Εν έτει δοτική πτώση, λίγο που θυμάμαι να μιλώ. Ήταν 1987 όταν γεννήθηκα, μικρό το κακό σκέπτομαι.
Υπερπληροφόρηση και το μυαλό μου τόσο δά. Δεν κάνει βήμα.
Τα χρόνια περνούν και εγώ συγκρατώ το τώρα.
Επιβίωση, λέξη σταθερή, μεγάλης προέκτασης.
”Ζωή” μου είπαν… Έτσι θα ζείς. Βάλθηκα και έγω να ζώ και ξέχασα.
”Μου είπαν” επίσης να είμαι μια καταξιωμένη υπάλληλος. Μια καλή κόρη. Αργότερα να είμαι μια καλή σύζυγος και στο τέλος μου θύμισαν οτι πρέπει να γίνω και μια καλή μαμά.
Τα χρόνια περνούν και εγώ σιτεύτω.
Κατάθλιψη παρούσα. Μαύρο κουτί να περιέχει τα πολλά. Πανικός απο τα πρέπει που ξεχειλίζουν.
Πάρε αυτά ”μου είπαν” και θα γίνεις καλά. Μετά βγάλε αυτά και πάρε εκείνα, μην ξεχάσεις να παρεις πρώτα αυτα και μετά τα άλλα, αν στο δρόμο σου βρείς εμπόδια, έλα θα τα αλλάξουμε και πάλι απο την αρχή.
Αν δεν έχεις κουράγιο να το βρείς ”πιστεύω σε εσένα”
Συνέχισε να ζείς και μην ξεχάσεις να γίνεις μάνα.
Το ρολόι μεγάλο , αχανές, βαράει ακριβώς. Δεν κάνει εκπτώσεις.
Σύλληψη, συγκρατημένη χαρά. Ορμόνες και θλίψη. Ο πανικός κυριεύει δεν συγχωρεί, δεν λυπάται, έρχεται σαν χείμαρος και με κατακλύει.
Πήγαινε στη δουλειά, γυρνα, κάντα όλα απο την αρχή. Είσαι δυνατή ”μου είπαν”. Εγώ εκέι αυστηρά να τηρώ τα καθέκαστα. Χωρίς αμφιβολίες, χωρίς αίμα στις φλέβες, ο φόβος με πήρε κοντά του σαν ένας χαιρέκακος δούλος του πρέπει.
Ώσπου έσπασα κοντά του με βρήκε το μάυρο κουτί και με έκλεισε μέσα, χωρίς ανάσα να ζώ.
Χειρουργείο, λέξη ψυχρή και άχρωμη. Το παιδί έφυγε το έβγαλα να μην το πονέσω, για να μην του στερήσω άνασα του στέρησα τη δική του.
Συνταγές και επιστήμες. Λόγια πολλά που δεν περικλύουν αποτέλεσμα.
Βάρος πανω μου, βάρος στο σώμα μου και στην ψυχή μου.
Φάρμακα κενά. Σε κάνουν να υπάρχεις και όχι να ζείς. Σου κάνουν καλό με αντάλλαγμα.
Βοήθεια απο σαθρά συστήματα. Χτύπησα πόρτες. Μου άνοιξαν, μου είπαν δεν μπορείς να μπείς τώρα έλα αύριο. Ξάνα. Ο όγκος μεγάλος ασθενείς φαντάσματα δεν χωράς.
Ψυχο-λόγος, σου χτυπάω την πόρτα ανοιξέ μου. Γίνε συνοδοιπόρος, προστάτης, οδηγητής. Λύσε μου τους γρίφους, κάνεμε να ζώ ξανά. Λύσεμαι απο τα δεσμά μου. Μάθεμαι να υπάρχω σε μια κοινωνία που αιμοραγεί. Σε ένα σύστημα που παραπαίει.
Ψυχική υγεία στην Ελλάδα του 2024,να εύχεσαι να μην σου χτυπήσει την πόρτα. Αν στην χτυπήσει να παροπλιστείς με υπομονή γιατί ο δρόμος προς το φώς ειναι μακρύς και το ταξίδι δύσκολο. Θα βρείς αυτούς που μάχονται για σένα και θα βρεις και τους περαστικούς.
Κλείνω γλυκόπικρα. Για όλους εσάς που πολεμάτε τον αόρατο και ορατό εχθρό σας και γιαυτούς που θέλουν να ζήσουν έξω απο το κουτι θα σας έλεγα καλοί μου σύμμαχοι, σπάστε την ψυχή σας στα δύο και απο τα θράυσματα ξανα φτιάξτε τη ζωη σας. Γιατί μόνο αν πεθάνεις μέσα σου θα δείς καθαρά οτι και απο το θάνατο παλι θα ξανα βγεί ζωη.
