Καλησπέρα σε όλους και σε όλες.
Νιώθω καιρό την ανάγκη να γράψω την δική μου εξομολόγηση ίσως γιατί έτσι νιώθω πως θα την ξορκισω.
Είμαι 34 ετών και εγώ κ ο σύντροφος μου, από παιδιά μαζί. Έχουμε μια όμορφη σχέση. Νιώθω όμως πως η ζωή μας είναι σε έναν θάλαμο αναμονής.
Η αιτία είναι η κάκιστη ποιότητα ζωής μας. Δουλεύουμε πραγματικά σαν σκλάβοι. Πολλές ώρες. Εκείνος κάνει εργασία βαριά και χειρονακτικη 12 ώρες βάρδιες καθημερινά. Εγώ από την άλλη έχω δύο δουλειές η μία αρκετά βαριά. Και πάλι όμως νιώθω πως είμαστε άχρηστοι. Πολύ απλά δεν φτάνουν τα χρήματα. Κοινό το ξέρω. Νιώθω ενοχές που το λέω έτσι και ίσως λίγο αχάριστη. Άλλοι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε. Και εγώ κάνω παράπονα. Αλλά σκάω. Τα χρήματα με το ζόρι μας βγάζουν τα έξοδα διαβίωσης. Δεν μιλάω για εξόδους – έχουμε να βγούμε χρόνια – διακοπές δεν ξέρω τι είναι, ρούχα παπούτσια επίσης έχουμε να πάρουμε χρόνια. Με πιάνω να κλαίω για πράγματα θεωρητικά χαζά.
Για παράδειγμα φοράω ρούχα που είχα από το λύκειο διότι δεν έχω την δυνατότητα να πάρω καινούργια, ευτυχώς μου κάνουν λέω, παρόλα αυτά με πιάσανε τα κλάματα όταν σκίστηκε το παντελόνι μου γιατί ήξερα πως δεν μπορώ να πάρω άλλο.
Δεν ξέρω τι κάνουμε λάθος. Αλήθεια. Κάπου όμως κάνουμε. Δεν μπορεί. Δεν μπορεί να κάνει ο κύκλος μας ζωαρα και να είναι όλοι άνεργοι. Γιατί αυτό συμβαίνει.
Το ξέρω, το ξέρω πως είναι δύσκολα για όλους. Το χειμώνα την βγάλαμε με ηλεκτρική κουβέρτα σε περιοχή Βόρεια και κρύα. Σκέφτομαι τον χειμώνα που θα έρθει και με πιάνει απόγνωση γιατί ξέρω πως θα φάμε για 6η συνεχόμενη χρονιά κρύο.
Δεν πάμε πουθενά. Ούτε σε ένα γάμο. Νιώθω απαίσια να πάω σε μια εκδήλωση πχ ντυμένη με κουρέλια.
Ο σύντροφος μου, μου λέει να κάνω υπομονή πως θα αλλάξουν τα πράγματα αλλά αυτά γίνονται χειρότερα.
Ούτε παιδί, για το οποίο λέγαμε δεν μπορούμε να κάνουμε πλέον. Εγώ το έχω απορρίψει σαν ιδέα πλέον. Πως θα μεγαλώσουμε παιδί; γιατί να το καταδικασουμε στην φτώχεια.
Περισσότερο αυτό το συναίσθημα της κατωτεροτητας με ενοχλεί. Είμαι πολύ ήπιων τόνων άνθρωπος. Γενικά δεν αντιδρώ. Και επειδή η κατάσταση μας είναι τέτοια με ρίχνει πολύ. Δούλεψα το Σάββατο για παράδειγμα 20ωρες συνεχόμενες σε εργασία βαριά με μισή ώρα διάλειμμα για ένα ψευτο φαΐ και πληρώθηκα 47,50 ευρώ. Όταν είπα ευγενικά πως είναι λίγα μου είπαν να λες και ευχαριστώ και δεν αντέδρασα. Γιατί φοβάμαι πως αν χάσω αυτή τη δουλειά δεν θα βρω άλλη. Γιατί μένουμε σε δύσκολο μέρος από άποψη εργασίας, γιατί φοβάμαι πως αν χάσω μεροκάματα δεν θα βγαίνει ούτε το σούπερ μάρκετ.
