Καλησπέρα. Νομίζω πως έχω πλέον αγχωδη διαταραχή το γκουγλαρα για να καταλάβω τι έχω… Είμαι 36 χρονών παντρεμένη με 2 παιδια. Ένα γιο 9 ετών κ μια κόρη 3,5.
Ειμαι παιδί χωρισμενων γονιών σε ηλικία 6 ετών. Μεγάλωσα με την μητέρα μου και σε μια πολύ πολύ προβληματική οικογένεια. Αδέρφια δεν έχω. Αγάπη πήρα μόνο από την μαμά μου και μόνο αυτή είχα. Την εχασα την μητέρα μου σε ηλικία 22 χρονών από καρκίνο, αν και παλευαμε με την ασθένεια από 17 χρονών που ήμουν.
Ο, τι έκανα στην ζωή μου βγήκε με πολύ κόπο και θυσία και τελικά δε νομίζω πως κατάφερα και πολλά αν και είμαι πολύ ευτυχισμένη με την οικογένειά μου. Αυτή που έφτιαξα με πολύ κόπο.
Η μητέρα μου πέθανε στα χέρια μου εγώ κ αυτή είμασταν στο νοσοκομείο.. Κ 13 χρόνια πάλευα με αυτό και με το ότι θα πάθω ισως τα ίδια. Αλλα με τα παιδιά μου το είχα κάνει λίγο μακρινό νόμιζα πως αξίζω μια ευκαιρία. Ο, τι στραβό έβγαινε προσπαθούσα με τα πάντα για αυτά.. Μέχρι που φέτος ο γιος μου σπάει το πόδι του τον Δεκέμβριο κνηξη περονη σπειροειδές καταγμα.. Λέγανε οι γιατροί για χειρουργείο σίδερα βίδες κλπ κ πλάι χειρουργείο σε 6 μήνες για να τα βγαλει.. Λέμε εμείς όχι με γύψο κ άγιος ο θεός..
Ξεκινάμε…ακινησια 1 μήνα.. Πολύ διάβασμα πολύ κλεισούρα στην ήδη κλεισούρα του κορονοιου… Αρχές του 2021 των φώτων συγκεκριμένα κορονοιο κολλήσαμε ένας ένας γιατί είχαμε το θράσος μετά από ένα μήνα κλεισούρας(λόγω γυψου) να πάμε σε ένα ρεβεγιόν όλοι μαζί..
Τέλη Ιανουαρίου ένα καρούμπαλο στο κεφάλι του γιου μου.. Παίρνουμε παιδίατρο μας λέει το παρακολουθουμε…μικραινει αλλά δεν φεύγει κ έχουμε φτάσει Μάρτιο.. Ο γυψος ακόμα στο πόδι.. Πάμε να δούμε το καταγμα πάμε κ για το καρούμπαλο..
Όγκος στο κεφάλι μια σπάνια νόσος… Νόσος λαγκερχανς. Βάζει μόσχευμα για κόκκαλο κ τεχνητή μεμβράνη εγκεφάλου.. Τον κάνουν φύλλο και φτερό στις εξετάσεις.. Δόξα τον Θεό τίποτα.. Μόνο εκεί.. Εγώ όμως αλλού.. Πονάει το σώμα μου η ψυχή μου.. Νομίζω πως με τριγυρνάει ο θάνατος.. Κ δν βρίσκω ηρεμία.. Δν χαίρομαι τίποτα.. Μετανιώνω που έκανα παιδιά κ πονάνε… Φταίει το DNA??? Φταίει η μοίρα μου η μαύρη???Ευχαριστώ τον Θεό που ζούμε.. Αλλα για πόσο??? Πως??? Κ τι άλλο κακό θα με βρει??? Πότε θα ευτυχισω κ γω??? Γιατί δεν σας είπα ολη την ζωή μου… Μόνο ένα μέρος της.. Αυτό που πονάει πολύ…
ΑΠΟ ΤHΝ – Ειρήνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η αιτιολογια της νοσου ειναι αγνωστη. Ειναι κριμα και αδικο για εσενα να σκεφτεσαι πως εχεις οποιαδηποτε ευθυνη για την εμφανιση της. Δεν γνωριζουμε τι την προκαλει, οποτε δυστυχως θα δεχτεις πως ειναι τυχαιο ατυχο γεγονος. Εσυ δεν φερεις καμια ευθυνη για αυτο. Καμια απολυτως. Δεν μπορουσες να το ξερεις, δεν ηταν κατι που μπορουσες να προβλεψεις. Απαλλαξε τον εαυτο σου απο αυτες τις τοσο μαυρες σκεψεις και μην αυτομαστιγωνεσαι.
