Αγαπητό ampa, θα ήθελα την γνώμη σου και τη συμβουλή σε ένα θέμα που αντιμετωπίζω αυτό το καιρό και με έχει αγχώσει αρκετά.
Είμαι 27 ετών και μένω με τη μητέρα μου διότι οι γονείς μου είναι χωρισμένοι και με τα δυο μικρότερα αδέρφια μου. Τελείωσα τις σπουδές μου εκανα τη πρακτική μου και τώρα είμαι στη φάση που δουλεύω και είμαι πολύ καλα στη δουλειά μου.
Σε λίγο καιρό απολύεται το αγόρι μου από φαντάρος και έχουμε αποφασίσει μετά από 5 χρόνια σχέσης να μείνουμε μαζί. Το θελουμε πολύ.
Το θέμα είναι πως θα το ανακοινώσω στη μητέρα μου διότι μια συζήτηση που είχαμε κάνει πριν καιρό στην αρχή ήταν αρνητική και μου έλεγε διαφορά αρνητικά πράγματα ότι δεν θα τα καταφέρουμε κλπ.
Εγώ όμως δεν ήθελα να ακούσω αυτό ήθελα μόνο να είναι δίπλα μου να χαρεί με την απόφαση μου και το νέο ξεκίνημα που θέλω να κάνω και θα είμαι πλέον ανεξάρτητη.
Το είχα συζητήσει με τον πατέρα μου και ο πατέρας κατά ενθουσιάστηκε που πήρα αυτή την αποφαση. Μετά από λίγο καιρό ξανά είχαμε κάνει μια συζήτηση ήταν πιο θετική μάλλον επειδή το είχε πάρει απόφαση δε ξέρω.. αλλά σκεφτομαι ότι όταν θα φύγω από το σπιτι ποιον θα έχει παρέα στο σπιτι ότι θα μείνει μόνη της ότι θα στεναχωρηθεί και πολλά τέτοια, αυτό είναι δηλαδή που με τρομάζει στο να της το πω.
Με έχουν κατακλείσει αρνητικές σκέψεις και όλο σκεφτομαι πως μπορεί να αντιδράσει αν της αρέσει και πάει λέγοντας. Τι θα με συμβούλευες να κάνω; Πως θα μπορούσα να της το ανακοινώσω όμορφα ώστε να καταλάβει ότι με το να φύγω από το σπιτι δε σημαίνει ότι δεν θα με βλέπει επειδή δεν θα μένουμε πια μαζί και να καταλάβει ότι αυτό είναι που θα με κάνει χαρούμενη γιατί σε αυτή τη περίοδο νιώθω πνιγμένη.
ΑΠΟ ΤΟΝ – Αγχώδης αναγνώστρια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε έχουν κατακλείσει οι αρνητικές σκέψεις γιατί έτσι σε μεγάλωσαν, έμαθες να βάζεις πάνω από τα δικά σου θέλω των άλλων, να προσπαθείς να τους έχεις ευχαριστημένους ανεξάρτητα με το πως νιώθεις εσύ.
Λοιπόν, μη το αναλύεις πολυ στο μυαλό σου, υποστήριξε την επιλογή σου όπως και αν αντιδράσει η μαμά σου. Τα παιδιά δεν τα κάνουμε για να έχουμε παρέα στη μοναξιά μας. Κάνε αυτό το νέο βήμα χωρίς άσχημες σκέψεις. Είσαι 27, ζήσε τη ζωή σου όπως εσύ το ορίζεις αυτό.
Πολύ ωραίο σχόλιο!!
Να της δώσεις μια σφιχτή αγκαλιά και να της πεις πόσο πολύ την αγαπάς και “ότι με το να φύγεις από το σπίτι δε σημαίνει ότι δεν θα σε βλέπει επειδή δεν θα μένετε πια μαζί” και φύγε. Αν δεν υλοποιήσεις τα όνειρά σου, θα σε στοιχειώνουν μια ζωή μετά.
