Γεια σου αγαπημενο μου αμπα.
Δεν μπορω να με αγαπησω.
Παλεύω καθε μερα, μου βαζω τρικλοποδιες, μου κανω πολεμο. Εχω αρκετα τραυματα απο παιδακι… Εχω προσαπθησει πολλες φορες να τα βαλω κατω και να προσπαθησω να βρω τι ηταν αυτο που με εκανε αυτο που ειμαι σημερα.
Πρωτα μετακομισαμε ξαφνικα σε νεα πολη (οι γονεις δεν μας ενημερωσαν εγκαιρως για το επεξεργαστουμε και δε θυμαμαι να μας εξηγουν), επειτα στο σχολειο bullying και μαζι πίεση από γονείς για τις επιδόσεις.
Ωσπου περασα σε μια πολυ καλη σχολη σε μια πολη στην αλλη ακρη της Ελλαδας ομως απο εκει που ζουσαμε, εκει εκανα την επανασταση μου. Δεν πατουσα στη σχολη, μονο ξενυχτια, ποτα και κακες επιλογες σε αντρες και παρεες. Η ζωη μου ηταν καθε μερα το ιδιο πραγμα, αλκοολ, ξενυχτι. Φυσικα χρειαστηκα 10 χρονια για να τελειωσω τη σχολη, το εκανα ομως αφου εχασα τον εναν γονιο μου και καταλαβα οτι πρεπει να λαβω δραση, γιατι ως τοτε δεν εκανα τιποτα, ημουν ακινητοποιημενη, φοβισμενη.
Στο σημερα, με σαμποταρω στη δουλεια μου (εχω αλλαξει κλαδο – παλι δεν με ικανοποιει αλλα δεν ξερω και τι μου αρεσει), στα προσωπικα (εχω τοσο χαμηλη αυτοπεποιθηση) μου εκφραζει καποιος οτι του αρεσω, οτι ειναι ερωτευμενος και πιστευω οτι λεει ψεματα, οτι με δουλευει, με τιμωρω με το να καπνιζω, να τρωω τα νυχια μου, να τρωω πολυ.
Εχω βαλει 10 κιλα μεσα σε 4 χρονια. Το περιεργο ειναι οτι παντα βρισκονται φιλοι και αντρες να με θελουν κοντα τους, να μου λενε οτι με ερωτευονται, οτι με θελουν για φιλη τους και απορω… κατι καλο θα εχω μαλλον. Δεν μπορω να με αγαπησω, δεν μπορω να βρεθω σε ηρεμια με το μεσα μου, δεν ξερω πως αλλιως να το εκφρασω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – REMI
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ ακούω μια ελαφρώς αυτοκαταστροφική τύπισσα που έχει ζήσει 2 ζωές ήδη, έχοντας πετύχει πολύ δύσκολα πράγματα στη ζωή της, χωρίς να της περνάει από το μυαλό πόσο δύσκολα είναι. Τελείωσες δύσκολη σχολή μετά από πολλά χρόνια ξενυχτιών και καταχρήσεων; Μπράβο, είναι πάρα πολύ δύσκολο, πολλοί δεν τα καταφέρνουν ποτέ. Άλλαξες κλάδο στη δουλειά; Αυτό να δεις πόσο δύσκολο είναι, αν το έκανες μία, έχεις όλα τα εχέγγυα να το κάνεις πάλι μέχρι να βρεις αυτό που σου αρέσει, μετά τη θεραπεία όμως. Επιβίωσες από πολλούς άντρες και είσαι καλά; Χειροκροτώ. Μιλάς πολύ υποτιμητικά για σένα ενώ είμαι σίγουρη ότι… Διαβάστε περισσότερα »
θ ε ρ α π ε ι α .
Θεραπεία! Για να καταλάβεις και να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να σταματήσουν γεγονότα του παρελθόντος (εστω και τραυματικά*) να ορίζουν την εξέλιξη του.
*και να μη μας δινουμε και άλλωθι εξαιτίας αυτών. Και εγω το κάνω, θεωρώ πως είναι λάθος όμως. Λάθος, και αδυναμία εξέλιξης.
Εγώ θα σου πρότεινα να τα βάλεις τα πράγματα κάτω μαζί με ψυχολόγο και σιγά σιγά θα βρεις τα βήματα σου. Οι γονείς μπορεί να γίνουν λέρα και να μας γαμηκουν το μυαλό ή το σώμα ή και τα δύο, τόση επιρροή έχουν και είναι υποχρέωση των ενήλικων απογονων τους που κατάφεραν και πέρασαν στην ενήλικη ζωή να απομυθοποιήσουν και να αποκαθηλώσουν μαμά και μπαμπά από το όποιο βάθρο ή ράφι τους έχουν τοποθετήσει. Από εκεί και πέρα δεν είσαι η μόνη που έχει ζήσει την ζωή της χωρίς ουσιαστικά εφόδια από γονεις/ φροντιστες/ οικογενεια με αποτέλεσμα να κάνει επιλογές… Διαβάστε περισσότερα »
Πρέπει λίγο να ξεμπλέξεις τα πράγματα μέσα σου. Δεν οφείλονται όλα στην παιδική μας ηλικία, ενώ από ένα σημείο και πέρα είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Πολλοί περάσαμε ανάλογες καταστάσεις. Πχ εγώ βάζω 10 κιλά σε 4 μήνες και έχω καταλάβει ότι έτσι όπως είμαι φτιαγμένη με κάνει επιρρεπή στο να τρώω πολύ, από το ότι έχω πολύ καλύτερη όσφρηση και γεύση από το μέσο όρο και μου αρέσει πολύ το φαγητό, από το ΔΕΠΥ που πέρα ότι κυνηγάω ντοπαμίνη από την ευχαρίστηση του φαγητού, θα με κάνει να κάτσω να φτιάξω παστίτσιο στις 1 τη νύχτα, από την… Διαβάστε περισσότερα »
Μια άσχετη απορία μια που βρήκα την ευκαιρία, γιατί λέτε “το” ΔΕΠΥ ενώ είναι “η” διαταραχή; 😅
Δεν ξέρω, έτσι μου βγαίνει. Δεν ξέρω πως το λένε άλλοι, εγώ το κάνω μετάφραση στο μυαλό μου γιατί πρώτα μου έρχεται το ADHD και μάλιστα όταν έγραψα το σχόλιο έγραψα πρώτα ADHD και μετά το διόρθωσα στα ελληνικά.
