Είμαι 55 ετών και ο σύζυγός μου επίσης.
Είμαστε μαζί από τα 20.
Εργάζεται συνεχώς δεν έχει χρόνο για τον εαυτό του ούτε ενδιαφέρον να κάνει κάποιο χόμπι και δεν τόν απασχολεί καθόλου ότι τα χρόνια περνάνε και μένει στάσιμος σαν ανθρωπος. Εγώ δεν εργάζομαι μεγάλωσα τη κόρη μας. Η οποία έχει φύγει πια για το εξωτερικό.
Νιώθω το σύνδρομο της άδειας φωλιάς. Έχω ξεκινήσει ψυχοθεραπεία γιατί μου έπεσαν πολλά μαζεμένα.
Ο σύζυγος μου είναι ένας άνθρωπος σκληρός και αδιάφορος για πολλά. Μου έχει πει ότι προτιμά να λύνει τα προβλήματα του μόνος του παρά να συζητάει με κάποιον. Για να δει ειδικό ούτε σαν ιδέα δε του περνάει απ’ το μυαλό αν κ του το έχω προτείνει. Η σχέση μας αρχικά ήταν πολύ όμορφη και δοτική και περνούσαμε όμορφα ήμασταν κοντά ο ένας με τον άλλον. Μάλιστα η συμφωνία ήταν να είμαστε παρέα στη ζωή και είχε συμφωνήσει.
Πλέον δε του φτάνει η μέρα να δουλεύει. Έρχεται διαλυμένος και δεν έχει κατι να δώσει. Με τα χρόνια αφοσιώθηκε στη καριέρα του και εγώ στο σπίτι. Προσωπικά έχω αναπτύξει ένα δίκτυο φιλων που με στηρίζουν ψυχολογικά γιατί η σχέση μου με τον σύζυγό είναι άσχημη. Έχει συχνά ξεσπάσματα θυμού χωρίς σοβαρό λόγο το οποίο κάποιες φορές δικαιολογεί απ’ τη κούραση της δουλειάς. Φυσικά πάντα φταίω εγώ που τον εκνευρίζω. Δε δέχεται την άποψη μου και δεν είναι ευγενικός μαζί μου.
Έχω προσπαθήσει να έρθω κοντά του αλλά ο ίδιος πότε είναι καλός πότε κακός κ αυτή η συμπεριφορά του με διαλύει. Δεν ξέρω τι να περιμένω κάθε μέρα. Έχω κάνει υπομονή του έχω μιλήσει ότι περνάω δύσκολα τον θέλω δίπλα μου να είναι καλός αλλά νιώθω ότι μιλάω σε τοίχο έχω μιλήσει μαζί του ότι δεν θέλω να είμαστε έτσι τώρα που μείναμε οι δύο μας, αλλά δε βλέπω να αλλάζει κάτι.
Μέσα στη μέρα μπορεί να μου συμβούν διάφορα,τα οποία θα μοιραστώ μαζί του αλλά δε συζητά μαζί μου κ νιώθω λες κ πετάω τα νέα μου, τα συναισθήματα μου στον τοίχο. Ο ίδιος μιλά ελάχιστα δε μοιράζεται πολλά μαζί μου. Η στήριξη μου οι φίλοι μου θα με ακούσουν, θα γελάσουμε θα τα περάσουμε μαζί. Νιώθω ότι παίρνω δύναμη απ’ αυτούς να αντιμετωπίσω έναν στριμμένο γέρο στο σπίτι.
Ο ίδιος δε έχει εξελιχθεί καθόλου και δεν το έχει καθόλου με την επικοινωνία. Ακομα κ με τη κόρη μας δεν ηταν ποτέ ο διαχυτικος πατέρας που θα φιλήσει αγκαλιάσει θα μιλήσει. Ακόμα κ αυτό με πληγώνει αλλά το έχω αποδεχτεί ότι έτσι νιώθει έτσι του βγαίνει γιατί εχω βαρεθει να τον εκπαιδεύω.
Είμαστε διαφορετικοί το αντιλαμβάνομαι τώρα. Έχω σκεφτεί να φύγω αλλά φοβάμαι ότι δε θα τα καταφέρω και ίσως τον λυπάμαι κιόλας. Νιώθω συχνά θλίψη και μοναξιά.
