Ξύπναω.
Τραβάω με το ζόρι το σώμα μου από το κρεβάτι. Πρώτα το ένα πόδι… μετά το άλλο. Ο εαυτός μου πλέον βρίσκεται σε μια καθιστή θέση. Ξέρω ότι πρέπει να σηκωθώ. Μα νιώθω αδύναμη. Νιώθω άχρηστη. Αναρωτιέμαι πια. Ούτε καν αυτό δεν μπορώ να κάνω; Καταφέρνω να σηκωθώ. Σέρνομε προς το μπάνιο. Με αντικρίζω στον καθρέπτη. Άλλη μια μέρα που νιώθω αηδία. Άλλη μια μέρα που σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Άλλη μια μέρα που θα είναι σαν όλες τις υπόλοιπες…ατελείωτη. Δεν ξέρω πως να νιώσω μετά το χθεσινό… μετά το προχθεσινό… μετά από όλες αυτές τις μέρες που νιώθω έτσι; Γιατί γίνεται αυτό σε εμένα; Ή βασικά γιατί το κάνω αυτό εγώ στον εαυτό μου;
Αυτές ήταν οι σκέψεις που είχα σήμερα το πρωί. Τραγικό ε; Εσύ που τα διαβάζεις θα αναρωτιέσαι… Μα τι τόσο τραγικό μπορεί να περνάει κάποιος για να νιώθει έτσι και ειδικά ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι;
Δεν ξέρω πως να αρχίσω. Ποιες είναι οι κατάλληλες λέξεις για να το πεις;
Βουλιμία… Μια λέξη αλλά μεγάλη η δυσκολία να την πεις. Πολλά χρόνια πάσχω από αυτή την διατροφική διαταραχή. Όντως τώρα το μοιράζομαι; Νιώθω ντροπή, πίεση.
Πολλές φορές σκέφτομαι μήπως όντως δεν είναι κάτι σοβαρό και το δραματοποιώ; Μήπως είναι απλώς όλα μες το μυαλό μου;
Όταν είναι η ώρα για σχολείο σκέφτομαι: « Αλήθεια τώρα πρέπει να πάω σχολείο; Και να προσποιούμαι ότι είμαι μια χαρά;»
Σήμερα το πρωί αποφασίζω να μην φάω καθόλου. Οι χθεσινές μερίδες θα έπρεπε να γίνουν σε τρεις μέρες…όχι σε μια! Σήμερα στο σχολείο δεν θα πάρω ούτε καν ένα μήλο να φάω. Πρέπει να τιμωρήσω τον εαυτό μου… για το χθες… για το προχθές… για τα τελευταία 3 χρόνια.
Μα. Προσπάθησα. Προσπάθησα την κάθε δίαιτα. Προσπάθησα να μιλήσω στην μαμά μου. Δεν καταλάβαινε. Και δεν θα μπορούσε να καταλάβει. Ως διατροφικές διαταραχές έχουμε ονομάσει δυο: την «ανορεξία» και την «βουλιμία», αλλά εννοώντας βουλιμία λέμε αυτην που για να νιώσεις καλύτερα αποφασίζεις να βγάλεις την τροφή που μόλις έφαγες.
Εγώ απλώς συνεχίζω να την κρατάω μέσα μου. Το στομάχι μου δεν πονάει μόνο την ίδια μέρα αλλά και την επόμενη και την παρά επόμενη. Αντί για να κάνω εμετό βρίσκω τον τρόπο της υπερβολικής γυμναστικής και της λιμοκτονίας. Την επόμενη ημέρα (μετά από βουλιμικό επεισόδιο) πηγαίνω στο γυμναστήριο ή απλώς πεθαίνω της πείνας στο σχολείου ή οπουδήποτε. Όταν γυρνάω σπίτι αρχίζω να τρώω το μεσημεριανό. Έφαγα την μερίδα μου. Σκέφτομαι από μέσα μου «Ήταν πολύ;». Πάει, χάλασα το πρόγραμμα που είχα θέσει το πρωί. Θα φάω και άλλο! Φεύγουν οι γονείς μου και εγώ τρέχω στη κουζίνα αρπάζω ότι βρω ακόμα και ας μην μου αρέσουν τόσο πολύ σαν φαγητά. Πρέπει να διώξω κάπου αυτή την πίεση και την στενοχώρια που με κρατάει. Δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου. Πόσες θερμίδες έφαγα σε ένα καθισιό; 2000; 3000; 4000; 5000;
Αν με ρωτούσες ποια φράση έχω χρησιμοποιήσει πιο πολύ στην ζωή μου θα σου έλεγα: «Από αύριο τέλος η βουλιμία».
Στο σχολείο νιώθω κάπως καλύτερα. Με κάνουν να γελάω, ακόμη και που νιώθω χάλια μέσα μου. Δεν είναι όλα κακά στη ζωή μου σωστά;
Πολλές φορές όταν βρίσκομαι στο σπίτι προσεύχομαι να μην πάθω αυτό που έπαθα χθες. Σκέψεις όπως: «Θα φάω ένα μικρό κομμάτι. Ένα μόνο. Ένα μόνο. Μη φας άλλο. Δεν πρέπει. Δεν πρέπει. Εντάξει άλλο ένα δε θα βλάψει. Πάει…. Κατέστρεψα ξανά την μέρα μου… όχι ξανά…» συχνά τριγυρνούν στο μυαλό μου.
