Πόσο περίεργο είναι να νιώθεις ένα κενό για ανθρώπους που ένιωσες τα πιο δυνατά συναισθήματα.
3 χρόνια πριν γνώρισα μία κοπέλα στη δουλειά, με την οποία από τη πρώτη στιγμή υπήρξε μία χημεία ανεξήγητη.
Σε σχέση εκείνη, ελεύθερη εγώ. Έγιναν διαφορα, φλερτ, βλέμματα, αγγίγματα, υπονοούμενα, στιχάκια, ραβασάκια, ώρες ατελείωτες στο skype και στο τηλέφωνο, μηνύματα αλλά, ποτέ, τίποτα face to face.
Καμία δεν παραδέχτηκε ποτέ τίποτα. Ίσως εν τέλη καλύτερα έτσι. Γιατί έτσι το έζησε η κάθε μία με τον δικό της τρόπο. Τα συναισθήματα στα ύψη, τρομερή προσπάθεια να συγκρατήσεις τον εαυτό σου προκειμένου να μην κάνεις κάποια κίνηση που θα προδώσει αυτά που νιώθεις στους γύρω σου.
Ακόμα και το συναίσθημα να μη σε νοιάζει ο κόσμος γύρω σου, να μη τους ακους να μη τους βλέπεις όταν υπάρχει στο χώρο εκείνη, ήταν απίστευτο. Απίστευτα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, επομένως.
Όμως, κάθε τι που έχει αρχή έχει και τέλος. Και συνήθως το τέλος το βάζει αυτός που έχει και κάτι άλλο στη ζωή τους, ή που φοβάται να τολμήσει να κάνει το επόμενο βήμα ή που απλά γι αυτόν ήταν μόνο ένα παιχνίδι εγωισμού. Λίγο σημασία έχει βέβαια, αφού εγώ ήμουν το άτομο που τα έλαβε όλα αυτα.
Σημασία έχει πως μετά από καιρό και αφού ήρθαν τα γενέθλιά της και άρχισα να σκέφτομαι να στείλω να μη στείλω, άρχισα να καταλαβαίνω πως αυτά που ένιωθα άλλαξαν. Αλλά ομολογώ πως ήταν αρκετά περίεργο . Κατάλαβα πως ενώ θέλω να είναι καλά, θέλω να είναι και μακριά. Πως πλέον δεν νιώθω τίποτα για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Ένα κενό, όχι κακό αλλά ούτε και καλό.
Αναρωτήθηκα που ήταν όλα αυτά που ένιωθα; πως χάθηκαν; ο χρόνος φτάνει για να ξεγράψει αυτά που νιώθουμε; Η χημεία που υπάρχει μεταξύ δύο ανθρώπων χάνεται; ή όταν ξανά έρθουν κοντά αυτοί οι δύο άνθρωποι επανέρχεται πάλι; και γιατί σχεδόν ποτέ δεν καταλήγουμε με τους ανθρώπους που έχουμε αυτή την τρομερή χημεία και γενικότερα μας εκτοξεύουν το μυαλό; μήπως δεν αντέχεται για τόσο πολύ καιρό εν τέλη; και πως γίνεται να μη ψάχνεις αυτό το συναίσθημα πάλι αφού κατάφερες να το νιώσεις;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανώνυμη Ερωτευμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μήπως είσαι η Etherin; Ταιριάζουν τα στοιχεία. Anyway, εγώ θα σου πω από την εμπειρία μου με άντρες, το ίδιο είναι ο έρωτας, είτε ομοφυλόφιλη είτε μη. Μου έχει συμβεί άπειρες φορές αυτό που περιγράφεις, να νιώθω δυνατό έρωτα για κάποιον, και στην πορεία να ξενερώσω και να έρθει ένα κενό. Το κενό αυτό είχε εξήγηση, το ένιωθα όταν έβλεπα ότι ο άλλος δεν ανταποκρινόταν όπως εγώ. Η ενώ ξεδιπλωνοταν σιγα σιγά ο χαρακτήρας του στο πλαίσιο που τον γνωριζα και μάθαινα περισσότερα για εκείνον, αν έβλεπα πράγματα που δεν μου αρέσουν, και πάλι ξενερωνα. Ενώ τη μία μόνο φορά… Διαβάστε περισσότερα »
Σ’ευχαριστώ καλή μου, χρόνια πολλά. Οκ, έμοιαζαν πολύ οι περιπτώσεις σας 🙂