ΑΠΟ ΤHΝ – Σοφία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σας πιστεύω και σας καταλαβαίνω ότι δεν αισθάνεστε ευτυχής, αλλά δεν δικαιολογώ την απαξίωση σας προς τον σύζυγό σας, τον «στριμμένο γέρο» ( συνομηλικο σας) που «δεν εξελίχθηκε» και «δεν εκπαιδεύτηκε». Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος αποκλειστικά για την επιβίωση μιας οικογένειας – και για τις σπουδές του παιδιού, φυσικά, και για τις δικές σας βέβαια ανάγκες, ( ψυχολόγο, κλπ) . Για όλα αυτά δουλεύει σκληρά συνέχεια, τι να εξελιχθεί, σε τι πράγμα να εξελιχθεί; Δεν σας καταλαβαίνει, αλλά ούτε και σείς τον καταλαβαίνετε, γιατί όπως έχουμε συχνά δει, οι άνθρωποι που δεν δουλευουν και δεν δούλεψαν ποτέ δεν μπορούν να… Διαβάστε περισσότερα »
Πικρές αλήθειες.
Υπάρχει απόκλιση.
Ετσι ακριβώς.👌👌
Τα “οικιακα” ειναι εργασία. Χωρίς ωράριο, χωρίς απολαβές και χωρίς σύνταξη. Δεν της “πληρώνει” τιποτα και δεν εργάζεται περισσότερο απο εκείνη.
Το επάγγελμα “οικιακά”δεν προσφέρει κανενα είδος εξασφάλισης.
ΝΑΔΑ!
χαιρω πολύ, το ίδιο λεμε! Επομένως γιατι σχολίασες “ετσι ακριβώς” στην Elisa?
Για την τελευταία παράγραφο,υπάρχει πρόβλημα?
ναι εχω. διαφωνω οριζοντιως και καθετως! το σχόλιο ειναι μισογυνιστικο και κακεντρεχες. Αμα δε το βλεπεις, κακο δικο σου
Ε τώρα, εντάξει, δν είναι το ίδιο. Ναι τα οικιακά έχουν αξία, αλλά δν μπορούν να το εξομοιωθούν πλήρως με τη μισθωτή εργασια ή εργασία ελεύθερων επαγγελματιών. Στα οικιακά το να κοιμηθείς λίγο παραπάνω δν θα γίνει κάτι, το να μην σφουγγαρισεις μια μέρα, πάλι δν θα γίνει κάτι, το να φτιάξεις αυγά τηγανιτα αντί για μουσακά, το ίδιο. Δν βιώνεις ανταγωνισμό, δν έχεις να προλάβεις το μετρό/λεωφορείο/την κίνηση, δν έχεις την επαφή με τους ανθρώπους τις μέρες που δν θέλεις να δεις άνθρωπο κοκ. Η πίεση και οι απαιτήσεις δεν είναι ίδιες με αυτές που βιώνει ένας εργαζόμενος σε… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν λέμε οικιακά συνήθως εννοούμε και τη φροντίδα παιδιών, που είναι ό,τι πιο σημαντικό κι απαιτητικό.
Ε ξυπνάς το πρωί τα πας στο σχολείο, γυρνάς, ξανακοιμάσαι. Σηκώνεσαι μεσημεράκι, βάζεις στο airfryer την έτοιμη τηγανιά κοτόπουλο που πήρες από το κρεοπωλείο, έτοιμη.
(Εξαιρούνται τα πρώτα χρόνια)
Υπάρχουν γονείς και γονείς
Σοβαρά τώρα;
Ναι σοβαρά. Στη σημερινή εποχή με όλες αυτές τις ανέσεις, δν είναι το ίδιο. Δν ξυπνάμε νωρίς να ζυμώνουμε ψωμί, δν καθαρίζουμε φασολάκια, τα παιδιά πάνε παιδικό, μετά ολοήμερο, οι λογαριασμοί πληρώνονται ονλαιν, οι παραγγελίες γίνονται ονλαιν.
Δν είπα ότι δν έχει αξία η ασχολία με τα της οικογένειας κ του σπιτιού, αλλά δν είναι το ίδιο για τους λόγους που περιέγραψα παραπάνω.
Κι όμως πολλές ξυπνάμε νωρίς και δεν ξανακοιμομαστε, ετοιμαζουμε φαγητό όχι στο air fryer (κάποιες έχουν, όχι όλες), κάνουμε όλες τις οικιακες εργασίες, παίζουμε με τα παιδιά, και τρέχουμε στις δραστηριότητες τους, διαβάζουμε και έχουμε χόμπυ. Δεν ζούμε απαραίτητα στην κοσμαρα μας, όπως νομίζετε. Έχω υπάρξει και εργαζόμενη εκτός σπιτιού και γνωρίζω τις διαφορές.
