Καλησπέρα σε όλους,
Διαβάζω καιρό τις ιστορίες σας και ήρθε η ώρα να μοιραστώ κι εγώ έναν προβληματισμό μου για να παρω κάποιες απόψεις .
Είμαι 22 ετών και συζω με το αγόρι μου. Εργάζομαι σε μια δουλειά που δεν με καλύπτει ιδιαίτερα και τωρα ξεκινώ τις σπουδές μου πάνω σε ένα αντικείμενο που με ενδιαφέρει πραγματικά. Το πρόβλημα είναι ότι έχω συνηθίσει να αφήνω πολλά πράγματα στη μέση κι αυτό με αγχώνει πολύ για το μέλλον, διότι θέλω να φτιάξω μια σταθερή βάση προκειμένου να προχωρήσω κάποια στιγμή σε οικογένεια.
Το άλλο πρόβλημα μου είναι το ότι κάθε κατάσταση που συμβαίνει στη ζωή μου είτε είναι κάτι μεγάλο είτε κάτι μικρό με επηρεάζει παρα πολύ στην καθημερινότητά μου και μου γίνεται εμμονη μέχρι να το εξαντλησω και την επόμενη μέρα να βρω μια άλλη θεματική που με αγχώνει και την αναλύω.
Το σοβαρό μπορεί να είναι πχ ότι τσακώθηκα με μια φίλη μου και να το αναλύω 10 μέρες όλη μέρα και το λιγότερο σοβαρό το ότι μπορεί να κανω κάποια λάθη στη δοτλεια κάποια μέρα και χωρίς να συμβεί κάτι να με πιάνει πανικός μήπως με απολύσουν η να νιώθω πως έχω κάποιο νοητικό πρόβλημα και έκανα τα λάθη.
ΑΠΟ ΤHΝ – Αγχωμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ψυχοθεραπεία αγάπη, this is above our pay grade. Ουτε αρκετά στοιχεία έχουμε, ουτε είμαστε ειδικοί.
Περιγράφεις 2 στοιχεία (“αφήνω πράγματα στην μέση” και “εμμονές”) που τα παρατηρούσε και η γυναίκα μου στον εαυτό της και τελικά διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ και ξαφνικά όλα “δέσανε” όπως είπε η ίδια. Ίσως αξίζει να ρίξεις μια ματιά;
Το ΔεΠυ θα έγραφα και εγώ. Νομίζω είναι καλό να απευθυνθείς σε έναν ειδικό για να δει αν έχεις ΔεΠυ. Συνήθως, αυτό συμβαίνει με άτομα που αφήνουν πράγματα στη μέση και έχουν εμμονές. Εκτός αν είναι κάποια διαταραχή άγχους.
Το πρόβλημα σου ακούγεται ότι σχετίζεται με τον τρόπο που μεγάλωσες. Κατά τη γνώμη μου ίσως να είναι χρήσιμο να αναζητήσεις κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που έχει εξειδικευτεί στην γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία (CBT). Η συμβατική ψυχοθεραπεία μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις τη ρίζα του προβλήματος αλλά είναι χρονοβόρα και απ’οτι έχω παρατηρήσει δεν φαίνεται να βοηθαυεξίσου γρήγορα στην αλλαγή συμπεριφορών.
Αχ αυτές οι απαιτήσεις των ενηλίκων από τους νέους ανθρώπους!
Δεν πρωτοτυπείτε, κάπως έτσι οι προβολές ημών των μεγαλυτέρων μετασχηματίζονται σε άγχος και κολλήματα (πολλές φορές και σε εμμονές) από τους ..κατιόντες 🙂 .
Άλλος τρόπος από το να να αμφισβητήσετε τα πλαίσια, από τα οποία γεννιέται το άγχος, δεν νομίζω ότι υπάρχει.
Φυσικά θέλει προσοχή να μην κάνετε την αμφισβήτηση αυταξία, αλλά, σε κάθε περίπτωση χωρίς αυτήν δε γίνεται τίποτα.
Το έχουμε βιώσει πάρα πολλοί άνθρωποι.
Αναγνωρίζω βέβαια ότι παλιότερα ήταν πιο εύκολο και ..σέιφ να εξεγειρόμαστε και να παραμένουμε εντός πλαισίου, αλλά από την άλλη, γίνεται και τώρα.
Είσαι αρκετά μικρή. Και μόνο ότι συζείς σε τέτοια ηλικία σε φορτώνει με πολλές επιπλέον υποχρεώσεις και άγχη, πόσω μάλλον που θέλεις και οικογένεια.
Πολλοί έχουν υπεραναλυτικότητα στη ζωή τους.
Το ότι αφήνεις ανολοκλήρωτα κάποια πράγματα ίσως δείχνει ότι δεν σε γεμίζουν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελες να κάνεις πραγματικά.
Είσαι μικρή και ψάχνεσαι, είναι λογικό.
Θα βάλεις σιγά σιγά τα κομμάτια του παζλ της ζωής σου, έχεις χρόνο, πολύ.
Είναι γλυκό που θεωρείς πιο σημαντικό τον τσακωμό με τη φίλη από τα πιθανά λάθη στη δουλειά σου.
Καλή ζωή
Ταυτίστηκα με κάποια σημεία του κειμένου και θα σου πω ότι εγώ είχα διαγνωστεί από διάφορους ψυχιάτρους μια με κατάθλιψη, μια με γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, μετά με OCD και τελικά μάλλον είμαι στο φάσμα με στοιχεία ΔΕΠΥ. Οπότε αξίζει τον κόπο να το κοιτάξεις και να δεις πώς μπορείς να διαχειριστείς την καθημερινότητα και τη ζωή σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!
Και εγώ στην ηλικία της πρωτοεμφάνισα παρόμοια συμπτώματα και διαγνώστηκα με γενικευμένη αγχώδη διαταραχή. Αλλά ναι μπορεί να είναι πολλά πράγματα…
Λοιπόν είμαι 41 πια και μόλις με περιέγραψες. Εγώ έχω πλέον φιλοσοφήσει κάποια πράγματα κι έχω αναπτύξει αυτοπεποίθηση, με αποτέλεσμα κάπως να το διαχειρίζομαι αυτο (οπότε αυτό σε συμβουλεύω από προσωπική εμπειρία, προσπάθησε να καλλιεργήσεις την αυτοπεποίθηση σου, και να μην υπεραναλυεις τα πάντα, πράγμα που σχετίζεται.ε το άγχος).. Αλλά θα διαβάσω με πολύ ενδιαφέρον τις απαντησεις