Αγαπημένo Α, μπα και παρέα,
Έχω μια απορία φιλοσοφικού περιεχομένου, κατά κάποιον τρόπο, και θα ήθελα να δω και τη δική σας οπτική. Με λένε Βάσω και είμαι 35 ετών και πριν περίπου 1 χρόνο γέννησα τον γιο μου. Εγώ, όπως και ο άντρας μου, είμαστε και οι δυο μοναχοπαίδια. Και θα μου πείτε τώρα τι σημασία έχει αυτό; Και έρχομαι στο προκείμενο.
Βλέπω συνεχώς να λέμε για τους παππούδες που δεν είναι υποχρεωμένοι να βοηθάνε με τα εγγόνια τους και για γονείς που «παρκάρουν» τα παιδιά τους και συμφωνώ απόλυτα, καθώς από τη στιγμή που αποφασίζουν δύο άνθρωποι να κάνουν παιδί είναι και εκείνοι που έχουν την ευθύνης της ανατροφής του.
Αλλά τι γίνεται όταν ο παππούς (ή γιαγιά στην προκειμένη περίπτωση), ενώ μπορούν να βοηθήσουν, επιλέγουν να μην το κάνουν;
Η μητέρα μου δεν δουλεύει, για την ακρίβεια σταμάτησε να εργάζεται από όταν έμεινε έγκυος σε μένα. Όταν έμεινα έγκυος, καθώς και μετά που γέννησα, πάντα μου έλεγε ότι οτιδήποτε χρειαστώ με το παιδί θα είναι εκεί. Οικονομικά, αν υπήρχε κάποια ανάγκη, πάντα ήταν διαθέσιμοι να μας βοηθήσουν και τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
Το θέμα όμως είναι αλλού. Ποτέ δεν ζήτησα καμία βοήθεια ούτε όταν ήμουν λεχώνα, ούτε με το σπίτι ούτε με το παιδί. Γενικά το παιδί το έχουμε πάντα μαζί μας, πέραν 4-5 φορών μέσα σε αυτόν τον χρόνο που έχουμε βγει για μια βόλτα μόνοι μας. Αυτές τις φορές το παιδί το είχε κρατήσει η μητέρα μου, κάνοντάς μου όμως σχόλιο ότι μπορούμε να το παίρνουμε μαζί άλλη φορά. Να τονίσω ότι θα λείπαμε για το πολύ 2-3 ώρες και όχι βράδυ.
Μετά, λοιπόν, και από τις καλοκαιρινές μας διακοπές στο οικογενειακό εξοχικό, όπου πήγαμε μετά από παράκληση της μητέρας μου για να χαρεί το εγγόνι της, έβλεπα την ενόχληση και τη δυσαρέσκειά της που ήμασταν εκεί και δεν μπορούσε να κάνει το πρόγραμμά της όπως ήθελε, πετούσε συνέχεια σπόντες για το θέμα της ευθύνης του παιδιού κλπ., αποφάσισα ότι μόνο σε περίπτωση που δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική και είναι υπερεπείγον θα ζητήσω ξανά βοήθεια από εκείνη. (Σημειωτέον, δεν το κράτησε ποτέ το παιδί στις διακοπές. Πάντα ήταν μαζί μας).
Και τώρα έρχεται το μεγάλο ερώτημα. Κανείς δεν έχει υποχρέωση να βοηθήσει κανέναν σε αυτή τη ζωή και εγώ δεν έχω σκοπό να φορέσω το παιδί μου καπέλο σε κανέναν, αλλά εγώ που έχω ξενερώσει με όλη αυτή τη συμπεριφορά έχω άδικο; Στην τελική, άμα δεν θέλεις να βοηθήσεις, τουλάχιστον να είσαι ειλικρινής.
