Είμαι μια γυναίκα χωρίς παιδιά και βαρέθηκα να βλέπω μπαμπάδες να παριστάνουν τους θεατές
Πού είναι οι μπαμπάδες; Οέο;
Αξιότιμη ομάδα του ampa,
Περπατάω στους δρόμους της Αθήνας και βλέπω το μέλλον μας να επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος. Εν έτει 2026, με όλη την τεχνολογία στα χέρια μας, οπουδήποτε κι αν κοιτάξει κανείς στην Αθήνα, η εικόνα παραμένει ακόμη δεκαετίες πίσω.
Βλέπω στρατιές από μητέρες να παλεύουν μόνες τους. Να σπρώχνουν καρότσια, να τρέχουν πίσω από τα παιδιά τους, να τα παίρνουν αγκαλιά. Και δίπλα τους; Πατεράδες-«γλάστρες». Άντρες που στέκονται εκεί, με το βλέμμα χαμένο στο πουθενά, ρόλοι διακοσμητικοί σε μια ζωή που τους ανήκει εξίσου, αλλά από την οποία έχουν αποκοπεί.
Είναι εξοργιστικό το ότι δεν υπάρχουν αλλαξιέρες στις ανδρικές τουαλέτες. Γιατί το σήμα της φροντίδας να έχει πάντα μια φιγούρα με φούστα; Το μήνυμα που στέλνουμε είναι ξεκάθαρο: «Πατέρα, είσαι περιττός. Αν αλλάξεις πάνα, είσαι η ντροπή του ανδρικού φύλου». Ωστόσο, η αλλαγή της πάνας κατ’ εμέ δεν είναι και ούτε πρέπει να είναι υπόθεση μόνο της μητέρας, γιατί δεν είναι μόνο η μητέρα γονιός, είναι και ο πατέρας. Έχει και εκείνος ευθύνες. Αξίζει επίσης να επισημάνω, ότι πατέρας δεν σημαίνει να εργάζεσαι από το πρωί μέχρι και το βράδυ. Είναι η καθημερινή παρουσία στις ζωές των παιδιών του, η φροντίδα, η στοργή. Είναι η άνευ όρων αγάπη του, η οποία δεν εξαγοράζεται με κανένα λεπτό του Ευρώ που λαμβάνει από την εργασία του.
Κι όταν ένας πατέρας πάει κόντρα στο ρεύμα; Δηλαδή όταν είναι ενεργός, αγκαλιάζει, φροντίζει και δείχνει στοργή στα παιδιά του; Τότε η κοινωνία φοράει το πιο σκληρό της προσωπείο. Τον κοιτάζουν με καχυποψία. Τον θεωρούν «ανώμαλο», «επικίνδυνο». Την ίδια στιγμή, οι ίδιες αυτές πράξεις από μια μητέρα θεωρούνται «ιερό καθήκον» και συνάμα κάτι αξιοθαύμαστο και αξιαγάπητο.
Επίσης, θεωρώ άδικο να βλέπουμε στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μαμάδες στις πόρτες των σχολείων, στα ραντεβού με τους παιδιάτρους, σε παιδικές χαρές, σε παιδότοπους ακόμη και στις σχολικές εκδηλώσεις των παιδιών, όπου οι πατεράδες «λάμπουν» διά της απουσίας τους, λες και οι ζωές των παιδιών τους ούτε τους αφορούν και ούτε πρέπει τους αφορούν, υπονοώντας ότι μόνο οι μητέρες πρέπει να είναι δίπλα στα παιδιά τους και δεν πειράζει, αν οι πατεράδες επιλέξουν να μην ασχοληθούν καθόλου με τα παιδιά τους.
Το Σύνταγμά μας μιλάει μόνο για μητρότητα, λες και το παιδί φέρει το DNA μόνο της μάνας, όχι και του πατέρα.