Λυπαμαι πολυ, εχασα και γω τη μαμα μου στα 25 απο καρκινο και το τραυμα ειναι ανεπανορθοτο😢 Δυστυχως μεσα απο αυτο καταλαβα οτι μπορει να σου συμβει οτιδηποτε, δν εχουμε ελεγχο για το αν θα αρρωστησουμε:/ ευτυχως οπως περιγραφεις η νοσος ειναι ελενξιμη,το ειδατε νωρις και θα το αντιμετωπισετε. Φυσικα και δεν ευθυνεσαι εσυ ουτε μπορουσες να το προβλεψεις καπως.Φανταζομαι το να αντιμετωπιζει καποια ασθενεια το παιδι σου ειναι ηδη πολυ ανχωτικο για καθε γονιο ποσο μαλλον για καποιον σαν εσενα που εχεις βιωσει ενα τοσο τραυματικο γεγονος. Δεν εχω παιδια,αλλα μετα την απωλεια της μαμας μου, ο φοβος μ… Διαβάστε περισσότερα »
Οχι οχι οχι, σταματάς χτες να σκέφτεσαι τόσο απαισιόδοξα. Σε πήρα από τα μούτρα και συγνώμη. Να χαίρεσαι κάθε στιγμή από τα παιδιά σου, τον άντρα σου, ΕΣΕΝΑ και όσους σε αγαπάνε και αγαπάς. Καταλαβαίνω απόλυτα τους φόβους σου. Περασα το ιδιο οταν ο γιος μου έκανε χειρουργειο 2 μηνών και εγω για μήνες κατηγορουσα τον εαυτό μου οτι εγώ εφταιγα που αρρωστησε (προβλημα εκ γεννετης μας ειπαν και αργα ή γρηγορα θα χρειζοταν χειρουγειο) αλλα εγω συνεχιζα να με κατηγορω για τον πονο και τη ταλαιπωρια που τραβηξε. Μέχρι που πηγα σε ψυχολογο να βαλω τα πραγματα σε σειρα.… Διαβάστε περισσότερα »
Δύσκολα θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι πριν γεννηθούν, ακόμα και ο γονιδιακός έλεγχος είναι πρόσφατη εξέλιξη της επιστήμης και μαθαίνεις απλώς πιθανότητες για τύπους καρκίνου. Με απλά λόγια δεν θα μπορούσες να το προβλέψεις. Σε παλιότερη απάντηση η Ρένα είχε γράψει – στο περιπου δεν θυμαμαι ακριβως – ότι η τυχη σε τοποθετησε στη ζωή όπου το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τελειώσει. Το πότε και το πως δεν το ξέρει κανενας απλά έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι ελέγχουμε ή θα μπορούσαμε να είχαμε ελέγξει τα πάντα. Δεν γινεται. Εκτίμησε αυτό που έχεις, την ευκαιρία να παίρνεις καθε μερα αγκαλια… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς δεν υπάρχει τρόπος να ελέγξεις κάποια πράγματα στη ζωή. Είτε τυχαίνουν είτε όχι και δεν είναι καθόλου δίκαιη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κάποια πράγματα καλουμαστε να τα καταπιουμε. Ο,τι οφείλεις να κάνεις ως μητέρα, δηλαδή τις εξετάσεις στην ώρα τους, συναισθηματική στήριξη, πρόληψη κτλ απ’ ότι καταλαβαίνω τα κάνεις ήδη οπότε το μόνο που μένει είναι να βρεις τρόπο να ανταπεξερχεσαι σε αυτά που δεν περνάνε από το χέρι σου. Πάντως, υπάρχουν άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο, γίνονται καλά και μετά το ξεχνανε για πάντα, δηλαδή δεν προκύπτει τίποτα νέο και στέκονται όντως τυχεροί μπροστά στη μοίρα. Υπάρχουν αυτοί οι… Διαβάστε περισσότερα »
Η ζωή μας τελικά γίνεται όπως τη βλέπουμε. Αν βλέπουμε μόνο δυστυχία, σε αυτή θα ζούμε. Η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο. Λυπάμαι πολύ για ό,τι περνάτε. Είναι πολύ δύσκολο και δεν ξέρετε πώς να βγείτε από αυτό. Η αναζήτηση βοήθειας από ειδικό ίσως να σας ξεμπλόκαρε λίγο. Εμένα προσωπικά με βοηθάει πολύ η ανάγνωση βιβλίων ψυχολογίας για να μπορέσω να κατανοήσω κάποια πράγματα για εμένα. Ιδιαίτερα με βοήθησε το βιβλίο του Gabor Mate “when the body says no” και πώς το άγχος συνδέεται με την οποιαδήποτε ασθένεια. Στο youtube μπορείτε να βρείτε πολλές ομιλίες του (δυστυχώς όλες στα αγγλικά, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Μόλις διάβασα το κείμενο σου κ θέλω να σου πω σαν άτομο με αγχωδη νεύρωση λ έχοντας κάνει παρόμοιες σκέψεις, ότι η λύση είναι μία : ψυχίατρος, φάρμακα, ψυχοθεραπεία. Με αυτή την σειρά. Όλα αυτά που λες, όταν ζεις σε μια δυσκολη κατάσταση, κ έχοντας ένα τραυματικό γεγονός ήδη στο βιογραφικό σου, δεν είναι παράλογα, ούτε λογικά. Είναι φυσιολογικά . Στο δικό σου μικρόκοσμο φαίνονται ολόκληρα βουνά, που με βοήθεια, θα τα κατέβεις γλιστρώντας. Ελπίζω να μιλήσετε ήδη στον σύζυγό σου και σε φίλους για αυτό, κ να μη ντραπεις ούτε στιγμή να ζητήσεις βοήθεια. Σε φιλώ ,κ ελπίζω 6… Διαβάστε περισσότερα »