Και κάτι ακόμα. Γιατί όταν ένας γονιός, ενώ μπορεί να βοηθήσει το παιδί του με τα εγγόνια του, δεν το κάνει είναι κάτι φυσιολογικό, ενώ όταν ένα παιδί που μπορεί να έχει 1000 υποχρεώσεις δεν βοηθάει τον γονέα είναι κατακριτέο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Βεβαίως μπορείτε να ξενερώσατε μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε. Η αχαριστία θα παραμένει αχαριστία. Οι γονείς σας σας μεγάλωσαν καλά, και ήδη ενώ εισασταν ενηλικη σας βοήθησαν και οικονομικά, στερήθηκαν δηλαδή ορισμένα πράγματα ή έστω ορισμένες πολυτέλειες για τα δώσουν σ’ εσάς. Αλλά και τίποτα να μη σας είχαν δώσει πώς έχετε την απαίτηση που έχετε , να σας κρατάνε δηλαδή το παιδί, έστω και λίγο; Ναι αυτό συνηθίζεται, και είναι ο.κ αν το θέλουν και οι δύο πλευρές, αλλά η μητέρα σας, (στην οποία και μόνο αναφέρεστε ούτε στον πατέρα σας ούτε στα πεθερικά σας) απλώς δεν θέλει. Δεν… Διαβάστε περισσότερα »
👏👏👏👏👏
Διαφωνώ και αυτό γιατί αναφέρει στην επιστολή ότι είχε πάρει μια άτυπη “υπόσχεση” ότι ο,τι χρειαστεί θα είναι εκεί. Το “αν δεν θες να βοηθήσεις τουλάχιστον να είσαι ειλικρινής” με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Έχει κάθε δικαίωμα ο καθένας να βοηθάει ή να μην βοηθάει αλλά με βάση την ειλικρίνεια. Τουλάχιστον στον δικό μου κύκλο έχω ακούσει ουκ ολίγες φορές αυτό το “ελληνική οικογένεια” που καταλήγει να είναι προέκταση του εαυτού του ανθρώπου που το λέει και οι πράξεις δεν συνάδουν με τα λόγια. Είναι πολύ άδικο και κουραστικό το “εγώ θα βοηθήσω αλλά..”, κάποιος είτε βοηθάει απ’ την καρδιά του… Διαβάστε περισσότερα »
Βέβαια το “ό,τι χρειαστεί” είναι σχετικό για τον καθένα. Ανάγκη είναι και το να βγω να ξεσκάσω, ανάγκη είναι και το να πάω στο νοσοκομείο. Ο καθένας τις ιεραρχεί και κάπου τραβάει τη γραμμή. Αλλιώς θα έπρεπε να τρέχει από πίσω της για κυριολεκτικά “ό,τι χρειαστεί”.
Κοίτα, ναι υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κοινωνικοί κανόνες, δεν διαφωνώ. Όμως όταν ο ένας λέει (αν ισχύει επ ακριβώς) “ο,τι χρειαστείς με το παιδί θα είμαι εδώ”, και καλείται να κάνει πράξη τα λόγια “5 φορές τον χρόνο” (αν κι αυτό ισχύει επ ακριβώς), τότε για μενα πάντα δεν υπάρχει γραμμή να τραβηχτεί Αυτές τις 5 φορές, ναι, ο,τι χρειαστεί σε λογικά ανθρώπινα πλαίσια. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κατάχρηση βοήθειας (τις μισές μέρες στον χρόνο πχ), θα πρέπει για την δική μου ηθική πυξίδα τα λόγια να γίνονται πράξεις. Αλλιώς το “ο,τι χρειαστείς” υπωθηκε γιατί ήταν το “σωστό πράγμα που κάποιος… Διαβάστε περισσότερα »
Αν φθάσουμε να τα βάζουμε στη ζυγαριά κάτι έχει πάει πολύ λάθος.
Ολοι οι άνθρωποι νέοι κ ηλικιωμένοι κάνουμε μέσα στην ημέρα μας πράγματα που μπορεί να μη θέλουμε,να μας κουράζουν ή να τα βαριομαστε ,από το να πάμε σε μια δημόσια υπηρεσία ή σε έναν γιατρό γιατί πρέπει ,μέχρι το να πάμε μια επίσκεψη γιατί είθισται ή γιατί θέλουμε να κρατήσουμε ζεστές κάποιες σχέσεις πχ οικογενειακές ή φιλικες.Οταν μέσα σε αυτές τις “υποχρεώσεις” όσο λίγες κι αν τις έχει καταφέρει κάποιος να είναι,δεν δεχεται να χωρέσει στα εξήντα του χρόνια,ένα δίωρο με το μοναδικό εγγόνι του μια φορά το μήνα,ακόμα κι αν αυτό τονε κουράζει λίγο , τότε μάλλον η σχέση… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραια τα λέτε ,να ξερετε οτι το προσωπικο των οίκων ευγηρειας στους οποιους αναφερεστε και που φανταζομαι θα βρειτε και θα προετοιμαστεϊτε εγκαιρως για τη μεταβαση εκιε χωρις να εμπλεξετε τα τεκνα στην ζωήκ και κυριως στη καθημερινοτητα των οποιων δεν θελετε να εχετε τη παραμικρη συμμετοχή, δεν σας συνοδευει στο νοσοκομεϊο όταν αρρωστησετε ουτε σε εξειδικευμενους γιατρους και θεραπείες.