Οι διαφημίσεις, επίσης, μάς δείχνουν μόνο μαμάδες, λες και οι μπαμπάδες είναι βιολογικά ανίκανοι για τρυφερότητα.
Κι έτσι, φτάνουμε στην Κυριακή—τη μέρα που θα έπρεπε να είναι γιορτή της οικογένειας—και βλέπουμε αποξενωμένους πατεράδες να κλαίνε από μακριά, ενώ οι «παρόντες» πατεράδες επιλέγουν να είναι απόντες, πνιγμένοι στο άλλοθι της δουλειάς, χάνοντας την ευκαιρία να γνωρίσουν το παιδί τους, πριν να είναι πολύ αργά.
Δεν είμαι μητέρα, δεν είμαι καν παντρεμένη. Είμαι μια γυναίκα που παρατηρεί και αρνείται να σιωπήσει μπροστά σε αυτή την «ορφανή» πατρική στοργή. Δεν θέλω να μεγαλώνουμε παιδιά που βλέπουν τον πατέρα τους ως μια απόμακρη φιγούρα ή ως μια «απώλεια».
Η ισότητα δεν είναι μόνο το δικαίωμα της γυναίκας να εργάζεται. Είναι πρωτίστως το δικαίωμα του παιδιού να έχει και τον πατέρα δίπλα του. Είναι ώρα να σπάσουμε τα δεσμά της «κτητικής» μητρότητας και της «περιττής» πατρότητας. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να κρύβουμε την πατρότητα πίσω από δικαιολογίες και ας αναγνωρίσουμε, επιτέλους, ότι η φροντίδα δεν έχει φύλο.
Συγγνώμη για την έκταση του κειμένου, αλλά ήθελα τόσα πολλά να γράψω για αυτό το θέμα και είναι μεγάλη μου χαρά να σας μεταδώσω τις σκέψεις μου μέσω του κειμένου μου.
ΑΠΟ ΤHΝ – Μια νεαρή γυναίκα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η οπτική μιας νέας γυναίκας χωρίς οικογένεια και παιδιά είναι και αυτή πολύτιμη καθώς βλέπεις ίσως άλλα πράγματα. Που εγώ τρώγωντας δέκα χρόνια τώρα το κυριολεκτικό και μεταφορικό σκατό δεν τα βλέπω, ή δεν τα αξιολογώ με τον ίδιο τρόπο. Για μένα το θέμα δεν είναι η πάνα ούτε η σχολική γιορτή. Οι πατεράδες που γνωρίζω, ακόμα και αυτοί που κατα τα άλλα είναι τελείως απόντες, έχουν αλλάξει πάνες κι έχουν πάει σε σχολικές γιορτές και λένε μπράβο στον εαυτό τους που τα κάνουν όλα αυτά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι συνήθως είναι μια μάνα από πίσω που μανατζάρει όλη… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω παιδιά but I totally agree!!!
Αυτό!
Όταν ανέφερα στον σύζυγο πως δυσκοκευόμουν να βρω νηπιαγωγείο στην μεγαλούπολη, επέστρεψε από την δουλειά την επόμενη μέρα και περήφανος μου έδωσε ένα χαρτί με τυπωμένα 2 λινκς. “Μου τα έδωσε ο Κλάους που έχει ήδη παιδιά σε νηπιαγωγείο.”
Μια περηφάνια τί να σου πω… Εξατμίστηκε όταν του διευκρίνισα πως αυτά τα λινκς είναι μόνο η αρχή. Και πως μετά αππο 80 αιτήσεις (με εκθέσεις και φωτογραφίες) δεν ήξερα αν θα βρίσκαμε θέση ή όχι.