Σκάω, κλαίω, φοβάμαι μην αρρωστήσω και δεν μπορέσω να παω στην δουλειά. Πηγαίνω άρρωστη στην δουλειά. Γιατί αν δεν πας σου λένε φύγε. Πήγα δουλειά δύο μέρες μετά από χειρουργείο γιατί αν δεν πήγαινα θα με διώχνανε. Δεν ξέρω αλήθεια. Συγνώμη για το μπερδεμένο κείμενο. Είναι όλα μπάχαλο στο μυαλό μου. Σας ευχαριστώ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μανια
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πραγματικά μου έκανε εντύπωση το ότι η ανάρτηση της Μάνιας έχει 4.5k views, δημοσιοποιήθηκε 9 ώρες πριν και δεν έχει μπει στη διαδικασία να απαντήσει ή να σχολιάσει κάτι ούτε ένας. Να το εκλάβω ότι εδώ θίγουμε μόνο θέματα που αφορούν ενδοσχεσιακή κακοποίηση ή πατριαρχία ή ψυχολογική καταπίεση ? Όπως κι αν έχει, η φίλη Μάνια αξίζει ίσως μιας κάποιας σημασίας, καθώς φαίνεται να βιώνει κοινωνική κακοποίηση που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Προσωπικά ήμουν πάντοτε οπαδός της άποψης ότι όποιος είναι φύση εργατικός δεν πρόκειται να μη βρει το δρόμο του και η φίλη Μάνια ισχυρίζεται ότι δουλεύει σε 2… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραία το θέτεις
Perhaps, έχεις απόλυτο δίκιο. Όλα τα θέματα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωπ@ χρειάζονται την προσοχή μας. Προφανώς όλ@ στέλνουμε την ιστορία μας εδώ για να ακούσουμε άλλες απόψεις, να μοιραστούμε αγωνίες, να πάρουμε κουράγιο, να βρούμε λύσεις, κάποιες φορές.
Μπράβο για την επισήμανση!
Το περίεργο είναι ότι έσπευσα να σχολιάσω στην πρώτη μισή ώρα, αλλά ακόμη awaiting for approval…. δεν καταλαβαίνω γιατί..
Να σου πω την αλήθεια (μου) το διάβασα, στενοχωρήθηκα, δεν είχα κάτι ωφέλιμο να προτείνω (αντίθετα με κάποιους σχολιαστές με πιο πρακτικό μυαλό) και ντράπηκα που δεν είχα κάτι να πω. Και δεν είπα.
Αγαπητή Μάνια, για αρχή σου κάνω μια αγκαλιά. Αυτό το κείμενο θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ πριν κάποια χρόνια. Ένιωθα αυτο ακριβώς που περιγράφεις, ότι βρίσκομαι σε έναν θάλαμο αναμονής, σε έναν φαύλο κύκλο που είναι αδύνατον να βγω. Θα σου πω κάτι και σε παρακαλώ αν όντως θέλεις να αλλάξεις την κατάσταση σου σκέψου το σοβαρά, ΦΥΓΕ, απλά φύγε. Ξέρω πάρα πολύ καλά ότι δεν είναι εύκολο και ότι αυτό το “φύγε” έχει άλλες 100 παραμέτρους απο πίσω, αλλά όταν θα είσαι σίγουρη γι’ αυτό θα δεις ότι είναι απλά μια απόφαση. Αν δεν θέλεις να φύγεις… Διαβάστε περισσότερα »
Κοπέλα συγνωμη λιγο.. ο μισθός μου για πενθήμερο 8ωρο είναι 710*14=9940.. και της κοπέλα μου 690 *14=9660 συνολο 19600. Ενοίκιο-λογαριασμοι-super market έξοδα αυτοκινήτου μας είναι 12000 το χρόνο.. και μας περισσεύουν 7600 για βόλτες ,ταξίδια ,ρούχα ,κοινωνικές υποχρεώσεις.. πως ακριβώς δεν βγαινεται 2 άνθρωποι που εργάζονται και μάλιστα υπερωρίες ??
