Single mother by choice: πώς επιλέγεις δότη σπέρματος με ασφάλεια;

Ποιον διαλέγουμε όταν ο δότης σπέρματος είναι επώνυμος;

Καλησπέρα σας φίλοι και φίλες,

Έχω ένα πολύ δύσκολο ερώτημα που με βασανίζει εδώ και αρκετό καιρό. Είμαι 38 οικονομικά ανεξάρτητη, με δικό μου σπίτι και οικογενειακό περίγυρο για υποστήριξη. Πριν από 3 χρόνια χώρισα από την μακροχρόνια σχέση μου λόγω ασυμφωνίας στο θέμα παιδί και από τότε τζίφος. Πάντα ήθελα παιδιά και επειδή είμαι ελεύθερη εδώ και αρκετά χρόνια, σκέφτομαι να κάνω το μεγάλο βήμα και να κάνω παιδί με σπέρμα δότη. Ζω στην Γερμανία τα τελευταία δέκα χρόνια και εδώ έχω την εργασία μου και είναι ο τόπος στον οποίο θα μείνω.

Ήδη έχω αποφασίσει να κάνω παιδί με σπέρμα δότη, αλλά δεν ξέρω ποιον να διαλέξω. Εδώ το νομικό πλαίσιο είναι διαφορετικό. Δηλαδή έχουν απαγορευτεί οι ανώνυμοι δότες και όλα τα παιδιά που γεννιούνται με αυτόν τον τρόπο από από το 2018 και μετά θα έχουν το δικαίωμα να γνωρίσουν τον βιολογικό τους πατέρα. Δηλαδή ο νόμος εδώ προβλέπει μόνο επώνυμους δότες , που καταγράφονται υποχρεωτικά όλοι σε ένα κεντρικό μητρώο δοτών, ώστε να μπορούν αύριο να τους εντοπίσουν τα παιδιά τους. Αυτό έγινε για να προστατευτούν τα δικαιώματα των παιδιών στην καταγωγή και την προέλευση. Επειδή υπήρξαν δικαστικές διαμάχες για το θέμα και επειδή μάλλον δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν λόγω αύξησης των περιστατικών, τέθηκε σε ισχύ καθολικός νόμος.

Το δικαίωμα του παιδιού υπερτερεί, εφόσον κάθε παιδί – άνθρωπος γενικά, έχει το δικαίωμα να γνωρίζει τους βιολογικούς του γονείς. Ωστόσο, αυτή η νομοθεσία δεν δίνει δικαιώματα, ούτε υποχρεώσεις για τον βιολογικό γονέα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κάθε παιδί από την ηλικία των 16 ετών μπορεί να αναζητήσει και να βρει τον πατέρα του.

Αυτό βέβαια εμένα μου φαίνεται καλό, γιατί όπως και να το κάνουμε δεν αφήνει αναπάντητα ερωτήματα στο παιδί , ούτε απορίες , φαντασιώσεις και τέτοια. Θα μπορώ εγώ αύριο να πω πχ στο παιδί μου ότι ο πατέρας που φέρει το βιολογικό του υλικό είναι κάπου εκεί έξω και θα μπορέσει να τον γνωρίσει. Στην καλή εκδοχή του σεναρίου , αν είσαι τυχερή και κάνεις καλή επιλογή σπέρματος, φαντάζουν όλα ρόδινα.

Από την άλλη εμένα με ανησυχεί πάρα πολύ. Στην κακή εκδοχή; Ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος; Ποια θα είναι η καθημερινότητά του, η προσωπικότητά του, τα χαρακτηριστικά του; Αν θα θέλει το παιδί να έχει επικοινωνία μαζί του κι εκείνος το απορρίπτει; Αν είναι κανένας περίεργος; Αν είναι κανένας κακοποιός; Κάνω διάφορα σενάρια και δεν μπορώ να καταλήξω κάπου. Οι πληροφορίες που παρέχονται στα προφίλ δοτών είναι ελάχιστες:

Με άλλες μαμάδες που μιλάω στα σχετικά φόρουμ, μου λένε ότι αν το πολυσκέφτεσαι και το ζορίζεις δεν θα αποφασίσεις ποτέ. Ωστόσο , έχω ακούσει και ιστορίες που είναι πάρα πολύ τραυματικές λόγω έλλειψης αυτής της γνώσης. Τα παιδιά που γεννήθηκαν από το 2018 θα γίνουν 16 ετών το 2034, οπότε τότε θα ακούσουμε πολλές τέτοιες ιστορίες. Αν θέλει βέβαια κάποια, μπορεί να κινήσει (ως νόμιμη εκπρόσωπος) και τις διαδικασίες πριν το 16 έτος βέβαια. Προς το παρόν όμως έχουμε μόνο σκόρπιες διηγήσεις, και όχι στατιστικά δεδομένα. Δηλαδή πάμε ξυπόλυτες στα αγκάθια.

Πώς μπορώ να βγω από αυτήν την συνεχή ανησυχία; Μήπως το πολυζορίζω στο κεφάλι μου; Βλέπω εδώ που λέτε με τόση ευκολία, εάν δεν βρίσκεις άντρα για οικογένεια , τότε κάνε παιδί με δότη, και σκέφτομαι τι καλά τα λέμε έξω από το χορό; Ξέρω ότι στην Ελλάδα είναι διαφορετικός ο νόμος και επικρατεί η ανωνυμία στους δότες και τα κλειστά προφίλ, αλλά επειδή πολλές χώρες έχουν ήδη απαγορεύσει την ανώνυμη δωρεά, σκέφτομαι ότι είναι ζήτημα χρόνου να γίνει παγκόσμια οδηγία. Σκέφτηκα να κάνω τη διαδικασία στην Ελλάδα, αλλά αφενός πρέπει να τα πληρώσω όλα μόνη μου γιατί δεν έχω ασφάλεια, από την άλλη προκύπτει και ηθικό δίλημμα . Δηλαδή τι θα πω στο παιδί μου , ότι τα άλλα παιδιά από σπέρμα δότη μπορούν να γνωρίσουν τον πατέρα τους, αλλά εσύ όχι;

Δεν ξέρω αν μπορείτε να νιώσετε την δυσκολία μου. Πιστεύω ότι μόνο όταν αρχίζεις να σκρολάρεις στα προφίλ των δοτών νιώθεις το δέος. Δεν είναι ότι απλά αγοράζω ένα προϊόν και αν δε μου αρέσει το επιστρέφω ή το πετάω. Νιώθω πολύ μεγάλη ευθύνη και ώρες ώρες νομίζω ότι παίζω ρουλέτα. Σαν να βάζω με δεμένα τα μάτια το χέρι μου σε μια σκούρα σακούλα και να τραβάω έναν κλήρο. Κάπως με τρομάζει αυτό το άγνωστο. Το ότι το άγνωστο μεγαλώνει μέσα σου. Φαίνεται σαν το υπέρτατο και σοβαρότατο ζήτημα ζωής. Είναι πολύ πιο ζόρι μια τέτοια επιλογή.

Πώς παίρνουμε μια τέτοια απόφαση;

Πώς να βγω από το αδιέξοδο;

ΥΓ. Μην μου πείτε να περιμένω να γνωρίσω κάποιον. Έχω εγκαταλείψει αυτήν την προσδοκία. Και πρέπει να δράσω άμεσα γιατί ο χρόνος περνάει και δεν είμαι διατεθειμένη να διαθέσω άλλο χρόνο και ενέργεια για γνωριμίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαμά, Μπαμπάς???, παιδί