Να προσθέσω και κάτι που άκουσα στο YouTube από μια μπχαλοσατανοφεμινιστρια με αφορμή την εμετική ατάκα του asap rocky, σύντροφο και πατέρα των παιδιών της Rihanna, απευθυνόμενος στα θηλυκά του κοινού σε πρόσφατη συναυλία ότι και καλά αν ήταν single θα τις γαμουσε όλες άγρια: ότι οι περισσότεροι σύζυγοι/σύντροφοι διάσημων γυναικών αργά ή γρήγορα θα φέρουν όχι μια αλλά πολλές φορές την γυναίκα που έχουν δίπλα τους σε δύσκολη/αβολη ή επικίνδυνη θέση ενώ αντίθετα οι γυναίκες σπάνια θα γράψουν στο μν τους τον άνδρα που έχουν δίπλα τους και μέσω της καφριλας τους θα τους φέρουν σε δύσκολη/δυσαρεστη/ επικίνδυνη θέση.… Διαβάστε περισσότερα »
Η ιστορία σας θα είχε αξιοπιστία αρκετά χρόνια πριν.
Σήμερα δεν ξέρω που βλέπετε όλες αυτές τις εικόνες και αν τις βλέπετε ίσως είναι μανούλες με άδειες μητρότητας,ίσως συνειδητά επιλέγουν αποχή απο εργασία.
Όσο για την δεύτερη διαπίστωση σας με ενεργό πατέρα να αποκαλείται ‘ανώμαλος’ και ‘επικίνδυνος’ θεωρώ ότι κινδυνολογείτε αυθαίρετα και καταχρηστικά.
Διαβάστε και την αποψαρα της tanteb και ίσως αντιληφθείτε καλύτερα τι θέλει να πει η γράφουσα.
“Κι όταν ένας πατέρας πάει κόντρα στο ρεύμα; Δηλαδή όταν είναι ενεργός, αγκαλιάζει, φροντίζει και δείχνει στοργή στα παιδιά του; Τότε η κοινωνία φοράει το πιο σκληρό της προσωπείο. Τον κοιτάζουν με καχυποψία. Τον θεωρούν «ανώμαλο», «επικίνδυνο».” Νιώθω ότι ίσως υπερβάλεις. Οκ, τους πατέρες τους χειροκροτούν ακόμα λίγο περισσότερο για πράξεις που θεωρούνται στοιχειώδεις για τη μητέρα αλλά μέχρι εκεί. Ποιος τους λέει ανώμαλους και επικίνδυνους;
Δεν ξέρω που ζείτε και έχετε αυτές τις εικόνες.
Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση πλέον έχει αλλάξει, οι μπαμπάδες συμμετέχουν ενεργά στο μεγάλωμα των παιδιών .
Αυτό δηλαδή έχω συμπεράνει εγώ από την εικόνα που έχουν στους κύκλους που κινούμαι.
Χωρίς να διαφωνώ ότι υπάρχει ακόμα αυτό που λες , θα σου πω ότι δεν είναι το μόνο. Για να μιλήσω προσωπικά ο πατέρας της κόρης μου ασχολείται πολύ, μάλιστα περισσότερο και από εμένα να σου πω την αλήθεια . Επίσης στο κύκλο μου έχω πολλά παραδείγματα πατεράδων που δεν είναι τουρίστες, κάθε άλλο. Τώρα σε θεωρητική συζήτηση για να σταματήσει κάτι που έχει κυριαρχήσει τόσα χρόνια , θέλει εκτός από χρόνο , αλλαγή νοοτροπίας και από τα δύο φύλα. Δε περιμένουμε δηλαδή να τους έρθει επιφοίτηση να σηκωθούν από το καναπε. Ούτε πολύ διαπραγμάτευση και πιτσιπιτσι. “Η σειρά σου… Διαβάστε περισσότερα »