Έκανα λογαριασμό μόνο και μόνο για να ρωτήσω πώς μπορώ να βοηθήσω. Δεν έχω δουλειά να προσφερω αλλά αν ισχυουν τέτοιες συνθήκες εργασίας και ζωής είναι απάνθρωπο. Πως γίνεται με 3 μισθούς να μιλάμε για ρουχα απ’το Λυκειο και όχι μόνο; Τέλος πάντων, εγώ τώρα γράφτηκα γιατί αν υπάρχει ανάγκη, θέλω να βοηθήσω με κάποιο τρόπο και είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι η μόνη.
Γεια σου Μάνια, όλα που λες είναι κατανοητά και σεβαστά.
Επειδή λες “μένουμε σε δύσκολο μέρος από άποψη εργασίας”, θα γινόταν αυτό ν’ αλλάξει; Να μεταναστεύσετε εσωτερικά σε κάποια άλλη πόλη με περισσότερες ευκαιρίες σε αγροτικά, τουριστικά κτλ; Έχετε κάποιες οικογενειακές ή άλλες υποχρεώσεις που σας κρατάνε στον τόπο που είστε; Εάν όχι, θα πρέπει να το σκεφτείτε σοβαρά.
Ακόμα και στο πιο ακραίο, θα μπορούσατε να μεταναστεύσετε και στο εξωτερικό, υπάρχουν ακόμα και πολλά ελληνικά μαγαζιά που ζητάνε αποκλειστικά Έλληνες που έρχονται από Ελλάδα και οι Ελληνικές κοινότητες θα μπορούσαν να σας βοηθήσουν στην αρχή.
Χαιντη συγνώμη αν ακουστω εριστικο αλλά δεδομένης της κατάστασης που δεν επιτρέπει την αγορά νέου παντελονιού (με μέσο όρο κόστους 10-20 ευρώ) είναι αδύνατον να μπορεί να μεταναστεύσει το ζευγάρι εκτός και αν έχουν χορηγό. Μια μέση “μετανάστευση” τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό έχει τεράστια έξοδα. Έχω κάνει αρκετές και το κόστος πάντα σοκάρει. Ίσως καταφέρνεις σε ελάχιστους μήνες να αποπληρώσεις, αλλά πάντα τους πρώτους μήνες το ταμείον είναι πολύ μείον.