α καλο! εχεις και κουμπι εσυ και κοιμασαι όποτε θες
Ειναι παγια αρχη του φεμινισμου η ισοτιμια και οχι η απαξιωση των επιλογών μια γυναικας, με μισογυνιστικα σχολια σαν της elisa και του δικού σου. Συγκρινετε ανομοια πραγματα. Η προσφορα του ανθρωπου που ειναι στο σπιτι εχει σημασια και οχι αν βιωνει απαιτητικα περιβάλλοντα και παιρνει το μετρο, και ενα σωρο δικαιολογιες, που λενε οι αντρες, για να γυρνανε απο τη δουλεια κ να αραζουν στον καναπε!
Η προσφορα αυτη, που ειναι ΕΞΙΣΟΥ σημαντική με του “κουβαλητή”, εχει ως μείον, οτι δεν αναγνωριζεται απο κανεναν, αντιθετα είναι και υποχρεωση, δεν επιβραβευεται, αντιθετα υποτιμάται και ξεχνιεται, ακριβως με τετοια σχολια!
Δν το απαξιώ. Λέω ότι είναι διαφορετικό. Κ πιο ξεκουραστο (στο μυαλο μου τουλάχιστον) από τις έμισθες εργασίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσφορά του ατόμου που μένει στο σπίτι δεν είναι σημαντικη. Απλά η σύγκριση δν μου φαίνεται κ τόσο δίκαιη.
Η επιλογή να κάτσεις σπίτι είναι απόλυτα σεβαστή, εφόσον σε παίρνει. Αλλά το ίδιο πράγμα δν είναι.
Έχω υπάρξει εργαζόμενη εκτός σπιτιού, έγινα για λίγο μαμά στο σπίτι, ελεύθερη επαγγελματίας εδώ και κάποια χρόνια. Αν δεν ζήσεις τη διαφορά ίσως και να μην αντιλαμβάνεσαι τις δυσκολίες. Και αν δεν ζεις σε μια ουτοπική γειτονιά όπου όλα είναι στον ίδιο δρόμο, τίποτα δεν είναι δίπλα από το σπίτι σου. Και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά,τόσο μεγαλώνουν οι ανάγκες και οιναποστάσεις! Και μέσα θα πάρεις, και ποδαρόδρομο θα έχεις για τα σχολεία, τα φροντιστήριο, τα ψώνια που εννοείται πως μόνο εσύ θα κάνεις διότι “κάθεσαι όλη μέρα”. Μην μιλήσω για τα μέηλς και τα μνμτα που αφορούν μόνο το παιδί… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά πρέπει να κουμπώσει το αφήγημα περί πατριαρχειας κλπ.
Ας βγει η κυρία στον εργασιακό στίβο που δεν το έκανε ποτέ γιατί μάλλον δεν το είχε ανάγκη και μαγκιά της αλλά μην ακούω για λύπες γιατί τρελαίνομαι.
Δεν ξερω σε ποιά κυρία αναφέρεσαι, αλλα αν αναφέρεσαι σε εμενα, ειμαι μηχανικός σε κατασκευαστική εταιρία, δουλευω τρελες ωρες και μεγαλωνω 2 παιδια. Λιγη προσοχη δε βλαπτει
Η πατριαρχία δεν ειναι αφηγημα, αλλα σκληρη πραγματικότητα.
Ρε συ, όμως έχει μια αλήθεια αυτό που λέει η Κάθριν, τουλάχιστον σε ό,τι αντιλαμβάνομαι στο δικό μου περιβάλλον… Βλέπω τις φίλες της μαμάς μου (60+), που δεν δούλευαν και ζούσαν σε αστικό περιβάλλον. Ε είχαν άπειρο ελεύθερο χρόνο από την στιγμή που ξεπετάχτηκαν λίγο τα παιδιά στις αρχές του Δημοτικού (εσύ η ίδια, φαντάζεσαι να είχες 10 ώρες της ημέρας σου ελεύθερες;). Ποια ομάδα ανθρώπων ανέβασε τα πρωινάδικα στον Θεό; Και η διαφορά φαίνεται στην ηλικία που είναι σήμερα. Ναι, δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσες, έμειναν πίσω σε επίπεδο αντίληψης τους κόσμου και ανοιχτών οριζόντων και κυρίως ανακατεύονται στις ζωές… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι ενδιαφέρουσες, δεν είναι αυθύπαρκτες…
Σοβαρά;
Το 90% των εργασιών δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό, παρά βαρεμάρα και ψυχική κούραση και γίνονται αποκλειστικά για τα χρήματα.
