις, σε σημείο που να μην μπορείς να κάνεις μια σχέση, θεωρώ ότι χρήζει ψυχολογικής υποστήριξης.. Αλλωστε κ η ίδια θεωρεί οτι η κατάσταση έχει ξεφύγει.. Συμφωνώ να είναι ο καθένας ευχαριστημένος κ ευτυχισμένος με τις επιλογές του αλλά έχουμε αρχίσει να τα ισοπεδώνουμε όλα σιγά σιγά.. Είναι διαφορετικό το να έχεις φαντασιώσεις με καρτουν, βιβλία (??) όπως είπε η γράφουσα κτλ κ άλλο το να ζεις όλη σου την ζωή σε ενα φανταστικό συμπαν απο το οποίο δεν θες να βγεις γιατί νιώθεις ασφάλεια.. Μπορείτε να με… Διαβάστε περισσότερα »
Μην ανησυχεις , δεν εχεις κανενα προβλημα . Ειναι εγγενες της ανθρωπινης φυσης να ζει σε κοσμο που φτιαχνει με τη φαντασια του.
Σκεψου οτι δισεκατομμύρια ανθρωποι εχουν εναν θεο πατερουλη να τους προστατευει, αντι να δουν τη ωμη πραγματικοτητα.
Η ζωή και οι ανθρώπινες σχέσεις περιλαμβάνουν ένα μεγάλο φάσμα εμπειριών, συναισθημάτων, μεταβολών και μεταπτώσεων. Χαρά και λύπη, ενθουσιασμός κι απογοήτευση, φόβος και ανακούφιση, θλίψη και αγαλλίαση είναι άπειρα τα βιώματα μέσα στην διαδρομή της ζωής μας και ακόμα περισσότερες οι αποχρώσεις των συναισθημάτων μας. Έτσι ζούμε, μαθαίνουμε, προσπαθούμε, αποτυγχάνουμε, κατορθώνουμε, ωριμάζουμε, ζούμε. Μια γεμάτη ζωή μας προσφέρει αυτή την ποικιλία και την ευκαιρία να έχουμε την τύχη να βιώσουμε συνειδητά αυτή την ομορφιά. Και ευχόμαστε να έχουμε την τύχη ολοκληρώνοντας τον κύκλο μας να κάνουμε τον απολογισμό μας και να είναι περισσότερα τα + από τα – . Δυστυχώς… Διαβάστε περισσότερα »
Mary Rho, έτσι ακριβώς..!!
Δυστυχώς επικρατεί η νοοτροπία ότι μόνο τα θετικά συναισθήματα και οι θετικές εμπειρίες είναι αποδεκτά. Όλα “πρέπει” να είναι τέλεια, τακτοποιημένα, ονειρικά, πολυτελή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτή η λογική σε συνδυασμό με την τέλεια εικόνα (τις περισσότερες φορές αποτέλεσμα επεξεργασίας), αποτελούν μια μεγάλη παγίδα που μας δημιουργεί εντελώς στρεβλή εικόνα για την ζωή και τους στόχους μας μέσα σε αυτή. Απεχθανόμαστε το λάθος, φοβόμαστε την απόρριψη, τρέμουμε στην ιδέα της αποτυχίας. ΟΜΩΣ! αυτή η νοοτροπία μας γεμίζει μόνο ανασφάλεια, μας κάνει δυστυχείς και μίζερους, μας σπρώχνει στην μοναξιά και στο περιθώριο, μας στερεί την χαρά και την ομορφιά της… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν λες το σημαντικότερο, ποια είναι η ηλικία σου. Αν είσαι μέχρι την εφηβεία, ειναι ακόμα λογικό, μέχρι ενός σημείου. Και 18 να είσαι, να πω άντε. Κι εγώ ήμουν κορίτσι παραμυθιών που μου άρεσε πολύ αυτός ο πλαστός κόσμος, και ποιο παιδί δεν έχει ερωτευτεί φανταστικούς χαρακτήρες; Και ποια κοπέλα από τη δική μου γενιά δεν έχει ερωτευτεί τον Τέρρυ η τον Άλμπερτ από την Κάντυ; Εγώ σε ηλικία 7 χρονων είχα ερωτευτεί