Χτες βράδυ κι ενώ λιώναμε εν μέσω του πρωτοφανή βορειοευρωπαϊκού κάυσωνα αφού έβαλα το μικρό για ύπνο σηκώνομαι και βλέπω πιάτα παρατημένα στο τραπέζι, μαγιό και πετσέτες από το κυριακάτικο μπάνιο άπλυτα, και τους άντρες του σπιτιού με μπύρα και χυμό αντιστοίχως να βλέπουν το ματς. Τους είπα απλά για σηκωθείτε κύριοι πως την είδατε να βλέπετε ποδόσφαιρο κι εγώ μες τον καύσωνα να κάνω όλες τις δουλειές. Και σηκώθηκε. Χωρίς να πει κάτι. Αν δεν σηκωνόταν ή αν απαντούσε τίποτα του στυλ “είμαι κουρασμένος ένα ποδόσφαιρο είπα να δω κι εγώ” θα το έκανα θέμα. Γιατί τα παιδιά βλέπουν… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρω ότι θα τσαντισω κόσμο….αλλά βρίσκομαι στην άλλη μεριά. Είμαι αυτή που συνήθως θέλει να αράζει στο καναπέ και όχι να σηκώνομαι κάθε που ο άλλος παθαίνει αμόκ και θυμάται ότι έχει πλυντήριο να απλωσουμε, στεγνωμένα να διπλωσουμε, φαγητό να μαγειρέψουμε και σεντόνια να αλλάξουμε… Με βαρεμάρα και ύφος ” μα γιατί δε μπορούμε απλά να αράξουμε και να τα αφήσουμε έτσι??????” σηκώνομαι . Σαν να μένω μαζί με τη μαμά μου ώρες ώρες.
προσωπικα, διαφωνω. Θα αφηνα τα παντα να γινουν πουτ@να μεχρι να αρχισει να σκεφτεται ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ οτι υπαρχουν δουλειες να γινουν. Αν πρεπει να το πω ή να κανω φασαρία, τί νοημα εχει; Ασε που ειμαι σα τη @Lioness οποτε ειναι ακομα πιο ευκολο!
Μα όντως υπάρχουν πατεράδες που αναλαμβάνουν πλήρως τις ευθύνες τους.
Συμφωνώ σε ό,τι λέτε. Δύο πράγματα έχω να προσθέσω απ’ τη δική μου σκοπιά και επειδή τα έχω φρέσκα και τα έχω σκεφτεί πολύ ως μητέρα νηπίου. Πρώτον βλέπω γύρω μου σθεναρή αντίσταση από τους άντρες να προσαρμοστούν στις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά τους. Ναι, μπορεί να τρέχουν κι αυτοί πίσω τους, να αλλάζουν πάνες, να κάνουν δουλειές στο σπίτι, να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο κλπ , ναι είναι βήματα προόδου σε σχέση με τους πατεράδες μας, αλλά, πέρα απ΄το απαραίτητο μανατζάρισμα που πολύ ωραία είπε η tandeb, ξέρουν πολύ καλά ακόμη να βάζουν τα όριά τους και να τα… Διαβάστε περισσότερα »
Αναφορικά με το πρώτο σκέλος θα σχολιάσω πως εδώ έρχεται και κουμπώνει αυτό που ανέφερε πριν η MonaLisa, με τον σύντροφο μας και τον άνθρωπο που αποφασίζουμε να κάνουμε παιδι πρέπει να ξέρουμε πως βλέουμε τα πράγματα υπό το ίδιο πρίσμα, και πως έχουμε την ίδια στάση ζωής. Στο δεύτερο σκέλος θα συμφωνήσω απόλυτα…επιστρέψαμε από το μαιευτήριο Κυριακή και ο άντρας μου Δευτέρα πήγε για δουλειά. Έιχε αναλάβει όλα τα βραδινά αλλάγματα και προετοιμασία πριν το τάισμα. αυτό σημαίνει ότι πήγαινε για δουλειά με 1-2 ώρες συνολικά σπαστό ύπνο…δεν ξέρω πως άντεχε, αλλά το έκανε. Προφανώς και το περισσότερο βάρος… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, πίστεψέ με, δεν μπορείς