Όταν χώρισαν οι δικοί μου, ήμουν 19 ετών, φοιτήτρια σε άλλη πόλη και στα καλύτερά μου κοινωνικά, αισθηματικά κλπ. Όταν μου ανακοίνωσε η μαμά μου τα νέα, το 1ο που μου ανέφερε είναι πως πρέπει να διαχωρίσω τον εαυτό μου απ’ ότι συνέβαινε, πως δεν είχε να κάνει με εμένα, πως δεν είχα κάτι να ανησυχώ και να αναλάβω. Εσύ έχεις τη ζωή σου, μου είπε, και γι’ αυτήν να φροντίσεις. Εν ολίγοις, με απενεχοποιησε από ό,τι μελλοντικά ερχόταν: το αίσθημα ευθύνης απέναντι σε αυτήν ή τον πατέρα μου, που θα πάω και με ποιόν στις γιορτές, στις διακοπές κλπ.… Διαβάστε περισσότερα »
Δε ζούμε για να μη στεναχωρήσουμε τους γονείς μας και για τα δικά τους θέλω. Έχεις δικη σου ζωή, είσαι ανεξάρτητη οικονομικά, θες να κανεις το ξεκίνημα με τον άνθρωπο σου. Η μητέρα σου έζησε τη ζωή της και καλό θα ήταν να σε αφήσει κ σένα. Είναι δικη της επιλογή το ότι ειναι μόνη και αυτό δε θα έπρεπε να σε βαραίνει. Καλή τύχη στην αναζητηση σπιτιού!
Δεν κάνουμε παιδιά, για να τα κρατάμε μέσα στο “βρακί” μας μια ζωή, αλλά για να τους δώσουμε τις βάσεις ν ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν. Μακριά. Ζω Γερμανία, έχω γνωρίσει πιτσιρίκια να κάνουν τη πρακτική τους με πολύ λίγα χρήματα σαν εισόδημα,17 χρονών και να τολμάνε να ενοικιάσουν σπίτι, πολλές φορές με μόνο 2 πιρούνια, 2 κουτάλια και 2 πιάτα και να κοιμούνται στο πάτωμα! Χωρίς υπερβολή. Παρόλα αυτά το πολεμάνε, και μέσα από τις δυσκολίες ωριμάζουν και αυτοί και η σχέση τους και η σχέση με την οικοένειά τους. Την αντίδραση της μητέρας δεν την καταλαβαίνω… Διαβάστε περισσότερα »
Χαχαχα, αυτό με το βρακι είναι πετυχημένο… κ όπως λέει κ ο θείος μου στη θεια μου: «άλλωστε δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα τόσο μεγάλα βρακιά να τα χωράνε μέσα τα παιδιά σε όλες τις ηλικίες»
Καλά τα λέει ο θείος, στο τέλος ξεχυλώνουν και τα υπάρχοντα 😉
Η μαμά σου το περιμένει αυτό να γίνει, θα στεναχωρηθεί δεν γίνεται αλλιώς αλλά θα χαρεί κιόλας. Είναι μια φυσική πορεία. Πες της το γλυκά και όλα θα πάρουν το δρόμό τους. όλοι το κάναμε σε όλους μας θα γίνει…
Μην το προδικαζεις. Μπορει η μαμα σου να ειχε μια πρωτη αρνητικη αντιδραση για τους δικους της λογους, πιθανοτατα να αγχωνεται για σενα, παρα γι αυτην, αλλα αφού τη δευτερη φορα ηταν πιο θετική σημαινει οτι σιγα σιγα το παιρνει αποφαση. Κι ετσι θα επρεπε, το πως θα προχωρησεις στη ζωη σου ειναι κατι που αφορα εσενα, οι αποφασεις σου παιρνονται με γνώμονα το δικο σου συμφερον, οι υπολοιποι εχουν ρολο συμβουλευτικο κι υποστηρικτικο (μονο αν τους δωσεις εσυ το δικαιωμα, επειδη θελεις τη γνωμη και συμβουλη τους). Οπως και να εχει, κι αλλου να μεινεις, μπορεις να εχεις μια… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό ακριβώς να της πεις: αυτό είναι που θα με κάνει χαρούμενη. Δεν θέλεις να με δεις ευτυχισμένη;