μέχρι και τον Σπλιντερ από τα Χελωνονιντζάκια, που ήταν ένας μεταλλαγμένος αρουραίος, μόνο επειδή ήταν σοφός και είχε και τέλεια φωνή (νομίζω τον έκανε ο Ντίνος… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι αρκετά συνειδητοποιημένη, νομίζω. Έχεις δίκιο ότι είναι κάτι που λίγο πολύ όλες κάνουμε. Εγώ σίγουρα έχω τσιμπηθεί με διάφορους χαρακτήρες, τι ο Μρ. Ντάρσυ, τι ο Λόκι, ο Έρικ Νορθμαν, αχ βαχ … Από τη στιγμή όμως που αυτό σου δημιουργεί πρόβλημα στις πραγματικές σχέσεις και έχεις αναγνωρίσει ότι η τάση σου να πλάθεις εξιδανικευμένες, φανταστικές σχέσεις στο μυαλό σου είναι εμπόδιο στο να δημιουργήσεις μια πραγματική σχέση, νομίζω είναι κάτι που θα μπορούσες να συζητήσεις με ψυχολόγο. Όχι επειδή είναι παθολογικό, αλλά είναι κάτι που αναγνωρίζεις ως πρόβλημα, μεν, δεν ξέρεις πώς να το λύσεις, δε. Δεν μας… Διαβάστε περισσότερα »
Στη θέση σου θα γινόμουν συγγραφέας ερωτικών μυθιστορημάτων. Μπορεί οι φαντασιώσεις σου να μη γίνουν ποτέ πραγματικότητα, αλλά αν τις αποτυπώσεις σε χαρτί και τις μοιραστείς, θα ζωντανέψουν στη φαντασία και άλλων ανθρώπων. Μπορεί να μην έχεις κάνει μια σχέση της προκοπής, θα έχεις εκτονώσει κάπου όμως τη φυσική τάση σου για μυθοπλασία και ενδεχομένως να έχεις ψυχαγωγήσει κόσμο. Τώρα αν τυχόν σ΄ ενδιαφέρει να συνάψεις κάποια σοβαρή ερωτική σχέση με άλλο άτομο πρέπει να το δεις ρεαλιστικά και να αποδεχτείς καταρχάς τα δικά σου ελαττώματα ώστε να μπορέσεις να συμβιώσεις μαζί με κάποιον άλλο. Το The School of Life… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου πω κάτι που μου είχαν πει “δεν γίνεται να κάνουμε κάποιον να μας αγαπάει όπως εμείς θέλουμε γιατί κι εκείνος έχει τον δικό του τρόπο να αγαπάει”. Πρέπει να συμβιβαστείς λοιπόν με την ιδέα πως είναι πολύ πιθανό να μην βρεις ποτέ κάποιον που να σε αγαπάει έτσι ακριβώς όπως θες γιατί κι εκείνος θα αγαπάει με τον δικό του τρόπο. Το να ερωτευόμαστε έναν φανταστικό χαρακτήρα δεν απέχει και τόσο για εμένα από ένα celebrity crush αφού ερωτευόμαστε κι εκεί έναν εξιδανικευμένο άνθρωπο όπως μας παρουσιάζεται στην κάμερα ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ο πιο αγενής… Διαβάστε περισσότερα »
Όλες έχουμε ερωτευτεί και ερωτευόμαστε fictional χαρακτήρες. Υπήρξα τσιμπημένη με τον πρίγκιπα Ζούκο από το ATLA, με τον Χίθκλιφ από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, με τον κύριο Ντάρσυ από το Υπερηφάνεια και Προκατάληψη και η λίστα δεν έχει τελειωμό μέχρι και σήμερα.
Η τάση εξιδανίκευσης είναι φυσιολογική, ως έναν βαθμό, και λειτουργεί ενίοτε και ως άμυνα. Από τη στιγμή, όμως, που μπαίνει εμπόδιο στις σχέσεις σου, είναι κάτι που θα έπρεπε να το συζητήσεις με κάποι@ πιο ειδικό από όλες εμάς.
