Αγαπημένη παρέα,
Σας χαιρετώ! Έχετε γίνει μία όμορφη συνήθεια πλέον και μου αρέσει να διαβάζω τις απόψεις που εκφράζονται εδώ…θα μοιραστώ κι ‘γω τη δική μου.
Έχω διαβάσει παρόμοιες ιστορίες και καταλαβαίνω πως το πρόβλημα δεν έτυχε μόνο σε εμένα, αλλά δεν παραμένει ένα άλυτο ζήτημα.
Πρόσφατα είχα και μία συζητήση με μία φίλη, που της εκμυστηρεύτηκα κάποια πράγματα και μου είπε πως όποιον γνωστό έχει με οικογενειακή επιχείρηση κάποια στιγμή έφυγε. Ούτε κι αυτό με ενθάρρυνε.
Η δική μου περίπτωση έχει ως εξής. Ανοίξαμε λογιστικό γραφείο με την αδερφή μου πριν 10 χρόνια. Αρχικά το ξεκίνησε αυτή και έπειτα από ένα χρόνο μπήκα κι’ γω. Δυστυχώς όπως διάβαζα και σε άλλες ιστορίες και η δική μας πορεία περιβάλλεται από καβγάδες. Παλαιότερα ήταν πιο συχνοί και έληγαν σύντομα. Πλέον πιο αραιοί αλλά πιο έντονοι και με βαριά λόγια.
Πρόσφατα άκουσα πολύ άσχημα πράγματα και ήμουν στο όριο να μην ξαναμιλήσω μαζί της. Αποφάσισα απλά να αλλάξω τα ορια μου και τον τρόπο που δουλεύω. Ωστόσο, συνεχίζει κάποιες συμπεριφορές που δεν έχω καταφέρει να διαχειριστώ όπως ότι δημιουργεί καβγάδες από το πουθενά. Έχω χάσει πλέον την αίσθηση της ασφάλειας. Δεν νιώθω πως έχω έναν αξιόπιστο συνεργάτη. Ούτε αδερφή εδώ που τα λέμε.
Πλέον δεν πάμε για καφέ οι δύο μας όπως παλιά. Αλλά και πως να πας, όταν έχεις φύγει από τη δουλειά με μούτρα; αυτό που με ενοχλεί παραπάνω είναι πως προσπαθεί συνέχεια να δειχθεί. Εκείνη κάνει παραπάνω, εκείνη δουλεύει παραπάνω, εκείνη έχει αξία παραπάνω. Παρ’ όλο που και οι δύο δουλεύουμε σκληρά.
Έχει πει πως αυτή θα έχει μεγαλύτερες απολαβές γιατί εκείνη άνοιξε το γραφείο, πράμα που δεν βγάζει νόημα καθώς όταν το άνοιξε είχε 0 δουλειά. Αφού μπήκα εγώ κι λίγο ύστερα, η δουλειά ανέβηκε. Μιλάει υποτιμητικά μπροστά σε τρίτους και όταν της το αναφέρω με λέει υπερβολική ή κομπλεξική. Της έχω μιλήσει πολλές φορές και δεν αλλάζει. Η συμπεριφορά της ήταν έτσι εξ αρχής και είχα μία ελπίδα πως με το καιρό θα τα βρούμε, θα βρίσκαμε το μονοπάτι μας. Και εκεί που νομίζω πως όλα βαίνουν καλά, πάμε πάλι από την αρχή.
Έχω καταλάβει πως όταν περνάει ζόρια σε άλλους τομείς της ζωής της τα βγάζει σε εμένα. Απλά πλεον δεν μπορω να το χρησιμοποιώ αυτό σαν δικαιολογία. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε απλα να πάμε στη δουλειά και να δουλέψουμε σαν άνθρωποι, να φύγουμε με χαρά για το σπίτι.
Δεν ξέρω τι επιλογές έχω καθώς έχω επενδύσει αρκετά χρόνια, μου είναι δύσκολο να σηκωθώ να φύγω και επίσης πρόκειται να αφήσω πίσω μια αδερφή όχι έναν ξένο άνθρωπο.
Από την άλλη λέω στον εαυτό μου πως είμαστε ακόμα νέες για να βιώνουμε συνεχώς τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις. Πως θα αντέξουμε μέχρι τη σύνταξη έτσι; μου ακούγεται δυσβάσταχτο.
Θα χαρώ πολύ να ακούσω μια γνώμη, προτού πάω να κλειστώ σε μοναστήρι να μην την βλέπω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Εργασία και χαρά
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
διαβαζοντας τον τιτλο καταλαβα εξαρχης το τι εχει γινει.
Ο λογος ειναι απλος, ποτε μα ποτε δεν κανεις μπιζνες με οικογενεια και συγγενεις, ειναι ο πιο ευκολος δρομος για να μαλωσετε κ να καταληξετε 2 ξενοι. Οι αιτιες ειναι αμετρητες, χρηματικες διαφορες, ζηλια, ελλειψη επαγγελματισμου γιατι ‘ελα μωρε οικογενεια ειμαστε’ κλπ.
Αλλο πραγμα η οικογενεια και αλλο πραγμα η επιχειρηση. Οταν το καταλαβεις αυτο, θα καταλαβεις και την απαντηση σου στο ερωτημα σου.
Η εικόνα που έχω είναι ότι γενικά ισχύει, αλλά όχι καθολικά.
Πολλές επιχειρήσεις πέτυχαν παρόλο, κάποιες και επειδή, οι …φάουντερς ήταν συγγενείς ή (πολύ) στενοί φίλοι.
Το ζήτημα είναι αυτό που αναφέρετε να έχουν κατανοήσει όλοι ότι “Αλλο πραγμα η οικογενεια και αλλο πραγμα η επιχειρηση“.