να τα προβλέψεις όλα. Οι περισσότερες από εμάς με υπεύθυνους και ώριμους άντρες υποτίθεται αποφασίσαμε να κάνουμε παιδιά, είχαμε κοινό όραμα ζωής, δουλεμένη σχέση, κοινή οπτική απέναντι σε ευθύνες και υποχρεώσεις. Τα συζητήσαμε, τα είπαμε, τα μοιράσαμε. Όμως την καταιγιστική αλλαγή που φέρνει ένα μωρό και, καθώς μεγαλώνει, ένα παιδί στην οικογένεια, είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει, μέχρι να το ζήσει. Εκεί οι γυναίκες σηκώνουν τα μανίκια, ενώ οι άντρες αποδεικνύονται πολύ “λίγοι”, ακόμη και σήμερα, που έχουν μπει πιο ενεργά στον ρόλο τους. Πάλι μια μάνα φορτώνεται το μεγάλο ποσοστό της… Διαβάστε περισσότερα »
Εχει όμως να κάνει και με το ποιους άντρες επιλέγουμε για να κάνουμε οικογένεια και με τι πρότυπα. Έχω φίλες που δεν χρειάστηκαν να εκπαιδεύσουν τους συντρόφους τους γιατί επιλέξαμε για συντρόφους άτομα που ήταν ήδη εκπαιδευμένα. Για αυτό τους επιλέξανε, αλλιώς δεν θα τους επελεγαν. Αν δεν αλλάξουν οι γυναικες τα πρότυπα τους δεν πρόκειται να αλλάξει και καμιά κουλτούρα γιατί και η πλειοψηφία των γυναικών στην Ελλάδα την συντηρεί. Όσο για το δεύτερο, ο πατέρας έχει το δικαίωμα να πάρει πατρική άδεια για μήνες (δεν θυμάμαι πόσους). Το ότι τα αφεντικά τους το θεωρούν ανέκδοτο και δεν το… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω αν είναι πλέον έτσι όπως τα περιγράφει η θεματοθέτρια. Τουλάχιστον στα περιβάλλοντα που κινούμαι (σχολεία, δραστηριότητες, γιατρούς κλπ) βλέπω πολλούς μπαμπάδες με πολύ ενεργό ρόλο. Αυτό που δε βλέπω συχνά, βέβαια, είναι μπαμπάδες που παλεύουν μόνοι τους ή έστω να έχουν μεγάλο μερίδιο. Βλέπω, όμως, και περιπτώσεις που μια χαρά ζωούλα κάνουν… κ τη δουλίτσα τους και τη συνέχιση των σπουδών τους και είναι σαν φοιτητές που τους φροντίζει (μαζί με τα παιδιά τους) η γυναίκα τους. Απλά έχω την αίσθηση ότι πλέον δεν είναι πολλοί αυτοί. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να γενικεύσω τα παραπάνω αλλά βλέπω… Διαβάστε περισσότερα »
Με τρελαίνει που σας τρελαίνουν αυτές οι εικόνες ως “παλιές”. Να σημειωθεί ότι είμαι 41 και μεγάλωσα με έναν πατέρα που ήταν σε όλα με τη μάνα μου 50-50. Άρα, θεωρητικά πιο “μπροστά” από τον μέσο όρο. Ε, η φόλα που έχω φάει εδώ και 13 χρόνια που έχω παιδιά δεν περιγράφεται! Κι ας ήμουν υποψιασμένη. Κι ας είχα ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι δε θα δεχτώ τίποτα λιγότερο από αυτό με το οποίο μεγάλωσα. Κι ας μιλάμε για δύο διαφορετικούς άντρες- γάμους. Και στο κάτω κάτω, δεν ορμωμαι μόνο από το προσωπικό μου βίωμα. Όλες οι γυναίκες στον κύκλο… Διαβάστε περισσότερα »