Ποσο σε νιώθω…. Έχω περάσει από αυτή τη φάση, και είναι όντως περίεργη. Όχι επειδή υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο να μας αρέσουν χαρακτήρες και να φτιάχνουμε ιστορίες. Είναι πολύ ωραίο και δημιουργικό, και άνευ λόγου ενοχοποιημενο. Αλλά ναι, μας προκαλεί και λίγα ζόρια Μια φορά καθόμουν και έκλαιγα στο κρεβάτι μου, γιατί σκεφτόμουν ότι δε θα καταφέρω ποτέ να βρω άντρα τόσο γοητευτικό, σέξι, έξυπνο, ετοιμολογο κλπ κλπ όσο το crush που είχα εκείνη την περίοδο (αυτά τα RPGs είναι μεγάλες παγίδες…..) Και σίγουρα, οι άντρες που συχνά συναντάμε δεν είναι το ιδανικό μας. Ίσως επειδή έχουν αλλάξει και οι… Διαβάστε περισσότερα »
Μίλησε στην καρδιά μου αυτό με τα RPGs. Το Dungeons & Dragons με έχει κάψει παρά πολύ.
Αν εγραφες ηλικία θα ειχαμε καλυτερη εικονα γιατι σε νεαρες ηλικιες ειναι συνηθισμενο αυτο. Πόσο εισαι?
Είναι σίγουρα πάνω απο 10 (που είναι πάνω κάτω, το επιτρεπτό όριο) του να είναι οκ να μπερδεύεις την φαντασία με την πραγματικότητα. Μετά απο εκείνο το σημείο, πρέπει να το δεις με ψυχολόγο. Δεν γίνεται να τα κάνουμε όλα normalized και να συμβουλεύουμε εναν άνθρωπο να συνεχίσει να είναι ερωτευμένος με cartoon κ οτι αυτό είναι οκ.. μου φαίνεται πραγματικά αδιανόητο.. Συγνώμη που γράφω έτσι, πραγματικά, αλλά νομίζω οτι η κοπέλα έχει μεγάλη ανάγκη απο ψυχολογική υποστήριξη.. Η παράγραφος που γράφει: Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι ότι είναι καλύτερα έτσι γιατί ένας φανταστικός χαρακτήρας δε θα… Διαβάστε περισσότερα »
Φανταζομαι οτι με το “ο χειροτερος εγκληματιας” εννοεί γοητευτικους ηθοποιους που τής αρεσαν, στον ρολο του κακού σε αστυνομικες σειρες. Μου εχει συμβει κι εμενα να φαντασιωθώ κούκλο ηθοποιο που επαιζε τον κακό. Αλλα μεχρι εκεί. Η κοπελα εδώ θεωρεί ασφαλες να επιδιδεται σε ενα αέναο daydreaming. Οχι δεν ειναι ασφαλές. Θα καταληξεις μόνη σου οσο ολες οι φιλες σου φτιαχνουν την ζωη τους και παντρευονται και τεκνοποιουν, εσύ θα μεινεις με 0 αντρα. Δεν θα εχεις κανένα να σου παρεχει τρυφεροτητα και θαλπωρή. Εστω και αν ερχεται και με καποια αρνητικά. It comes with the territory, in the relationships.… Διαβάστε περισσότερα »
ναι προφανώς αυτό εννοεί με το “χειρότερος εγκληματίας” , αλλά το ότι αλλάζει ακόμα κ τον χαρακτήρα της ταινίας, του cartoon κτλ σε κάτι που εκείνη θεωρεί ως τον τέλειο σύντροφο, είναι προβληματικό εντελώς. ΟΛΟ.
Ολο αυτό θα συντελέσει στο να μπει αύριο μεθαύριο σε μια άκρως κακοποιητική σχέση που δεν θα αντιλαμβάνεται τα red flags επειδή έχει προσαρμόσει τα πάντα σε μια δική της πραγματικότητα..
το πρόβλημα δεν είναι αν θα παντρευτεί κ αν θα κάνει παιδιά..
το θετικό είναι ότι φαίνεται να το αναγνωρίζει ότι έχει ξεφύγει απο τον έλεγχο της.. οπότε εδώ, που ζητάει την γνώμη μας, δεν πρεπει θεωρώ να την ενθαρρύνουμε να συνεχίσει μια αρρωστημένη κατάσταση..