Δεν νομίζω ότι έχει κάποια μαμά “άπειρο ελεύθερο χρόνο” με το που αρχίζει το δημοτικό ακόμα και με ολοήμερο. Ξέρετε, όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά, ακόμα και στο δημοτικό, πρέπει να υπάρχει κάποιος στο σπίτι να τα φροντίσει κάτι που δεν συμβαίνει σπάνια. Επίσης, εκτός από τις δουλειές του σπιτιού υπάρχουν και οι δραστηριότητες τους, το καθημερινό τους διάβασμα, τα ψώνια κλπ. Έχετε μείνει με την εντύπωση ότι οι μαμάδες που δεν εργάζονται εκτός σπιτιού γυρίζουν όλη μέρα με τα ρολευ στο μαλλί, τη ρόμπα και τον καφέ και βλέπουν σαπουνόπερα; Αυτά είναι στερεότυπα… Έχω συναντήσει πολλές βαρετές γυναίκες που εργάζονταν… Διαβάστε περισσότερα »
Όλα αυτά δεν τα κάνουν και οι εργαζόμενοι γονείς (αλλά με -9 ώρες); Είτε εκείνοι τα κάνουν όλα χάλια ως γονείς, είτε όσοι δεν δουλεύουν είναι -σε έναν βαθμό- πιο άνετοι, ένα από τα δύο ισχύει. Ναι κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, αλλά πάλι θα στοιχιμάτιζα πως οι εργαζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν και τις πιο δύσκολες περιπτώσεις.
Η εργασία σε καθιστά άνθρωπο οικονομικά και κοινωνικά ανεξάρτητο. Εάν είναι και ενδιαφέρουσα, σε καθιστά και ενδιαφέροντα τύπο (ναι ναι με όλες τις αντίστοιχες εξαιρέσεις).
Δεν τα κάνουν καλή μου.
Τα παιδιά θέλουν χρόνο, ηρεμία, αφοσίωση.
Πρέπει να είσαι ξεκούραστος, με ανοικτές κεραίες.
Οι εργαζόμενοι γονείς, από ανάγκη, τρέχουν και δε φθάνουν.
Δεν αρκεί ο ποιοτικός χρόνος.
Όλες οι σχέσεις θέλουν χρόνο.
Καλέ πώς δεν τα κάνουν; Οι δικοί μου τα έκαναν κι ας δούλευαν (καλά δεν ήταν και στελέχη πολυεθνικών 😋).
Γνωρίζω πολλές εργαζόμενες που έχουν βοήθεια από μαμά και πεθερά: φύλαξη παιδιών, μαγειρεμένο φαγητό και μεταφορά σε δραστηριότητες. Επίσης, κάποιες γιαγιάδες τα φροντίζουν όταν οι γονείς θέλουν να πάνε εκδρομή ή διακοπές. Πολλές φορές παραγγέλνουν φαγητό και καλούν οικιακή βοηθό για τις δουλειές του σπιτιού. Έχω εργαστεί και γνωρίζω καλά ότι και εκεί δεν είναι τόσο σκληρές οι συνθήκες: από το τυπικό 8ωρο πολλοί εργαζόμενοι αφιερώνουν τις 4 για πραγματική εργασία και οι υπόλοιπες για χαζι στο ίντερνετ, καφέδες με συναδέλφους, κουτσομπολιό και φλερτ για να περάσει η ώρα. Στην πραγματικότητα οικονομικά ανεξάρτητη είσαι μόνο εάν διαθέτεις και πολλά χρήματα… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή το να είσαι πχ. νοσοκόμα στην εντατική, είναι λιγότερο απαιτητικό από το να έχεις να αγοράσεις έτοιμο ψωμί, κρέας και λαχανικά ενώ το παιδί λείπει για ώρες στο σχολείο (κάποια στιγμή-καλά να είναι- δεν θα μετακινείται μόνο του); Και κάθε μέρα θα κάνεις γενική καθαριότητα, κάθε μέρα θα πας για ψώνια; Αν ναι και αυτό πολυτέλεια είναι, αν δούλευες θα προσπαθούσες να οργανωθείς ώστε να πας μια φορά στο σουπερμάρκετ. (Δεν απευθύνομαι φυσικά σε σένα προσωπικά, είναι γενικός β’ενικός). Γιατί και η νοσοκόμα πρέπει να ζήσει, δεν νομίζω η καθεμία να προσλαμβάνει βοήθεια στο σπίτι για να έχει καθαρά… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, και ο αστροναύτης που είναι σε αποστολή σε διαστημικό σταθμό μπορεί να λείπει μήνες. Εκεί να δεις απαιτητικό επάγγελμα. Το θέμα δεν είναι να κάνουμε διαγωνισμό ποιος κουράζεται περισσότερο, αλλά να μην απαξιώνουμε οι μεν τους δε και να μην τσουβαλιαζουμε τους ανθρωπους. Ούτε είναι βαρετές όλες όσες δεν εργάζονται ούτε ενδιαφέρουσες όλες όσες εργάζονται. Η εργασία δεν καθορίζει όλη σου την ύπαρξη. Έχω τέσσερα παιδιά και υπήρξα εργαζόμενη. Ούτε κάθομαι και ξυνομαι κι έχω άπειρο χρόνο, αλλά ούτε και κάνω την έξυπνη σε όσες έχουν ένα ή δύο παιδιά και μου λένε ότι κουράζονται. Ποιος νοιάζεται τι θα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν πέφτουμε σε παγίδες όταν είμαστε συνειδητοποιημένοι.
