Καλησπέρα σε όλες σας. Δεν θα πρωτοτυπήσω. Η δική μου ιστορία έχει να κάνει με τη δουλειά που δεν τελειώνει ποτέ. Ακριβώς όπως το γράφω. Είμαι 28 χρονών, στην ελληνική αγορά εργασίας είμαι καινούρια (μόλις 2 χρόνια). Σπούδασα στο Εδιμβούργο, ας μην πούμε τι ακριβώς, είχα την τύχη (;) να προσληφθώ σε εταιρεία με καλό όνομα, όμως, η τύχη μου σταμάτησε εκεί.
Εδώ και δύο χρόνια δουλεύω ακατάπαυστα. Δεν έχω Σαββατοκύριακα και πλέον δεν έχω και προσωπική ζωή. Οι αμοιβές θεωρούνται για τους εκεί έξω ανταγωνιστικές, όμως σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην εργατοώρα. Επίσης, πρόκειται για ένα περιβάλλον (πολλοί άντρες, απίστευτα bossy και αλαζονικές συμπεριφορές και ελάχιστες γυναίκες) που μονίμως με κάνει να πιστεύω ότι δεν είμαι αρκετή.
Δεν το λες τρομοκρατία ακριβώς, αλλά επικρατεί μία ατμόσφαιρα του στυλ ότι αν φύγεις στην ώρα σου θα έχεις μπελάδες. Και φυσικά το πλέγμα του εργασιακού καταμερισμού (με πολλές ελλείψεις σε προσωπικό και με τα πάντα να βγαίνουν με υπερεργασία) σε καταπίνει, θες δεν θες, γιατί πολύ απλά αν κάποια πράγματα δεν γίνουν, την επομένη δεν περνάς καλά: υπάρχουν επιπλήξεις, περικοπές και γενικώς ένα κλίμα που δεν αντέχεται.
Το θέμα με εμένα πια είναι ότι αισθάνομαι από τη μία ότι μου κλέβουν τη ζωή και από την άλλη νιώθω εγκλωβισμένη γιατί ξέρω την κατάσταση, τους μισθούς και το ακόμη χειρότερο πλαίσιο που επικρατεί στο αντικείμενό μου. Ξέρω, δηλαδή, ότι αν παραιτηθώ μπορεί να βρεθώ με μπλοκάκι, με αμοιβές πείνας και με το ίδιο και χειρότερο εργασιακό περιβάλλον. Αλλά, παιδιά αισθάνομαι ήδη εξοντωμένη κι ας είμαι καινούρια στην ελληνική αγορά εργασίας κι ας είχα ένα τσουβάλι όνειρα και ας ημουν ενθουσιασμένη στην αρχή.
Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ειδικά το τελευταίο 6μηνο να ξυπνάω με πόνους στο στήθος, με τρομερούς πονοκεφάλους και απίστευτη έλλειψη διαύγειας και γενικώς να νιώθω απέραντα δυστυχισμένη και πιασμένη στο δόκανο. Βιώνει κάποια κάτι αντίστοιχο ή απλώς εγώ ήμουν τρομερά ηλίθια στην πρώτη εργασιακή συμφωνία της ζωής μου και τώρα όπως έστρωσα, ας κοιμηθώ; Α, να πω κι αυτό: δεν υπάρχει περίπτωση να εξομολογηθείς αυτό που σου συμβαίνει σε κάποιαν ή κάποιο συνάδελφο που ξέρεις ότι περνάει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ και να ακούσεις έναν καλό λόγο. Σε κοιτάνε λες και δεν καταλαβαίνουν τι τους λες, λες και είσαι τρελή και η συζήτηση σταματά εκεί. Και φυσικά ξέρεις ότι είναι μια αντίδραση που υπαγορεύεται από τρόμο, αλλά είναι τόσο, τόσο απογοητευτικό να το βλέπεις και να νιώθεις έτσι…