Μάνια, τα όσα μας γράφεις είναι πολύ δυσάρεστα και δύσκολα και, δεν σου κρύβω, ότι στην περιγραφή της καθημερινότητάς σου πολλοί και πολλές βλέπουμε τον εαυτό μας να βρίσκεται σε ανάλογη κατάσταση. Ακόμη κι αν οι συνθήκες εργασίας είναι καλύτερες, υπάρχει τριγύρω η πίεση και η απειλή καθώς συνεχώς όλα γίνονται πιο ασφυκτικά, με τις απαιτήσεις να αυξάνονται και τις συνθήκες να γίνονται όλο και πιο σκληρές, με περισσότερες απαιτήσεις, κακή συμπεριφορά και λιγότερη ανταμοιβή. Οι κακές εργασιακές συνθήκες και η εργασιακή εκμετάλλευση είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που διαρκώς μεγαλώνει και καταπίνει τους ανθρώπους. Στη θέση σου θα έψαχνα για… Διαβάστε περισσότερα »
Γαμώτο, ειλικρινά στενοχωρήθηκα με την ιστορία σου. Δεν ξέρω πόσο βοηθάει αυτό που θα σου πω ή κατά πόσο χρυσώνω απλώς το χάπι, αλλά το να έχεις μια καλή σχέση αγάπης με το σύζυγό σου και μάλιστα υπό τέτοιες αντίξοες συνθήκες, είναι πολύ σημαντικότερο από όσο μπορείς να φανταστείς. Δεν ξέρεις τι δράματα παίζονται καθημερινά πίσω από τους τοίχους των χλιδάτων μονοκατοικιών του Π. Ψυχικού, της Κηφισιάς και της Εκάλης. Δεν το λέω τυχαία, ξέρω καλά τι σου λέω. Άνθρωποι δυστυχείς, κακοποιημένοι, τίγκα στα αντικαταθλιπτικά, γυναίκες διψασμένες για λίγη αγάπη και λίγο πραγματικό ενδιαφέρον αντί για ένα ακόμη μπριγιαντάκι από… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω αν σας έχει πάρει από κάτω και τα βλέπετε όλα μαύρα μιας και δεν γράφεις αντικειμενικές λεπτομέρειες όμως θα τολμήσω να πω ότι κάτι κάνετε λάθος στα οικονομικά σας. Η μόνη λύση που βλέπω είναι να συνεχίσετε την επαγγελματική σας κατάρτιση πάση θυσία, για να βρείτε καλύτερες δουλειές. Τίποτα δεν θα φτιάξει από μόνο του αν δεν κάνετε κάτι διαφορετικό! Συζητήσετε το με κάποιον που εμπιστεύεστε να σας συμβουλεύσει ή γράψε πάλι εδώ μια καλύτερη περιγραφή της κατάστασης να προτείνουμε κάτι (ΙΕΚ, επαγγελματικές σχολές του ΟΑΕΔ, επιχορηγήσεις για νέους επιχειρηματίες;;;). Λύσεις θα βρεθούν αρκεί να αναλάβεις δράση!
Είσαι αχάριστη; Για ποιο πράγμα; Που με το ζόρι βγαίνουν τα λεφτά το μήνα και εχεις να πάρεις καινούργια ρούχα μια δεκαετία ΕΝΩ ΔΟΥΛΕΎΕΙΣ ΣΕ 2 ΔΟΥΛΕΙΕΣ και πάλι μετά βιας ζεις; Γραφουσα, αγαπητή μου έχεις μάλλον κάτι απο burn out και κάτι από κατάθλιψη αλλά σίγουρα όλα αυτά προκύπτουν απο την κακή ποιότητα ζωής που ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ. Το να περνας βαρεις χειμώνες στο κρύο ή έστω σε μη-ζεστη είναι κάτι που το παθαίνουν οι μη προνομιούχοι, δλδ εκτός απο τους ΆΣΤΕΓΟΥΣ και οι πολύ πολύ φτωχοί. Έχεις κουραστεί να ζεις ετσι και ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ! ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι που δεν έχεις σχόλια αλλά φαντάζομαι ότι ο κόσμος είναι άφωνος και δεν ξέρει τι να πει. Είσαι ένα παράδειγμα κοινωνικής κακοποίησης όπως είπε κ καποι@αλλ@ εδώ. Μα θα έλεγα εργατικής κακοποίησης. Δεν χρωστάς ευγνωμοσύνη επειδή παράγεις το έργο κάποιου άλλου και σου πετάει ψίχουλα ούτε επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε. Είναι καλό να παραπονιέσαι και να ζητάς κάτι άλλο στη ζωή σου. Αυτό θα σε κάνει να κοιτάς μπροστά και να αναζητάς λύσεις. Και να συνεχίσεις να το κάνεις γιατί η ζωή είναι μικρή κι εσύ πολύ νέα για να την σπαταλάς στην εργατική σκλαβιά.… Διαβάστε περισσότερα »