Επιλογές είναι, για όποιον μπορεί να τις έχει.
Ειδάλλως είναι μονόδρομος.
Δύσκολο κι απαιτητικό να επιβλέπεις στο εργοτάξιο υπό αντίξοες συνθήκες.
Απαιτητικό και σημαντικό να είσαι δίπλα στα παιδιά σου όταν σε χρειάζονται.
Δεν υπάρχει ανταγωνισμός.
Υπάρχει ρεαλισμός όμως.
Νομίζω ότι είναι άτοπο να μεταφέρουμε το θέμα στο αν είναι ισότιμα τα οικιακά με την εργασία στο συγκεκριμένο ποστ. Αυτή τη στιγμή μιλάμε για ένα ζευγάρι στα 55 με ενήλικο παιδί που έχει φύγει από το σπίτι και όχι για μια οικογένεια στα 35 με μωρό. Εντελώς αντικειμενικά αυτός που πάει στη δουλειά θα ξυπνήσει μια συγκεκριμένη ώρα, θα δουλέψει Χ ώρες, θα γυρίσει όταν τελειώσει αυτό που γράφει το συμβόλαιο του, αν του αναθέσουν παραπάνω δουλειά θα πρέπει να την κάνει, τα deadlines του επιβάλλονται από τον εργοδότη, δε μπορεί να κάνει ότι θέλει οπότε του καπνίσει. Όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είχα σκοπό να γράψω ανάρτηση για το ποια ασχολία είναι πιο απαιτητική. Απάντησα απλά σε απαξιωτικά σχόλια όπως έκαναν και άλλες. Άλλωστε, έχω γράψει άλλη απάντηση που αφορά όσα έστειλε η γραφουσα.
Δεν σας στόχευσα προσωπικά, απλά κάπου έπρεπε να πατήσω για να απαντήσω στη συγκεκριμένη συζήτηση που θεωρώ ότι έχει ξεφύγει από το αρχικό θέμα 😊
Αυτό καταλάβατε,λάθος.
Γράφω για την Σοφία.
Άστοχη η παρατήρηση,ούτε σας ξέρω,ούτε αν δουλεύετε οπότε λίγη προσοχή σίγουρα δεν βλάπτει.
Ο μέσος άντρας δεν θα μπορούσε να χτίσει καριέρα χωρίς την απλήρωτη εργασία των γυναικών που υποτιμητικά αναφέρουμε ως τα οικοκυρικά….Ουσιαστικά η γυναίκα τού εξοικονομεί πόρους ( χρόνο & χρήμα) με την απλήρωτη δουλειά της στο σπίτι που πολύ βολικά θεωρείται δεδομένη προσφορά στο όνομα της αγάπης, της μητρότητας κλπ.
Άσχετα απ´τις ανέσεις που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία που αναφέρεις, ο χρόνος που επενδύεται και η συναισθηματική δουλειά & φόρτος που πάντα πέφτει στη γυναίκα, είναι τα ίδια και περισσσότερα ακόμα σε σχέση με το παρελθόν, όπου τα παιδιά μεγάλωναν με τη βοήθεια όλης της κοινότητας, συλλογικά.
Θα συμφωνήσω απόλυτα. Μπορεί κάλλιστα να σταματήσει να τον λυπάται, να χωρίσουν και να συνεχίσει να εξελίσσεται.
Αλλά τότε θα πρέπει να εργαστεί κιόλας.
Και τότε ίσως καταλάβει γιατί ο σύζυγος νιώθει έτσι κομμάτια πάντα.
Όσο για το ότι είναι full time job τα οικιακά, τοτε οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι τι πρέπει να πούμε;
35 χρόνια κοινής πορείας και τώρα τον λυπάστε?
Λέω να μην τον λυπάστε και να εξελιχθείτε εσείς αφού αυτός παραμένει στάσιμος,σκληρός και εξωστρεφής.