Τρίτο κομμάτι. Τέταρτο κομμάτι. Πέμπτο…. Μετά από αυτό σκέφτομαι ότι αν φάω άλλο θα με μαλώσουν οι γονείς μου. Δεν σκέφτομαι καν τους άλλους. Θα πάω να φάω κάτι άλλο για να μη φαίνεται ότι έχω βουλιμικό επεισόδιο. Δημητριακά. 5 μπολάκια συνολικά. Πάω να φτιάξω και κανένα τοστ. Μέχρι να ψηστει, τρώω τρεις μεγάλες χούφτες αμύγδαλα. Πατατάκια έχουμε; Να βάλω και μέσα στο τοστ και από το πλάι;
Οι τύψεις έρχονται. Το ήξερα ότι θα έρθουν. Αλλά και πάλι έφαγα. Γιατί μου γίνεται αυτό. Γιατί το κάνω αυτό. Πρέπει να το σταματήσω.
Μα έφαγα ξανά; Μετά που είπα ότι όντως θα το σταματήσω αυτή τη φορά; Μα έτσι λέω κάθε φορά… Ένα ψέμα… Κοροϊδεύω τον εαυτό μου… Μετά από όλα αυτά που έφαγα πως να μην νιώθω τύψεις;
Πως να μην σκέφτομαι ότι αύριο θα έχω ανέβει δυο κιλά. Και εκτός αυτού θα πονάει η κοιλιά μου. Θα πονάει πολύ. Θα πονάει τόσο που δεν θα μπορώ να αναπνεύσω πάλι. Δεν θα μπορώ να νιώσω ευφορία. Φοβάμαι για το αύριο, για το μεθαύριο, για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου. Ποτέ θα τελειώσει άραγε; Ή μάλλον θα τελειώσει ποτέ;
Είναι σαν ένας κύκλος ατελείωτος.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπράβο σου που έκανες το πρώτο βήμα και μίλησες εδώ!
Είσαι πολύ δυνατή και γενναία!
Λυπάμαι βαθιά για αυτό το βασανιστήριο που περνάς. Σου στέλνω μια αγκαλιά και σε παρακαλώ θερμά να ζητήσεις βοήθεια από ειδικό.
Μιλά σε κάποιον που εμπιστεύεσαι για να σε καθοδηγήσει. Αυτό που περνάς είναι πολύ μεγάλο για να το αντιμετωπίσεις μόνη σου.
Δες εδώ:
https://www.anasa.com.gr/el/%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%8E%CF%83%CE%BF%CF%85/%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%8E%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%B7/
Στείλε μας νέα σου!
Μόνο ευγνώμων μπορώ να είμαι που διάβασα το γράμμα σου. Το περίσσιο θάρρος σου να μας εξομολογηθείς την βουλιμία σου, αποτελεί έναν φάρο ελπίδας για όλους αυτούς που αντιμετωπίζουν αυτό το “τέρας”.Είσαι αξιοθαύμαστη.
Συναισθηματική πείνα. Προσπάθησε να βρεις τη δύναμη να μιλήσεις στους γονείς σου,να δεχτείς βοήθεια από κάποιον ειδικό. Τρία χρόνια είναι μεγάλο χρονικό διάστημα που το προσπαθείς μόνη σου και όσο περνάει ο καιρός, υπάρχει κίνδυνος μη επιστροφής. Εφόσον γυμνάζεσαι,κάνε το καθημερινά,θα βοηθήσει και στην βελτίωση της ψυχικής σου κατάστασης. Εάν η υπερφαγία συμβαίνει μόνο όταν είσαι μέσα στο σπίτι, βγες έξω. Πήγαινε να διαβάζεις στο σπίτι κάποιας φίλης σου,μείνε με κόσμο κοντά σου,να φεύγει το συναίσθημα της μοναξιάς. Βγες για περπάτημα,απασχόλησε το μυαλό σου και τα χέρια σου με κάτι άλλο,εκτός του φαγητού. Πάνω από όλα ομως,επείγει η επίσκεψη σε… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και δε γνωρίζω πολλά, μήπως έχεις Αδηφαγική; Ταυτίστηκα πολύ με το σκεπτικό αυτό, αλλά έχω Αδηφαγική (δεν κάνω Εμετούς, απλά τρώω τρώω και τρώω). Αλλά τι σημασία έχει το όνομα… Ίσως στην αντιμετώπιση; Μου προκάλεσε και διαβήτη που με τη σειρά του προκάλεσε και πολυνευροπάθεια. Η μόνη λύση που έχω βρει είναι να μην έχω χρήματα καθόλου μα καθόλου, κι έτσι μένω κοιμάμαι ή καταφεύγω σε άλλον άσχημο τρόπο διαχείρισης. Άλλους. Δύο είναι. Απλά δεν απαιτούν χρήματα. Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι έχω πρόβλημα, γιατί ως γνωστόν, έτσι όπως πιστεύουν, δδ έχεις μόνο όταν είσαι υπερβολικά αδύνατος ή προκαλείς εμετούς.… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ κορίτσι μου, τα 17 είναι δύσκολη ηλικία, κ πιστεύω πως πολλές που τα πέρασαν θα συμφωνισουν. Δεν είσαι η μόνη, αλλά θα πρέπει να βρεις τη δύναμη να το αφήσεις πίσω. Ίσως να είναι η όλη πίεση τώρα, αλλά θα έρθει η στιγμή. Προσπάθησε να δεις μήπως βρεις βοήθεια από ειδικό. Δεν είναι κακό, όλοι όσοι μπορούμε (κ θέλουμε να βελτιώσουμε κάποιο κομμάτι της ζωής μας ή κ ολόκληρη) το κάνουμε. Εγώ θα σου αφιερώσω το First day ειχε βγει στα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά μου άλλαξε πολύ την κοσμοθεωρια μου κ ακόμα μου ανεβάζει τη διαθεση. Να αγαπάς… Διαβάστε περισσότερα »