Όσο τα πρότυπα παραμένουν στο μεσαίωνα τόσο τίποτα δεν αλλάζει. Ένα από τα πολλά λάθη: Ακόμα και σήμερα ελκυστικός άντρας θεωρείται αυτός που έχει καλή καριέρα και κλασικές αντρικές συνήθειες. Λίγες γυναίκες θα επιλέξουν έναν άντρα που έχει μια συμβατική δουλειά (η και καθόλου δουλειά), δεν τον απασχολεί η καριέρα του, του αρέσουν τα του σπιτιού (μαγείρεμα, καθάρισμα, φροντίδα φυτών κλπ). Αυτοί οι άντρες όμως είναι που θα προσφέρουν τα περισσότερα στο μεγάλωμα των παιδιών. Όχι γιατί τους υποχρέωσε κάνεις, η γιατί έτσι πρέπει, αλλά γιατί τους αρέσει. Η πατριαρχική κουλτούρα όμως, αυτούς τους άντρες τους έχει φορτώσει την ταμπέλα… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνησω για τα προτυπα, αλλα νομιζω δε θα εστιαζα στο ειδος της δουλειας (συμβατικη η καθολου vs καλη καριερα) αλλα στο πως ιεραρχει τις πρωτεραιοτητες του και στο πως φερεται μεσα στη σχεση. Δεν θεωρω κριτιριο αν ξερει να βραζει ενα αβγο ουτε αν τον εξιταρει το καθαρισμα. Αλλα το να περιποιειται τον κοινο σας χωρο γιατι τον νιωθει και δικο του, να σε φροντιζει και να αναλαμβανει τα υπολοιπα οταν δεν εισαι καλα, να μη χρειαζεται να του κανεις λιστα για τα ψωνια η προγραμμα για το πληντυριο γιατι το εχει ηδη στο νου του, να παιρνει πρωτοβουλιες,… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Το να έχει μια καλή καριέρα και να του αρέσει η δουλειά του είναι έξτρα προσον. Αμα θέλουμε ισοτιμες σχέσεις όμως η προϋπόθεση είναι να είναι φροντιστικος, αυτόνομος και ικανός στην διαχειρηση των του σπιτιού. Και τον να μην ακολουθεί εμφυλα στερεότυπα, πρωτίστως για τον εαυτώ του, είναι πολύ βασικό.
Ακριβώς 👌
Υπάρχει ένα κείμενο που διδάσκεται στα σχολεία σήμερα στις πρώτες τάξεις του δημοτικου.Δεν είμαι σίγουρη αν είναι στη στο βιβλίο της γλώσσας ή κατανόησης κειμένου.
Μιλάει για μια “απίθανη μαμα” που ξυπνάει το πρωί και κανείς όλες τις δουλειές ,ο μπαμπάς αναφέρεται μια φορά που φέρνει τα ψώνια τα οποία φυσικά τακτοποιεί η μαμά.
Θεωρώ ότι αυτό εξηγεί γιατί οι πατεράδες έχουν ρόλο φίκου
Τα στερεότυπα δεν καταργούνται από τη μια μέρα στην άλλη, όμως η κοινωνία έχει αρχίσει σιγά σιγά να αλλάζει. Μας ανήκει όμως προσωπικά να συμβάλουμε, ξεκίνα λοιπόν από εσένα. Καταρχήν εάν θέλεις να είσαι σε σχέση, βρες ένα σύντροφο που από μόνος του θα συνεισφέρει ισότιμα. Εάν θελήσεις να κάνεις παιδί, να το κάνεις με κάποιον που το βλέπει όπως εσύ. Και τέλος, αν κάνεις παιδί, αγόρι, κορίτσι, δεν έχει σημασία, να το μεγαλώσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ορίζεται αργότερα από το φύλο του. Εγώ αυτό έκανα και γι’αυτό και δε με καίει τι κάνουν οι γύρω μου.… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα!