Σας χαιρετώ όλους.
Είμαι η Μ. και θα προσπαθήσω πολύ δειλά να εκμυστηρευθω κάτι, κρυμμένη πίσω από την ανωνυμία.
Είμαι 30 χρονών και πριν από 14 χρόνια κακοποιήθηκα σεξουαλικά από ενήλικο άτομο. Μου πήρε αρκετά χρόνια να το ονομάσω κακοποίηση και ακόμη περισσότερα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν έφταιγα εγώ. Και ο λόγος είναι ότι δεν υπήρχε βία αλλά ψυχολογική απειλή.
Ακόμη και τώρα νιώθω ντροπή και δεν το έχω πει σε απολύτως κανένα άτομο. Όλα αυτά τα χρονια (περίπου 11) υποφέρω από κρίσεις πανικού. Κυρίως σε ασήμαντες καταστάσεις όπου υπάρχει η υποψία ότι χάνω η πρόκειται να χάσω τον έλεγχο.
Αναγνωρίζω ότι είναι άμεση η ανάγκη να δω ψυχολόγο αλλά κάθε φορά που προσπαθώ με λόγια να πω (στον εαυτό μου) αυτά που θέλω να βγάλω από μέσα μου με πιάνει τρομερό άγχος, πανικός , κλαμα και δυσφορία. Όσο περνάνε τα χρόνια η κατάσταση χειροτερεύει.
Δεν ξέρω τι ελπίζω να ακούσω όμως θα ήθελα αυτό εδώ το γράμμα σε εσάς τους αγνώστους για εμένα, να είναι η αρχή της αλλαγής που περιμένω να δω στη ζωή μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Νέα Μ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλησπέρα αγαπημένη,
Θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης εδώ σε ηλικία 13 ετών.
Αυτό που σου συμβαίνει, το κλάμα, η δυσφορία και ο πανικός, νομίζω ότι για όλα τα θύματα ανεξαρτήτως φύλου είναι “φυσιολογικό”.
Προσωπικη μου παρατήρηση είναι ότι όταν το θύμα εξιστορεί ή θυμάται τι του συνέβη δεν μιλάει και δεν σκέφτεται ο ενήλικας εαυτός του. Μιλάει και νιώθει το παιδί μέσα από τον ενήλικα.
Εύχομαι ολόψυχα να βρεις τον τρόπο να απελευθερωθείς από αυτό που σου συνέβη.
Δεν εφταιξέ καμιά και κανείς από εμάς…
Ήμουν 16. Τα χρόνια περνάνε και η ζωή μου είναι Οκ, δεν φαίνεται να με επηρεάζει. Χρειάστηκαν 12 χρόνια για να το πω πρώτη φορά σε άλλον άνθρωπο. Και εκείνη τη στιγμή δε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Ειλικρινά δεν ξέρω από πού μου βγήκε. Νομίζω έχεις δίκιο, είναι το παιδί
Μια συμβουλή πέραν της επιστημονικής βοήθειας που οφείλετε στον εαυτό σας.
Εκλογικεύστε τους φόβους σας κάθε φορά που νιώθετε τον πανικό.
Δεν ειναι εύκολο,θέλει πειθαρχία και αφοσίωση,σιγά σιγά ομως θα αντιληφθείτε οτι το τέρας συρρικνώνετε.
Αρκετά ταλαιπωρείστε για ενα παρελθόν που σας στοιχειώνει
Πάρτε και την μυγοσκοτώστρα τώρα αν τελειώσατε με τις κατσαρίδες.
Εσυ δεν ξέρεις τι θέλεις να ακούσεις, εμείς (φοβαμαι ότι) δεν ξέρουμε τι να πούμε… Αυτό που μπορώ να σου πω με σχετική βεβαιότητα, είναι ότι δεν χρειάζεται να ξέρεις τι περιμένεις (να ακούσεις π.χ.) για να μιλήσεις. Και σ ευχαριστούμε που το έκανες. Καταλαβαίνω πολύ καλά νομίζω τον πανικό που σηκώνεται όταν πας να αγγίξεις κάποια κομμάτια που πονάνε. Είναι απολυτα φυσιολογικό. Είναι το σωμα σου, η απόκρισή σου. Είναι εσύ. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνο αυτό. Γι αυτό και μπορεις και το θέτεις και ενώπιόν σου, το καθιστάς από υποκείμενο εαυτό -> εξωτερικό αντικείμενο: το ρωτάς, το ερμηνεύεις… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που περιγράφεις είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε ανθρώπους που έχουν τραυματιστεί ψυχικά. Η εξομολόγηση τέτοιων φαινομένων μπορεί να σου προκαλέσει αμηχανία, ακόμη και να κλάψεις χωρίς να μπορείς να συγκρατηθείς. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά.
Εάν δυσκολεύεσαι να μιλήσεις με θεραπευτή δοκίμασε ένα group therapy. Το να ακούσεις και άλλα άτομα να μοιράζονται την ιστορία τους, να βρίσκεις κοινά σημεία, ακόμη και να κλάψετε μαζί, μπορεί να σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις αυτό το γεγονός.
Χωρίς να θέλω να υποβαθμισω άλλα περιστατικά, πιστεύω ότι το mindfuck που γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις που δεν χρησιμοποιείται βια σε τσακίζει πολύ βαθιά. Μια μεγάλη αγκαλιά…❤️ Δεν είσαι μόνη! Εύχομαι να το ξεπεράσεις
Ναι, το έκανες το πρώτο βήμα, το έβαλες σε λέξεις.
Μη φοβάσαι να πας για ψυχοθεραπεία, επέλεξε γυναίκα, αν νοιώθεις πιο άνετα.
Μη ντρέπεσαι, δε φταις σε κάτι.
Μην το αφήνεις να σε ορίζει.
Δεν έχουν τόση σημασία οι λεπτομέρειες, αν ήταν σχέση σου, φίλος, συγγενής.
Πονάει, όπως και να είναι.
Συμβαίνει, συχνά, σε πολλές.
Ήσουν μικρή, το εκμεταλλεύτηκαν.
Κάνε το δώρο στον εαυτό σου να το αποτινάξεις, να φύγει από πάνω σου, από μέσα σου.
Αποδυνάμωσέ το, μπορείς.