Αυτά και σας ευχαριστώ που μου δώσατε χώρο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μέλπη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έλεγα, να μπω να γράψω η να κάνω ό,τι κι οι συνάδελφοί σου? Σε βεβαιώ, νοιώθουν και σκέφτονται τα ιδια. Όσοι νοιωσουν ασφαλείς θα στα εκμυστηρευθούν. Όσοι πιστεύουν ότι κάποια στιγμή θα κερδίσουν, θ’ ανεβουν ιεραρχία, θα κερδίσουν θέση, αύξηση, μπόνους, όχι. Πειργράφεις τυπικό εργασιακό περιβάλλον. Λύση; Να μη φοβάσαι, να μιλάς, να διεκδικείς, με ευγένεια και επιχειρήματα. Θα δεχτείς υπονοούμενες απειλές, θα βιώσεις εργασιακή ανασφάλεια. Ρώτα στην επιθεώρηση εργασία για τις άμυνες που έχεις, για να νοιώσεις πιο σίγουρη. Στο μεταξύ να έχεις το νου σου για μια άλλη δουλειά η τουλάχιστον για τη δυνατότητα εναλλακτικής Αντιδράς αλλιως όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Πρόβλημα: Αισθάνομαι ότι στη δουλειά μου κλέβουν τη ζωή Σχόλιο: (Ζητώ συγγνώμη για το σεντόνι). Δεν το αισθάνεσαι απλώς. Το ξέρεις, αλλά φοβάσαι να το παραδεχτείς. Το ίδιο και οι συνάδελφοί σου. Το κλίμα που περιγράφεις είναι βγαλμένο από το εγχειρίδιο «Πως να τρομοκρατείς συναισθηματικά τους υπαλλήλους σου και να τους κάνεις να νιώθουν ένα με το πάτωμα». Με λίγα λόγια, σπάμε το ηθικό από την αρχή ώστε να μην έχει κανείς τη δύναμη να μιλήσει και να υποδείξει τα στραβά που συμβαίνουν στην εταιρεία, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουμε ιδέα πως να τα διορθώσουμε. Συσκέψεις χωρίς νόημα, με ατελείωτους… Διαβάστε περισσότερα »
Και αυτή ήταν η σωστή αντίδραση, ψύχραιμη και οργανωμένη. Μπράβο σου.
Παρουσίαση τεκμηρίων τα οποία αποδεικνύουν ότι οι όποιες κατηγορίες ήταν ξεκάθαρα αβάσιμες, και αδυναμία ανταπάντησης από την μεριά τους. Αν κατέβαζες το κεφάλι και απλώς το δεχόσουν, τότε θα ξεκινούσε ένα φαύλος κύκλος χωρίς σταματημό.
Το «μπαινάκης βγαινάκης» έχει να κάνει με το να μην παίρνουμε προσωπικά τις προσβολές και να μην αντιδράμε σπασμωδικά. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να οργανώσουμε τη σκέψη μας και απαντήσουμε με λογικά επιχειρήματα και αποδείξεις.
Μέλπη, μπορεί να σου φανεί κλισέ – αλλά την τυπχη μας την κάνουμε εμείς. Ξαναψάξε δουλειά στο εξωτερικό. Δεν είναι εύκολο, αλλά υπάρχει περίπτωση να είναι καλύτερο από αυτό που ζεις τώρα.
Λοιπόν, για μένα η λύση είναι πολύ απλή. Κάπου εκεί στην ηλικία σου είχα κι εγώ ένα πιεστικό όσο και απαιτητικό επαγγελματικό περιβάλλον. Ένιωθα πάνω κάτω όπως εσύ, με κόμπους στο στομάχι κλπ. Έφυγα επαρχία και σώθηκα. Βέβαια, θυσίασα μια καριέρα που ενδεχομένως θα έκανα στην Αθήνα (φαντάζομαι εκεί είσαι κι εσύ), αλλά κέρδισα την ψυχική μου ηρεμία δουλεύοντας σαν άνθρωπος και βιώνοντας μια πολύ πιο υγιή καθημερινότητα, με συντριπτικά καλύτερη ποιότητα ζωής συνολικά σε σχέση με τη μεγαλούπολη. Βλέπω τους παλιούς μου φίλους στην Αθήνα πώς ζουν (εργασιακά και όχι μόνο) και τους λυπάμαι, ειλικρινά. Και αντίστοιχα εκείνοι ζηλεύουν… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραίος! Και όπως λέει ένα πολύ αγαπημένο μου ρητό “If you don’t make time for your wellness, you will be forced to make time for your illness”
Το να μένεις σε αυτή τη δουλειά σου κάνει πολύ μεγάλο κακό. Ήδη αποκτάς ψυχοσωματικά προβλήματα εξαιτίας της δουλειάς.