Εκει λοιπον θα εμπλακουν τα τεκνα ειτε το θελετε είτε οχι.Επισης φροντίστε να εχετε ενα τρομςρα γερο κομποδεμα γιατι τα αξιοπρεπη ιδρύματα είναι εξοχως ακριβά…όσο για την αχαριστία και την πιθανότητα να μην χρειαστουν υπηρεσιες, τι να πω… δεν υπαρχει… Διαβάστε περισσότερα »
Γράφω ως προνομιούχα, έχουσα μια υπέροχη μητέρα, που με βοηθά απίστευτα με το παιδι μου. Ναι, έχεις κάθε δικαίωμα να ξενερώσεις. Προφανώς κι έχουμε απέραντι ευγνωμοσύνη προς τη μητέρα μας όταν μας βοηθά με τα παιδιά μας (λέω μητέρα γιατι ειλικρινα δεν εχω δει ποτέ μου παππού να προσφέρει ουσιαστική βοηθεια, μακαρι να υπάρχουν και τέτοιοι), προφανώς και αναγνωρίζουμε ότι δεν έχει καμία υποχρέωση να το κάνει, ωστόσο οι περισσότεροι της γενιάς των γονιών μας, εκμεταλλεύτηκαν πολύ περισσότερο τους δικούς τους γονείς για τη φύλαξή μας. Προσωπικά, περνούσα όλες μου τις διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι, στα σπίτια των παππούδων στο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ισχυε πάντα αυτό που λες. Μπορεί οι παππούδες της γραφουσας να μην είχαν καμία βοήθεια από τους γονείς τους στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Εμένα πχ οι γονείς μου δεν είχαν καμία βοήθεια από τους γονείς τους γιατί ήταν μακρυά. Αν δηλαδή το πάμε έτσι όπως το λες όσοι δεν είχαν οι ίδιοι βοήθεια από τους γονείς τους στο μεγάλωμα των παιδιών τους δικαιολογούνται να μην βοηθάνε και οι ίδιοι με τα εγγόνια τους και όσοι είχαν βοήθεια οφείλουν να βοηθάνε ως ανταπόδοση;
Ούτε κι οι δικοί μου είχαν την παραμικρή βοήθεια και δουλευαν κι οι δυο. Κουράστηκαν παρα πολύ να μας μεγαλώσουν, και τώρα δυσκολεύονται. Κι όμως βοηθάνε και μάλιστα αρκετά, (όχι εμένα, το άλλο παιδί) κι είναι αντιμέτωποι με αγνωμοσύνη. Καμία φορά ,απλά δεν το βρίσκεις πουθενά.
Καλή ερώτηση. Ίσως γιατί το να κάνεις παιδί είναι επιλογή, ενώ τα γηρατειά και η ανημποριά που τα συνοδεύει όχι;
ΟΚ ας το αφήσουμε ως επιλογή τότε να έρχετε η γιαγιά να το βλέπει όποτε θέλει. Προσέξέ με, να ΕΡΧΕΤΑΙ όχι να πηγαίνει επίσκεψη το παιδί.
Γράφεις ότι η μητέρα σου δεν δουλεύει από όταν έμεινε έγκυος σε εσένα. Όχι τυχαίο σχόλιο. Το έγραψες για να σου πούμε αφού κάθεται ας βοηθήσει με το παιδί. Γράφεις σε δύο σημεία ότι καταλαβαίνεις το δικαίωμα του άλλου να μη θέλει να βοηθήσει με το παιδί, αλλά στην πραγματικότητα δεν το καταλαβαίνεις καθόλου. Και το ότι είστε μοναχοπαίδια τι σημασία έχει; Σε μεγάλωσε η μαμά σου μια χαρά; Δεν θέλει η γυναίκα πλέον να μεγαλώσει κανέναν. Δικαίωμα της. Για να μην ενοχλείσαι μην την βρίσκεις ως λύση ούτε μια φορά τον χρόνο. Γίνεται. Όπως μεγαλώνουν πολλοί γονείς παιδιά σε… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα, κι εγώ σε αυτά τα σημεία στάθηκα. Ενώ υποτίθεται καταλαβαίνει, φανερά δεν καταλαβαίνει τίποτα. Στο μυαλό της η μητέρα της θα είχε δικαίωμα να μη βοηθήσει μόνο αν εργαζόταν ή ήταν απασχολημένη με άλλο εγγόνι (εξ ου και τα μοναχοπαίδια, φαντάζομαι).
Θα σας έλεγα να μην τρώτε την ψυχή σας με ερωτήματα που ξερετε την απάντηση.
Θα το πάτε ως δεδομένο ότι δεν υπάρχει βοήθεια.
Όλα καταγράφονται στον σκληρό αυτό να το θυμάστε.