Λυπάμαι που για όλα μας τα προβλήματα πάντα φταίνε οι άλλοι και ζητάμε από τους τρίτους να μας τα λύσουν.
Εσωστρεφής*
Σε παιρνει οικονομικά να φύγεις? Έχεις κάπου να μείνεις? Κάποιο εισόδημα ανέξάρτητα από τον άντρα σους Αν ναι κάντο. Έστω και για κανα εξάμηνο να δεις πως είναι… Μόνο αν φύγεις εσύ θα το καταφέρεις, αν ζητήσεις να φύγει αυτός θα πέσετε σε ένα φαύλο κύκλο καβγάδων. Απλά προσπάθησε να μην φορτωθείς στην κόρη σου…
Χωρίς να μπορώ να ξέρω τίποτε για τη σχέση σας, έκανα εικόνα κάτι άλλο: φανταστείτε έναν άνθρωπο που δουλεύει τόσα χρόνια έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών του σπιτιού. Μπορεί και σε μια δουλειά που δεν του αρέσει. Πόσο εγκλωβισμένος μπορεί να είναι, χωρίς καν να το έχει αντιληφθεί. Πόσο πίσω έχει μείνει – είναι αντικειμενικό – λόγω έλλειψης χρόνου. Οπότε, το ερώτημα είναι η ποιότητα και οι προσδοκίες από τη σχέση, η προοπτική και αν υπάρχει επιθυμία για συνέχεια. Αν ζητούσε για παράδειγμα ένα διάλειμμα από τη δουλειά, πχ ενός έτους, για να βρει τον… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραία οπτική.
Για αυτό λέμε πως πάντα πρέπει να έχουμε το δικό μας εισόδημα..αυτό που θα είναι ικανό να μας συντηρήσει έστω και για τα βασικά
Μπορεις να φύγεις;Πού θα ζεις;Πώς θα ζεις;Έχεις έστω κάποιο εισόδημα από άλλες πηγες εκτος εργασίας;
Μπορεις να ξεκινήσεις κάτι;Ψαξου
Ξερεις πως είναι δικαιολογία η λυπηση σου γι αυτόν.
Μην μπλέξεις καθόλου την κόρη σε αυτό
Δεν σου κρύβω πως όταν πρωτοδιάβασα το κείμενό σου, το μυαλό μου πήγε αρχικά σε τρίτο πρόσωπο, ιδιαίτερα εκεί που μιλάς για συχνά ξεσπάσματα θυμού και ότι όταν του μιλάς είναι σαν να μιλάς στον τοίχο. Όμως τελικά νομίζω ότι ο σύζυγός σου είναι αυτός που ήταν ανέκαθεν, ένας κλειστός άνθρωπος, με τα καλά και τα στραβά του, χωμένος στη δουλειά και στη ρουτινα του. Προτού φύγει η κόρη σας μιλούσατε περισσότερο, σου έδειχνε πιο πολύ ενδιαφέρον, δούλευε λιγότερο; ή μήπως τώρα που έχασες την ρουτίνα σου έχεις στραφεί σε αυτόν και στενοχωριέσαι που δεν αλλάζει η συμπεριφορά του; Το… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να πω τώρα… Εμένα το πιο πιθανό σενάριο μου ακούγεται αυτό όταν υπάρχουν τέτοιες συμφωνίες. Μπορεί να υπάρχει δίκαιη κατανομή υποχρεώσεων αλλά δεν υπάρχει μοίρασμα. Ένας εκτός σπιτιού, να μάχεται για την επιβίωση 3ων ανθρώπων, χωρίς να έχει χρόνο και ενέργεια να αναπτύξει δεσμούς με την οικογένεια του, και ένας εντός, να αναλαμβάνει όλα τα υπόλοιπα και να είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για έναν ακόμα άνθρωπο. Πως να συνδεθούν αυτοί οι δύο; Πιστεύω αυτά “ψιλοδουλεύουν” όταν το μέλος που δεν εργάζεται έχει και επαγγελματική βοήθεια ώστε να μένει χρόνος και ενέργεια για να ρίχνει δουλειά στη σχέση. Δεν ξέρω τι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είστε μόνο διαφορετικοί, έχετε τόσα χρόνια πορευθεί προς εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις, δεν το βλέπατε γιατί είχατε αφιερώσει όλη την προσοχή σας στο παιδί και τώρα που μείνατε οι δυο σας έρχεστε αντιμέτωποι με αυτό που τόσα χρόνια παραβλεπατε και αυτό που βλέπετε δε σας αρέσει. Δε μένετε επειδή τον λυπάστε, μένετε επειδή δεν έχετε άλλη επιλογή, επειδή οικονομικά βασίζεται εξολοκλήρου πάνω του και φυσικά θα χάσετε τη βολή σας. Βαριά η καλογερικη. Η επιστολη σας με εκνεύρισε. Μιλάτε τόσο απαξιωτικά για τον σύζυγό σας και αναρωτιέμαι, δε ντρέπεστε? Δουλευω τις διπλάσιες ώρες από τον σύζυγό μου, με τις διπλάσιες… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και εμένα ήταν το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό, δεν αναφέρει πουθενά οτι εξαρτάται οικονομικά από αυτον. Μπορεί πχ η ίδια να είναι εισοδηματίας. Δυστυχώς έχω παρατηρήσει ότι η συνήθεια, η συναισθηματική εξάρτηση, ο φόβος της αλλαγής, και το στίγμα της ζωντοχήρας (μη χέσω) κλπ και η ανασφάλεια είναι εξίσου συχνοί λόγοι που, κυρίως γυναίκες, μένουν σε τελειωμένους γάμους. Και ενώ αν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι, το πρόβλημα λύνεται, έστω και δύσκολα, με την εύρεση εργασίας, στην περίπτωση της συνήθειας, της ανασφάλειας και της συναισθηματικής εξάρτησης τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα.