Αξίζει αυτή τη θυσία η δουλειά σου;
Ξεκίνα να ψάχνεις για άλλη δουλειά μέσω αγγελιών και μέσω γνωστών. Ξεκίνα άμεσα γιατί η αναζήτηση εργασίας θα σου δώσει μια ελπίδα στη μαύρη καθημερινότητα σου.
Τέλος να θυμάσαι ότι όσα περνάς είναι προσωρινά και είναι στο χέρι σου να τα αλλάξεις, ακόμα κι αν φοβάσαι να ρισκάρεις δεν έχεις τίποτα να χάσεις, γιατί δύσκολα θα βρεις χειρότερη δουλειά από αυτή που έχεις.
Με λίγα λόγια μας λες ότι δεν είσαι ικανοποιημένη ούτε ευτυχισμένη από τη δουλειά σου. Και δεν είναι απλά ότι δε σε ικανοποιεί, είναι ότι σου κάνει κιόλας κακό. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι αν δουλεύεις Ελλάδα ή εξωτερικό. Δεδομένης της τραγικής οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας και των σπουδών σου στο εξωτερικό, θεωρώ ότι δουλεύεις κάπου έξω. Αν όχι, για τους παραπάνω λόγους θα σου έλεγα να φύγεις. Υπάρχουν εναλλακτικές, δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί πρέπει να μείνεις εκεί. Επειδή υποτίθεται είναι στο αντικείμενο σου; Θα βρεις αλλού. Κι αν δε βρεις, τότε θα κάνεις μια άλλη δουλειά προσωρινά,… Διαβάστε περισσότερα »
Τωρα που εχεις την ασφαλεια της δουλειας, ψαξε για κατι αλλο. Πηγαινε σε συνεντευξεις, δες, ρωτα και μαθε τι κλιμα επικρατει και αν κατσει κατι καλυτερο φυγε. Δεν χρειαζεται να το αφηνεις να σε ριχνει τοσο καθημερινα…και τι σκεφτεσαι να κανεις, να γκρινιαζεις και να περνανε τα χρονια σου μεσα σε αυτο το κλιμα? Το πρωτο βημα εσυ πρεπει να το κανεις αν θες να αλλαξει κατι.
Σε καταλαβαινω απολυτα! Δυστυχως, αυτο που περιγραφεις ειναι πολυ συχνο φαινομενο στον εργασιακο χωρο. Μιλωντας τοσο απο προσωπικη εμπειρια οσο κι απο εμπειριες φιλων, μπορω να σου πω οτι η κατασταση σε παρομοιες περιπτωσεις αλλαξε μονο οταν υπηρξε η συνειδητοποιηση του ποσο αναλωσιμος ειναι ο καθε εργαζομενος. Οσο και να δουλεψεις, οσο και να επιβαρυνεις την ψυχολογια και κατ’ επεκταση τη σωματικη σου υγεια, κανεις δε θα το αναγνωρισει και δε θα σου δωσει συγχαρητηρια, η θα σου διασφαλισει μια σταθερη δουλεια. Οποτε θετεις ορια. Δυστυχως το να τηρεις το ωραριο ακριβως ειναι συνηθως ανεφικτο, αλλα τουλαχιστον θεσε ενα οριο… Διαβάστε περισσότερα »