Βρες μια Babysitter οταν την χρειάζεσαι, αφου δεν θέλουν να σε βοηθάνε δεν χρειάζεσαι να τους το ζητας για να νιώθεις υποχρεωμένη και να ακούς και την γκρίνια τους. Μια φίλη μου έκανε παιδια πολυ νωρίς οσο ηταν μικρα οι γονεις τις δεν ήθελαν να ασχοληθούν μαζι τους, ετσι η φίλη μου έκοψε τα πολλά πολλά και δεν τους τα πήγανε καθολου. Ουτε αυτοι τα έψαχναν. Ολα άλλαξαν οταν τα παιδια μεγάλωσαν και πήγαν στο δημοτικό. Εκει τα ήθελαν επερναν την φίλη καθε μερα τηλέφωνο να τους τα πάει αλλα τα ίδια τα παιδια δεν ήθελαν γιατι οι παπουδες τους,… Διαβάστε περισσότερα »
Α ξεχασα να απαντήσω και στο βασικό σου ερώτημα: “Γιατί όταν ένας γονιός, ενώ μπορεί να βοηθήσει το παιδί του με τα εγγόνια του, δεν το κάνει είναι κάτι φυσιολογικό, ενώ όταν ένα παιδί που μπορεί να έχει 1000 υποχρεώσεις δεν βοηθάει τον γονέα είναι κατακριτέο;”
Κατά κανόνα, από τη στιγμή που γεννιέσαι και είσαι ανήμπορος/εξαρτώμενος, οι γονείς σου προσφέρουν γιατί σε αγαπάνε. Ε τους αγαπάς και εσύ και τους προσφέρεις όταν είναι αυτοί ανήμποροι. Αυτή είναι η εξίσωση. Όχι το να συνεχίσουν να σου προσφέρουν υπηρεσίες μια ζωή.
Η λογική δε με βοήθησαν με τα παιδιά ,δεν τους βοηθάω με τα γεράματα,.δεν έχει βάση. Δηλαδή όσοι δεν έχουν εγγονια είναι καταδικασμένοι; Βοηθάμε όταν αγαπάμε, γενικά ,όλοι, κι όσο μπορούμε
Κατακριτέο από ποιον; Καποιοι κατακρίνουν τους παππούδες αν δεν βοηθάνε με τα εγγόνια και κάποιοι άλλοι τους υποστηρίζουν. Αντίστοιχα κάποιοι κατακρίνουν τα παιδιά που δεν βοηθάνε τους γονείς και κάποιοι άλλοι τα υποστηρίζουν. Δεν υπάρχει αντικειμενό σωστό και λάθος σε αυτά, ο καθένας το κρίνει υποκειμενικά.
Αφού όμως η μαμά σου είναι πλήρως διατεθημένη να βοηθήσει οικονομικά και όχι με κάποιον άλλον τρόπο, ζήτα της οικονομική βοήθεια για να πληρώνετε επαγγελματία να κρατάει το παιδί. Win win!
Υπάρχει αυτή η λύση, οπότε μου κάνει εντύπωση που δεν εχει περάσει σαν σκέψη από τη γραφούσα.
Γιατί να πληρώσει, αφού υπάρχει η τζάμπα γιαγιά;
Μα θα περάσει το κόστος στη γιαγιά και θα έχει τις υπηρεσίες με τις προδιαγραφές που θέτει.
Το να “κρατήσεις” ένα παιδί, πέρα από τεράστια ευθύνη είναι και τρομερά εξαντλητικό. Ειδικά σε αυτές τις ηλικίες, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του και συνήθως αναζητάει την συνεχή προσοχή σου. Το ότι εμείς αποφασίζουμε να αναπαραχθούμε, δεν σημαίνει ότι οι γονείς μας γίνονται αυτομάτως babysitters. Δεν αποκτούν ξαφνικά μια ραντομ δουλειά και μάλιστα δύσκολη και απλήρωτη. Τώρα γιατί δεν είναι “ειλικρινής”… Γιατί κάνεις τέτοιες ερωτήσεις. Γιατί η κοινωνία θεωρεί ότι οι παππουδογιαγιάδες – και “προφανώς” ειδικά οι γιαγιάδες – οφείλουν να κάνουν τον backup γονέα. Και να στο πάω ένα βήμα παραπέρα, η κοινωνία ακόμα… Διαβάστε περισσότερα »
Υποχρεωμένη δεν είναι σίγουρα, όπως σωστά το αναγνωρίζεις. Το να περιμένεις μια βοήθεια ή μια υποστήριξη από την μητέρα σου μια στο τόσο το θεωρώ λογικό γενικά. Εξαρτάται βέβαια τι άνθρωπος είναι. Ακούγεται να μην πολυθέλει να εμπλακεί με ευθύνες και υποχρεώσεις. Ήταν πάντα έτσι; Δεν ξέρω ρε συ, κι εγώ θα ήθελα να με βοηθήσει με περισσότερη προθυμία τη μία φορά που θα ζήτησα βοήθεια ή έστω να είναι ειλικρινής και στρειτ σε αυτά που λέει. Οι γονείς του άντρα σου;