Θα συμφωνήσω ότι από τα στοιχεία που έδωσε δεν μπορούμε να ξέρουμε αν είναι οικονομικά ανεξάρτητη η όχι, και ποιοι είναι οι λόγοι που την κρατούν στο γάμο της, αλλά για εμένα δεν είναι εκεί το θέμα. Ο άνθρωπος απ’ ότι φαίνεται ήταν κλειστός και μη εκδηλωτικός από πάντα, δεν άλλαξε τώρα. Η “συμφωνία” ήταν να δουλεύει εκείνος κι εκείνη να ασχοληθεί με το σπίτι και το παιδί, δεν ξέρουμε γιατί και πώς αλλά κι αυτό για κάποια χρόνια όσο είναι μικρό το παιδί μπορεί να είναι χρήσιμο η και αναγκαίο, αλλά πόσα χρόνια πια? Το παιδί έχει φύγει πλέον… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Είχαν μοιράσει τις “δουλειές” όπως τις είχαν μοιράσει και τώρα που η ίδια έχει μείνει χωρίς “δουλειά” ενώ εκείνος όχι, φαίνεται να έχει χαλαστεί. Νομίζω ότι αν η ίδια βρει μια δουλειά θα την βοηθήσει πολύ περισσότερο από τον ψυχολόγο.
Εκνευριστήκατε γιατί κάπου σας τσίγκλισε…
Όταν υπερβάλλεις σε κάποιον τομέα κάποιος άλλος θα παραμεληθεί.
Ίσως να προβληματιστείτε, αφού υποψιαστείτε, για το τί είναι πραγματικά απαραίτητο στη ζωή και πού πρέπει να δίνουμε περισσότερο βάρος.
Δεν είναι όλα θέμα συμφωνίας, υπάρχουν και συναισθήματα που θέλουν ανατροφοδότηση.
Πουθενά δε με τσιγκλησε, δεν έχω αντίστοιχα προσωπικά βιώματα, απλά αδυνατω να κατανοήσω ζευγάρια που επιλέγουν να δουλεύει μόνο ο ένας επ αόριστον. Η που δεν έχουν ανάγκη τα χρήματα η που αυτός που δουλεύει απορροφάται από τη δουλειά γιατί για να μπορείς να συντηρείς 3 ανθρώπους πρέπει να βγάζεις αρκετά. Δηλαδή να δουλεύεις πολύ, να γυρνάς κουρέλι και να γίνεται αυτό η προτεραιότητα σου γιατί αν χάσεις τη δουλειά σου χάνεις και το μοναδικό οικογενειακό εισόδημα. Πολύ αγχωτικό, δε νομίζεις? Όταν επιλέγεις ένα τέτοιο τρόπο ζωής σαν ζευγάρι, αυτό που περιγράφει η επιστολή μου φαίνεται μονόδρομος. Αν αύριο ο… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλάτε απαξιωτικά για κάποιες επιλογές.
Μακάρι ο καθένας να αισθάνεται οκ με τις επιλογές του.
Δε νομίζω ότι μίλησα απαξιωτικά για το οτιδήποτε. Είπα ότι δε θα μπορούσα να το κάνω και εξήγησα το γιατί. Φυσικά και είναι ευχής έργον να αισθάνεται ο οποιοσδήποτε καλά με τις επιλογές του αλλά και τις συνέπειες αυτών. Όπως είπες κι εσύ, αν κάποιος υπερβάλει σε έναν τομέα, κάποιος άλλος θα παραμεληθεί. Κι αν δεν είμαστε εντάξει με αυτό, τότε κάτι έχουμε υπολογίσει λάθος, δε νομίζεις?