Σας ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Α. Μαρία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τι όμορφο κείμενο! Πολύ θα χαιρόμουν να διαβάσω ένα βιβλίο σου γραμμένο με αυτό το λογοτεχνικό ύφος! Στο προκείμενο: η κοινωνία είναι δομημένη σε ψέματα φίλη μου και η καταθλιψη είναι εσωτερικευμένος θυμός. Έχοντας εμπειρία με παρόμοιους γονείς που ήθελαν να γίνω εκπαιδευτικός (κάτι που μισώ αν και σέβομαι αυτούς που αγαπούν και ασκούν το λειτούργημα, you do you), να κανω 2 παιδιά με -φυσικά- μία σχέση και να ζούμε στην ίδια πολυκατοικία με αυτούς από κάτω που να μου λένε τι να κάνω στα παντα, ένα θα σου πω: προτιμώ να αυτοκτονήσω παρά να ζήσω έτσι (αν αυτή η… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ λογοτεχνικό το κείμενο…
Όλοι παλεύουμε με τους δαίμονες μας νομίζω, κάποιοι τα καταφέρνουν πιο εύκολα κάποιοι πιο δύσκολα.
Νομίζω ότι η τελειομανία όντως μας τσακίζει ( καλή υπάλληλος, καλή κορη,καλή μαμά), γιατί έχουν όλοι απαιτήσεις από εσένα και τελικά αυτός που την πληρώνει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και η υγεία μας είτε σωματικά είτε ψυχικά το ίδιο είναι.
Εύχομαι πραγματικά να νικήσεις ο,τι σε βαραίνει. Δεν σε γνωρίζω για να σου πω ότι “πιστεύω σε σένα” αλλά εύχομαι να πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου και να καταφέρεις να “αναγεννηθεις”, όπως λες.
Περνάω μια φάση που έχω σιχαθεί τους ανθρώπους και διαβάζοντας το κείμενο σου κάτι μου έκανε trigging. Γιατί η κοινωνία θεωρεί πως πρέπει να παραμένουμε “όμορφες/αδύνατες/περιποιημένες” το τελευταίο βέβαια όχι και σε υπερβολικό βαθμό ειδικά για παντρεμένες για να μην θεωρήσει κανείς ότι “ψαχνεσαι”. Εννοείται μορφωμένες ιδανικά με μεταπτυχιακό αλλιώς είσαι ‘τούβλο και γυναικούλα ‘. Εννοείται πρέπει να εργάζεσαι αλλιώς είσαι αρπακτικό που τρως τα έτοιμα.Εννοείται δεν πικραινουμε γονείς και δευτερευόντως πεθερικά. Εννοείται πρέπει να είμαστε σε πλήρη ευδαιμονία με την μητρότητα αλλιώς θεωρούμαστε κακιές και άχάρηστες μητέρες. Και το σημαντικότερο εννοείται ότι είμαστε σούπερ ευτυχισμένες χωρίς κανένα απολύτως ψυχολογικό… Διαβάστε περισσότερα »
Θα έλεγα να ψάξεις για γνωσιακή -συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία, και ειδικά με την προσέγγιση του positive thinking. H ζωή έτσι είναι, σκληρή και δύσκολη, από κει και πέρα έχει μεγάλη σημασία το πώς την εκλαμβάνει ο καθένας. Πρέπει να επικεντρώνεσαι στα θετικά και να ψάχνεις κιόλας την καλή πλευρά των πραγμάτων, εκτιμώντας το καθετί και μην αφήνοντας το να περάσει απαρατήρητο. Έτσι θα μπορείς να περάσεις τη ζωή σου όσο πιο ήσυχα και καλά γίνεται.
Α. Μαρία, εύχομαι καλή και πολλή δύναμη, αργά ή γρήγορα θα βάλεις τα βασικά και σημαντικά της ζωής σου σε μία τάξη και εύχομαι να βρεις σύντομα κι άλλη υποστήριξη σε όσα μας περιγράφεις και σε απασχολούν. Θα συνεχίσεις τις προσπάθειες όμως και δεν θα το βάλεις κάτω γιατί σήμερα έφυγε άλλη μία δικιά μας, την έφαγε ο άλλος γιατί η πατριαρχία το επιτρέπει. Στο όνομα της τελευταίας κι όλων όσες έχουν φύγει άδικα θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας ως θηλυκά και θηλυκότητες για ζωή, ισότητα, δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή τρόπου ζωής, σεβασμό κι όλα τα άλλα τα φεμινιστικά. Πάλεψέ… Διαβάστε περισσότερα »
Πάρε αυτό, αυτό κι αυτό.
Τα αντιψυχωτικά με έχουν διαλύσει, με το ζόρι στέκομαι, με τα χίλια ζόρια περπατώ. Ήμουν πολύ καλύτερα σωματικά χωρίς αυτά. Φαντάσου να μείνω έτσι, να μην μπορώ να περπατήσω φυσιολογικά σαν άνθρωπος. Το τίμημα; Το κόστος;
Μου είπαν φαίνομαι πιο ήρεμη. Άλλος μου είπε φαίνομαι ζαβλακωμενη. Ναι όντως έτσι φαίνομαι.