Εχω δεπυ η μεγαλύτερη δυσκολία μου ειναι η αναβλητικοτητα και το οτι δεν βάζω σωστά προτεραιότητες, πχ αντι για τις σπουδές κοιτούσα να δουλέψω.
Λένε ότι όταν χάσεις γονιό ωριμάζεις.. Δηλαδή εάν για ένα μήνα σου τριβέλιζαν τα αυτιά ως 5χρονο ότι θα μετακομίζατε τι θα άλλαζε πιστεύεις; Εάν πήγαινες σχολείο και δεν βίωνες μπούλινγκ αλλά κάτι άλλο όπως μια απογοήτευση, απόρριψη, έναν αυστηρό δάσκαλο (ο δικός μου στη Δ’ δημοτικού πχ έριχνε μπατσες και κλωτσιές στα αγόρια μπροστά σε όλη τη τάξη εαν δεν έλεγαν σωστά το μάθημα και ήταν κάπου στο 2000, όχι το 1950). Εάν η μαμά σου δεν ηταν απλά απαιτητική με το διάβασμα αλλά σου έριχνε και ένα μπερτάκι ξύλο ή ούρλιαζε τι θα έπρεπε να είχε συμβεί λες… Διαβάστε περισσότερα »
Respect!!
Ισως εισαι ατομο που σκέφτεται πολύ. Και σου εύχομαι απο καρδιάς να το κανεις δύναμη αυτό κι οχι τρόπο αυτοκαταστροφικότητας. Η θεραπεία θα βοηθήσει σίγουρα, το είπαν ηδη κι αλλοι. Κοιτα εντωμεταξυ πώς αλλιως μπορει να διαβαστει η επιστολή σου. Εισαι καποια που εμαθε προσαρμοστικότητα απο νωρίς. Εισαι καποια που έχει υποστει bullying στο σχολείο ισως και αλλου, εντούτοις είχες την ποιότητα χαρακτηρα να μην ανταποδώσεις. Στρέφεις το θυμό σου σε εσενα αντι για τους αλλους. Στο σημειο αυτο θα πω κατι που μου είχαν πει σε περίοδο κατάθλιψης πριν καποια χρονια. “Πρέπει που και που να ρίχνεις και καμια… Διαβάστε περισσότερα »
Αν πίνεις ακόμα,να φροντίσεις πρώτο αυτό να αντιμετωπιστεί.
Σίγουρα χρειάζεσαι τον κατάλληλο για εσένα θεραπευτή.
Εύχομαι καλή επιτυχία
Κανε επειγόντως θεραπεία, να βρεις τη ρίζα σε αυτό. Σίγουρα δεν φταίει το οτι χρειάστηκε να μετακομίσετε οταν πήγαινες σχολείο. Τωρα δεν είσαι 10 χρονών, εισαι ενήλικη με τη δική σου προσωπικότητα και τη δική σου ζωη. Στο χέρι σου είναι να την αλλάξεις!
Αυτό που είπες μου θύμισε τον φίλο μου. Όσες φορές τολμήσω να του πω οτιδήποτε θετικό, μα οτιδήποτε, ή που θα με απειλεί (μέχρι και ότι θα έρθει να με σκοτώσει έχει πει), ή που θα με βρίζει, όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Πιστεύει πως τον κοροϊδεύω όταν του λέω οτιδήποτε θετικό ή υποστηρικτικό, πως του λέω ψέματα, και ότι τον θεωρώ χαζό, με αποτέλεσμα να με ρωτάει γιατί του φέρομαι έτσι. Πλέον φοβάμαι να λέω σε ανθρώπους τα θετικά τους ή γενικά να μιλήσω υποστηρικτικά. Walking on eggshells για να ξέρω απλά πώς είναι και να μην με ξεκόψει.
Είτε μιλάς για *έναν* φίλο είτε για *τον* φίλο (σου) καταλαβαίνεις βέβαια ότι πρέπει να αποχαιρετήσεις αυτή την κακοποιητική σχέση όπου σε απειλεί (??!!), σε βρίζει, και εσύ φοβάσαι (αντί να ελπίζεις) ότι θα σε ξεκόψει.
Βρε κορίτσια, γυναίκες, άνθρωποι, μην αφήνουμε τον κάθε βαθύτατα προβληματικό να δηλητηριάζει τη μία ζωή που έχουμε.
Ας αγαπήσουμε εμάς, εμείς πρώτες.