Εγω εκνευρίστηκα που κλείνοντας γράφει τον λυπάμαι.
Δηλαδή καμμία εκτίμηση,σεβασμό,αγάπη.
Καμμία αυτοκριτική.
Συμφωνώ, είναι οι χαρακτηρισμοί που δημιουργούν το ουσιαστικό πρόβλημα μεταξύ τους. Κατά τ’αλλα πολύ λογικό μου φαίνεται εκείνη να μη θέλει κάποιον που δεν την ακούει και ξεσπάει συχνά με θυμό και λογικό επακόλουθο της ζωής που έχουν δημιουργήσει μου φαίνεται το γεγονός ότι ο σύζυγος της γυρνάει κομμάτια και δεν έχει κουράγιο να επικοινωνήσει. Αντί λοιπόν να κατηγορεί ο ένας τον άλλο “πως κατάντησες έτσι”, εκείνη να λέει “μου έχεις βγάλει την ψυχή με τα νεύρα σου και την αδιαφορία σου” κι εκείνος “άχρηστη είσαι και σε ταιζω” ας τα βάλουν κάτω με εκατέρωθεν κατανόηση και ενσυναίσθηση και να… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα, αγαπητή Σοφία, να σπάσεις αυτήν τη συμφωνία που κάνατε (πότε αλήθεια; στα 20 που γνωριστήκατε;) να είστε παρέα στη ζωή (!!). Όπως τα περιγράφεις, θα σου πρότεινα να φύγεις, έχεις ήδη προσπαθήσει πάαααρα πολύ, φτάνει (αν και θα το πεις εσύ αυτό, φυσικά!). Φαντάζομαι ότι είναι εφικτό να φύγεις γιατί δεν αναφέρεις ότι εξαρτάσαι από αυτόν οικονομικά, αυτά που λες ότι σε κρατάνε δεν είναι λόγοι για να μείνει καμιά στη σχέση, θα το δεις και από την ψυχοθεραπεία ελπίζω. Σου αξίζει να γελάς και να χαίρεσαι και είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικό το ότι έχεις… Διαβάστε περισσότερα »
Μια μικρή λεπτομέρεια σου διαφεύγει,δεν εργάζεται.
Μπορεί όμως να φύγει αλλά πρέπει να ζοριστεί.
Πουθενά δεν αναφέρει ότι έχει οικονομικό πρόβλημα.
Πιστεύει ότι δεν θα τα καταφέρει γενικά, και ψυχολογικά και πρακτικά.
Το ότι κάποιος δεν εργάζεται δε σημαίνει ότι δεν έχει εισοδήματα.
Δεν εχω τις απαραίτητες γνώσεις, αλλά θα πρότεινα να μιλήσεις με έναν δικηγόρου σχετικά με το τι δικαιούσε να αξιώσεις οικονομικά σε περίπτωση διαζυγίου. Προβλέπεται διατροφή απ όσο ξέρω ακόμη και αν δεν υπάρχουν ανήλικα τέκνα. Και αυτό το λέω γιατί απο τη στιγμή που δεν έργάζεσαι, σίγουρα το οικονομικό παίζει ρόλο στις αποφάσεις σου, οπότε, το να πάρεις μια νομική συμβουλή για το πως έχουν τα πράγματα οικονομικά για εσένα εαν χωρίσεται θα σε κατευθύνει και καλύτερα στο πως να κινηθείς.
Δεν δικαιούται διατροφή,δεν έχει ανήλικο τέκνο και παράλληλα αιτείται η ίδια διαζύγιο.
Θα πει το δικαστήριο μπορείτε να δουλέψετε εκτός αν κριθεί ανίκανη προς εργασία.
Νομίζω ότι ο νόμος λέει ότι δικαιούται, γιατί τόσα χρόνια δεν δούλευε σε μισθωτή εργασία επειδη δούλευε στο σπίτι για την οικογένεια της, και ό,τι κατάφερε ο άντρας της οικονομικά το κατάφερε με τη βοήθεια της. Οπότε δικαιούται ένα ποσοστό από οποιοδήποτε ακίνητο ή επιχείρηση αποκτήθηκε τα χρόνια του έγγαμου βίου.
Μαρία μου δεν θεωρείται δουλειά τα οικιακά,θα πρέπει να αποδειξει ότι συνέβαλλε οικονομικά στην απόκτηση των περιουσιακών στοιχείων.