Δεν μπορώ ούτε να μείνω ΚΑΘΙΣΤΗ.
Όντως έτσι είναι…έπαιρνα κι εγώ για ένα μηνα και τα σταμάτησα. Προτίμησα τις εμμονές από το να μη μπορώ να μείνω σε καρέκλα.
Εμένα μπορεί κάποιος να μου κάνει μετάφραση στο κείμενο γιατί δεν κατάλαβα τίποτα;
Η κοπέλα έφαγε πολλή πίεση από το οικογενειακό της περιβάλλον, της έλεγαν από μικρή πως πρέπει να ζει, ότι πρέπει να είναι άψογη σε όλα, να κάνει παιδιά (χωρίς να τη ρωτήσουν αν θέλει ή αν μπορεί) και στο τέλος η κοπέλα έπαθε κατάθλιψη.
Προφανώς της έδιναν χάπια οι γιατροί, αντικαταθλιπτικά μάλλον, τα οποία απ ότι κατάλαβα τη διέλυσαν σωματικά και ψυχολογικά και μέσα σε όλα αυτά ζητούσε βοήθεια από συγγενείς και φίλους και της έκλεισαν την πόρτα.
Νομίζω η κλειστή πόρτα είναι τα συστήματα (δημόσια κλπ) που είναι όλα πιασμένα και κλειστά ή απλά δεν νοιάζονται.
Επίσης νομίζω έμεινε έγκυος και έχασε το μωρό το οποίο έπρεπε να “γεννήσει” νεκρό.
Γενικά δεν βγάζει πολύ νόημα το κείμενο, μάλλον γιατί ήθελε να εκφραστεί όπως της έρθει περισσότερο από ότι ήθελε να βγάλει νόημα για εμάς/να καταλάβουμε εμείς.
Ναι, δίκιο έχεις, τα συστήματα εννοούσε γιατί λέει “Δε μπορείς να μπεις σήμερα, έλα αύριο” οπότε έπρεπε να περιμένει πότε και αν θα έχουν διαθέσιμο ραντεβού.
Σε ευχαριστώ!! Και αυτό το κομμάτι: “Το παιδί έφυγε το έβγαλα να μην το πονέσω, για να μην του στερήσω άνασα του στέρησα τη δική του.”; Δεν το κατάλαβα… Στέρησε την ανάσα του για να μην του στέρησει την ανάσα του; Κάτι χάνω… Δεν μου βγάζει νόημα…
Ίσως είχε κάποια επιπλοκη στην εγκυμοσύνη και είτε το παιδί γεννήθηκε νεκρό ή της είπαν ότι πρέπει να διακόψει την κύηση.
Καλό κείμενο, κλιμακούμενο, απ’ ότι φαίνεται σου τη σβουριξε και σου εσκασε η κατάθλιψη. Οι ψυχολόγοι είναι καινούρια μόδα, το θέμα είναι ότι όσα 40ρια Κ να σκασεις,δεν πάνε αυτοί που πρέπει να πάνε, πχ νταηδες που δε δέχονται μη και όχι, άτομα που δε δέχονται εναλλακτικό τρόπο σκέψης και υποδείξεις. Δε δέχονται ουτε μια αναγνωριστική επίσκεψη να κάνουν, ειδικά για επαρχία. Προσωπικά βαρέθηκα πλέον να πηγαίνω. Οι άλλοι δεν θα αλλάξουν. Είναι το ίδιο γιδια οι περισσότεροι. Επίσης το ανθρώπινο γένος δεν εξελίσσεται απαραιτητα παντού θετικά, ας δει κανείς τι γίνεται στη χώρα μας. Αποδόμησα πολλά πιο πολύ με… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ μου αρέσει ο τρόπος γραφής σου. Η δημιουργικότητά σου αυτή μπορεί να είναι μια διέξοδος για το ψυχικό βάρος που κουβαλάς. Ταυτίστηκα με την τελευταία σου πρόταση! Πόσο αληθινή!
Εύχομαι να αποτάξεις από πάνω σου τα πρέπει και τις απαιτήσεις της κοινωνίας και να ζήσεις ελεύθερη από τους φόβους σου!
Κάπως έτσι είμαστε πολλά καλά παιδιά,που δεν πρέπει να δυσαρεστησουμε κανέναν και κάποια στιγμή χτυπάει ένα καμπανάκι είτε λέγεται κρισεις πανικού είτε φοβίες είτε κατάθλιψη….Θα σε βοηθούσε πραγματικά η ψυχοθεραπεία αρκεί να κουμπώσεις με κάποιον ,διαφορετικά είναι πεταμένα λεφτά…Επίσης διάβασε βιβλία της alice miller όπως οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας κ.α.Ειλικρινα αν κάποια στιγμή η ψυχή σου φτάσει στο επίπεδο να μην ιδρώνεις για τις απόψεις κανενός θα ελευθερωθείς.