Τις περισσότερες φορές δεν το κατανοούν ή δεν μπορούν να το υποστηρίξουν, αλλά υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που το καταφέρνουν.
Προφανώς κι είναι μια κατάσταση που δεν αντέχεται για δεκαετίες. Η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι να χωρίσετε το γραφείο/πελατολόγιο και να πάρει η καθεμία το δρόμο της. Κι αυτό βέβαια θα είναι πολύ δύσκολο. Με βάση τις περιγραφές σου το βρίσκω έως και απίθανο να το δεχτεί η αδερφή σου.
Γιατί δεν έχετε μοιρασμένους τους πελάτες;
Δεν έχει καμια λογική το «εγώ το ανοιξα,αμείβομαι παραπάνω»
Να ξανακάνεις κουβέντα γι τις προσβολές μπροστά σε άλλους..χαλάς την επαγγελματική σου εικόνα και είναι κρίμα.
Αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση,μονόδρομος να αποχωρήσεις.
Ε θα το πω κι εγώ. Δουλειές κι επιχειρήσεις με οικογενεια δεν κάνεις. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων θα βρεθείτε παρεξηγημένοι και μαλωμενοι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος απο το να χωρίσετε τις πορείες σας. Όσο μπορείς κάντο χωρίς καυγά και κατηγορίες πέρα από το ότι θέλεις να έχεις την προσωπική σου πορεία. Φαντάζομαι η αδερφή σου θα αντιδράσει ,ίσως όμως και να ανακουφιστεί.
Το λες και μόνη σου είναι ακόμα νωρίς για να συμβιβαστείς κάπου που δεν είσαι ευχαριστημένη, ειδικά αν είσαι ελεύθερη επαγγελματίες. Οπότε για μένα άρχισα να ψάχνεις πως θα είσαι μόνη σου.
Το ενδεχόμενο να τα βάλετε κάτω και να συζητήσετε τις προοπτικές της συνεργασίας γιατί δεν το σκέφτεστε?
Βγάλτε την συγγένεια από το τραπέζι,μιλήστε με επιχειρήματα και καλή πρόθεση,δεν λύνονται αυτά με σιωπή.
Σπάνια συνεργασία συγγενών βγαίνει αλώβητη από διενέξεις αυτό είναι σίγουρο πάντως.
Όπως είπες, είναι συνηθισμένο πρόβλημα. Όταν έχεις συνεταίρο στη δουλειά θα πρέπει να προκαθορίζονται οι αρμοδιότητες και οι τομείς ευθύνης του κάθε εταίρου και να είναι εντελώς ξεχωριστά όλα, με διαφάνεια. Το μπέρδεμα ξεκινά όταν μπλέκουν οικογένειες και ξεκινά χαλαρά επειδή υποτίθεται υπάρχει εμπιστοσύνη και οικειότητα. Αν πιστεύεις ότι υπάρχει ελπίδα, κάνετε μια σοβαρή συζήτηση, αναλύστε τα δεδομένα χωρίς πικρίες, καταλάβετε ότι ο καθένας έχει το δικό του τρόπο εργασίας και δεν υπάρχει λόγος να γίνεται σύγκριση. Διαφωνίες υπάρχουν πάντα στον εργασιακό χώρο. Όταν καταλήγουν σε αντιπαραθέσεις και προσωπικές επιθέσεις θα ήταν καλύτερο να λήγατε τη συνεργασία για να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Θίγεις θεματαρα. Υποχρέωση υποταγής απέναντι σε συγγενείς, αδέρφια πάνω κι απ’ το Θεό τον ίδιο, κάτσε να σε κακοποιεί γιατί δεν περνάει καλά αφού είναι αδερφή, η βία από συγγενείς δεν είναι βία είναι χάδι, κάτσε να σε τρελάνουμε, α έπαθες αυτοάνοσο ας προσεχές, α έφτασες 50 κι ακόμη δεν έχεις σηκώσει κεφάλι λόγω της δυσλειτουργικης οικογένειας, ενοχές, περασμένες αναμνήσεις (μα στο δημοτικό ήταν καλή, πως έγινε έτσι) κλπ…. Δες την ταινία ο Ρόκο και τ αδέλφια του, πήγαινε σε ψυχ., άσε την αδερφή σου ακόμη κι αν πρέπει να φύγεις από τη δουλειά, αγνόησε όσους σε λένε υπερβολική κι… Διαβάστε περισσότερα »
Καλέ, χτύπησε φλέβα;
Και ναι και όχι. Αλήθεια δεν είναι αυτά που περιγράφω; Σου παίρνει 40 χρόνια να καταλάβεις τα αυτονόητα της ελληνικής παράνοιας. Θέλω οι νεότεροι να ξυπνήσουν πιο γρήγορα από μενα
Και ναι και όχι.
Κάποιοι τα επεξεργάζονται διαφορετικά.
Είναι οι ανθρώπινες σχέσεις που μέχρι να πάρεις μυρωδιά έχουν περάσει 40 χρονάκια.
Θα την κάνεις αναγκαστικά τη διαδρομή.
Δύο λύσεις βλέπω να υπάρχουν: ή της ανακοινώνεις ότι θα φύγεις εάν δεν βάλει νερό στο κρασί της και το πραγματοποιείς βέβαια εάν συνεχίζει το ίδιο ή κανείς το κορόιδο και δεν της δίνεις σημασία άμα ψάχνεται για καυγά. Απ’ ο,τι καταλαβαίνω υπάρχουν κάποια θέματα στη σχέση σας τα οποία έχουν επιδεινωθεί με τη συνεργασία στα επαγγελματικά. Στη θέση σου, θα σκεφτόμουν σοβαρά να φύγω και να έχω δικό μου λογιστικό γραφείο χωρίς πολλά δράματα.