Πέρασαν τρία χρόνια από την διάγνωση μου. Καρκίνος στα είκοσι εννέα μου.
Ο χρόνος σταμάτησε μόνο για μερικά λεπτά, όσο χρειάστηκε να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Μετά ο χρόνος συνέχισε κανονικά χωρίς κανένα έλεος, γιατί έτσι κάνει ο χρόνος, προχωράει…
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως θα το πω στους δικούς μου. Είναι πολύ σκληρό να πρέπει να ανακοινώσεις τέτοια νέα σε ανθρώπους που σε αγαπούν.
Και πόσο ευγνώμων είμαι για όλους όσους έχω δίπλα μου να με αγαπούν και να με στηρίζουν!
Ποτέ δεν τα πήγα καλά με το δράμα και δεν σκοπεύω να αρχίσω τώρα.
Για όλους ήμουν αυτή η περίπτωση που το χειρίστηκε πολύ καλά, που τους έκανε να μην θυμούνται καν ότι κάτι συμβαίνει με εμένα. Γιατί αυτό ακριβώς ήθελα, να μην μου συμπεριφερθεί κανείς διαφορετικά, σαν κάτι να άλλαξε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κλαίω, ότι δεν φοβάμαι, ότι δεν λυγίζω , ότι δεν πέφτω αλλά σηκώνομαι κάθε φορά και θα συνεχίσω να σηκώνομαι όσο αντέχουν τα πόδια μου.
Και δεν είναι ιδανικά τα πράγματα 2 μεταστάσεις μετά και 3 χειρουργεία στο σύνολο.
Αποφάσισα πως ό,τι μπορώ να ελέγξω σε αυτή την κατάσταση θα το ελέγξω. Δεν είμαι θύμα, ούτε άτυχη. Είμαι ένας άνθρωπος δυνατός που πρέπει να συνεχίσει ανελέητα όπως και ο χρόνος.
Δεν είναι ο καρκίνος το θέμα, η ζωή είναι. Δεν θα του δώσω καμία παραπάνω δύναμη.
Θέλω να σας ενημερώσω εκ των έσω ότι η ζωή είναι το μόνο που μετράει, μικρή ή μεγάλη σημασία έχει να την ζούμε με μεγάλη αγάπη για τους άλλους γύρω μας αλλά και για τον εαυτό μας.
Μια συμβουλή , ευχή που μου δίνω «Να έχεις διπλό ανάστημα στα δύσκολα»
Γράφω αυτό το κείμενο και το δημοσιοποιώ γιατί κάτι μέσα μου το θέλει από καιρό με την ελπίδα ότι θα δώσω λίγο φως στα σκοτάδια μας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
