Προσωπικές ιστορίες: Το τελευταίο διάστημα έχω έντονες ανασφάλειες

Η ιστορία αυτή είναι κάτι που λίγο πολύ όλοι μας βιώνουμε ή έχουμε βιώσει στη ζωή μας.

Οι καταραμένες οι ανασφάλειες..

Γενικά ως άνθρωπος νοιάζομαι για την εξέλιξη και την πρόοδο μου. Πάντα βάζω στόχους, δουλεύω σκληρά και τους επιτυγχάνω.

Σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων επίσης έχω μια σταθερότητα μιας και οι περισσότερες φιλίες μου κρατούν χρόνια, το ίδιο και η σχέση μου με τον σύντροφό μου. Αυτά τα λέω ως μια εισαγωγή ότι δουλεύω με τον εαυτό μου και τη ζωή μου.

Το τελευταίο διάστημα (3-4 μήνες) όμως νιώθω πολύ έντονες ανασφάλειες. Αναρωτιέμαι αν είμαι καλή φίλη, αν είμαι καλή ως κόρη των γονιών μου, αν ο σύντροφός μου θα με αφήσει για κάτι καλύτερο. Αυτά τα συναισθήματα έχουν επηρεάσει πολύ έντονα την ψυχολογία μου (κυρίως το τελευταίο κομμάτι με τον σύντροφό μου) και νιώθω συνεχώς λύπη, σύγχυση ή θυμό ότι μπορώ να γίνω καλύτερη αλλά δε ξέρω πώς.

Ακόμα κι όταν όλοι οι γύρω μου με επιβεβαιώνουν ότι είμαστε οκ και με αγαπούν εγώ νιώθω λίγη. Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα, να νιώθεις ότι δεν αγαπάς τον εαυτό σου.

Στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας, η ειδικός που με έχει αναλάβει μού είπε πως δεν έχω μάθει να λέω πραγματικά μπράβο στον εαυτό μου, για τίποτα. Επίσης θεωρεί ότι ίσως παιδικές ή εφηβικές εμπειρίες μου με έχουν κάνει ανασφαλή.

Οι γονείς μου ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι, παρείχαν τα πάντα, σταθερότητα, αγάπη, αποδοχή, νουθεσία, συμβουλές. Εκεί που πιστεύω πως δημιουργήθηκε η ανασφάλεια είναι το σχολείο. Δεν έχω υποστεί ποτέ εκφοβισμό ωστόσο δεν ήμουν και το παιδί που θα ήθελαν όλοι στη παρέα. Είχα 3-4 καλούς φίλους και ως εκεί. Δεν ήμουν το δημοφιλές παιδί, που όλοι του μιλούσαν.

Ξαφνικά αυτα τα βιώματα, η τελειομανία με τους στόχους μου αλλά και η “απόρριψη” από τους συνομηλίκους, έχουν βγει στην επιφάνεια μεσα από μικρές αφορμές ή σκέψεις του τύπου “Η τάδε φίλη μου δεν παίρνει πρωτοβουλίες να με δει, άρα δεν είμαι σημαντική για εκείνη” ή “ο σύντροφός μου θα με παρατήσει γιατί δεν είμαι καλά ψυχολογικά και θα βαρεθεί να μου παρέχει υποστήριξη”.

Να πω επίσης ότι έχω πλήρη συνείδηση ότι εγώ πρέπει να δουλέψω με τον εαυτό μου και το κάνω όσο μπορώ, αλλά είναι τόσο κακό που θέλω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ; Που δε θέλω να με παρατήσουν απλά επειδή περνάω μια δυσκολη περίοδο;

Σκεφτείτε ότι νιώθω τόσες ενοχές για τη ψυχολογία μου που σταδιακά με πιάνω να αποσύρομαι από τους αγαπημένους μου, για δικό τους καλό, για να μην τους είμαι βάρος. Νιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου τελευταία, το χιούμορ μου και τη ζωντάνια μου.

Κάθε συμβουλή αυτοβελτιωσης θα ήταν ευπρόσδεκτη.

ΑΠΟ ΤHΝ – Lily

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News