Προσωπική ιστορία: Ανέκαθεν οι γονείς μου ήταν οδυνηρά καταπιεστικοί, απόλυτοι, αδιάφοροι και αρνητικοί σε οτιδήποτε κι εάν τους ζητούσα

Γεια σας! Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κι εγώ την δική μου ιστορία μαζί σας. Είμαι 26 ετών, μεγάλωσα σε μια οικογένεια με αυταρχικούς, αυστηρούς, θρησκόληπτους γονείς, με μια τάση προς την στείρα χειραγώγηση.

Οι αναμνήσεις που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι σχεδόν μηδαμινές, είμαι το πρώτο παιδί της οικογένειας, ακολουθώντας από πίσω άλλα 4. Από ανέκαθεν οι γονείς μου ήταν μόνο με εμένα τόσο οδυνηρά καταπιεστικοί, απόλυτοι, αδιάφοροι και αρνητικοί σε οτιδήποτε μικρό κι εάν τους ζητούσα. Ποτέ δεν μου είπαν ένα καλό λόγο, ποτέ δεν με ρώτησαν εάν είμαι καλά, εάν χρειάζομαι κάτι, ποτέ δεν με πήραν μια αγκαλιά.

Μια ζωή απορώ, γιατί ήταν τόσο σκληροί μαζί μου, καθώς ποτέ δεν έδωσα κανένα δικαίωμα, ήμουν ένα παιδί αθόρυβο, χαμηλών τόνων, άβουλο, έρμαιο των επιλογών τους, με έναν μόνιμο φόβο που είχε μετατραπεί σε τρόμο μπροστά στο πρόσωπο τους. Με αποκορύφωμα το διάστημα που είχαν βγει τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων, που δεν κατάφερα να περάσω σε καμία σχολή, πράγμα που τους εξόργισε.

Έκαναν ένα μήνα να μου μιλήσουν ξανά. εκεί ξεκίνησαν τα ψυχοσωματικά συμπτώματα: αϋπνίες τα βράδια, πόνοι στο στήθος, έντονοι καθημερινοί πονοκεφάλοι, πόνοι στα άκρα, μουδιάσματα στα χέρια.

Είχα αρχίσει να τρέμω για την υγεία μου, τους είχα ζητήσει πολλές φορές να το ψάξουμε κι εκείνοι αδιαφορούσαν, λέγοντας μου πως είμαι άτομο αγχώδη και όλα ευθύνονται από την κακή μου ψυχολογία και την κακή μου διάθεση, μέχρι που άκουσαν την διάγνωση του νευρολόγου: κατάθλιψη.

Ίσως να ήταν και η πρώτη φορά που έδειξαν λίγη κατανόηση, μου έδειξαν μια χαλαρότητα, με παρακινούσαν να βγαίνω έξω να περπατάω, να καθαρίζει το μυαλό μου, να βλέπω τις φίλες μου, που άλλοτε μου το απαγόρευαν, όλα αυτά συνοδευόμενα με αντικαταθλιπτικά χάπια.

Τα χρόνια πέρασαν και τα αποτυπώματα που μου άφησαν στην ψυχή μου εξακολουθούν να με πονάνε. Κάθε μέρα παλεύω με τον εαυτό μου, ποτέ δεν με αγάπησα, υπέρ αναλύω τα πάντα και ποτέ δεν νιώθω επαρκής με τον εαυτό μου, δεν ξέρω πως είναι να νιώθεις αισθήματα αισιοδοξίας και ελπίδας.

Χώρισα πρόσφατα από έναν άνθρωπο που αγάπησα πολύ, μ’ άφησε μετά από 2,5 χρόνια , διότι όπως υποστήριζε ήθελε να βρει κάτι καλύτερο. Υπάρχουν στιγμές που θέλω τόσο πολύ να μιλήσω για αυτό στην μητέρα μου, όπως θα έκανε κάθε κόρη, αλλά ξέρω πως αυτό απλά δεν γίνεται..Έχω δίπλα μου φίλες που μου έχουν σταθεί πολύ, αλλά καλώς ή κακώς όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται μια κουβέντα και από τους γονείς τους κάποια στιγμή.

Δουλεύω ασταμάτητα , για να μπορέσω να συντηρήσω τον εαυτό μου, δεν μου προσφέρθηκε ποτέ τίποτα έτοιμο, δεν απαίτησα ποτέ τίποτα από εκείνους και απορώ, γιατί εξακολουθούν να είναι ψυχροί και αδιάφοροι. Έχω ξεκινήσει πρόσφατα ψυχοθεραπείες για να κολλήσω τα σπασμένα..

Τους συγχωρώ, αλλά υπάρχουν στιγμές που νιώθω τελείως κενή συναισθηματικά για εκείνους, ειδικά για την μητέρα μου, θέλω να είναι καλά, αλλά μέχρι εκεί. Νιώθω άσχημα για αυτό, αλλά πλέον είμαι σίγουρη πως αυτό το συναισθηματικό κενό που αισθάνομαι είναι έργο των χειρών τους.

Να τα αγαπάτε τα παιδιά σας, να τους προσφέρετε όλο σας το είναι και όλη την προσοχή σας. Να είστε εκεί, έστω και διακριτικά για εκείνα, να βρίσκεται πάντα δίπλα τους. Πιστέψτε με, σας έχουν απόλυτη ανάγκη!

Κρατήστε το, ως μια ένδειξη ταπεινής συμβουλής, από ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε.

ΑΠΟ ΤHΝ – Ελένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News