“Πωπω πόσο μεγάλωσες έτσι και εσύ καλέ!”
“Η μικρή σας άλλαξε έχω πολύ καιρό να την δω”
” κόρη σου είναι αυτη; ολόκληρη γυναίκα έχει γίνει πλέον!”
Αυτές είναι κάποια παραδειγματα προτασεων που άκουγα και ακούω στην καθημερινότητα μου όσο μεγάλωνα και αναποφευκτα αποτελουσε εκπληξη για τον κοσμο γυρω μου. Όπως και για κάμποσα ακόμα κορίτσια της ηλικίας μου.
Λέγοντας όμως αυτα τα λόγια,που εννοειται ο κόσμος δεν σκεφτεται πέρα του επιφανειακου, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς τι μπορεί να απαντάει από μέσα της η κοπέλα εκείνη την ωρα;
“Ναι! Μεγάλωσα! Μεγάλωνα τα βράδια που έκλαιγα στο μαξιλάρι μου γιατί ίσως είχα διαφορετικές απόψεις από τους γονείς μου, η τις βραδιές που πίστευα ότι δεν είμαι αρκετή για κανένα και αντάξια κανενός να αγαπήσει την Σταυρούλα αυθεντικά, αφού έχει δει ποια πραγματικα είναι. Μεγαλωνα τις μέρες που αναγκαζόμουν να πηγαίνω σχολειο αντικριζοντας κορίτσια που με έκαναν να νιώθω ότι έσκασα από άλλο πλανήτη. Η την πρώτη φορά που έκλαψα στις κολλητές μου για ένα αγόρι. Οταν σκεφτομουν να τα παρατησω ολα και να φυγω. Όλες τις φορές που προσπαθούσα να κατανοήσω το πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος, ποσο εχει αλλαξει η γενια μας και γιατί να μην ζω στην δεκαετία των γονιών μου, πιστεύοντας ότι όλα τότε ήταν λίγο πιο ρομαντικα και ανεπιτήδευτα τότε. Βλεπετε, μπορώ να δίνω παραδείγματα για ώρες. Παραδείγματα που κάνεις δεν ξέρει η δεν κάθισε ποτέ να μάθει, στην διάρκεια που η Σταυρούλα μεγάλωνε, που έκανε τα πρώτα βήματα στο σχεδιασμό της ζωής της. Στον χρόνο αυτό λίγοι και συγκεκριμενοι ήταν οι άνθρωποι που ήταν εκεί και ξέρανε πως περνάει η Σταυρούλα. Που όταν την ρωτούσαν πως εισαι, και τους έλεγε καλά ευχαριστω, οι άνθρωποι εκείνοι έβλεπαν τα μάτια της και ξέρανε την αλήθεια. Η που όταν δεν ήξερε τι να κάνει στην ζωή της και τιποτα δεν της έδινε έμπνευση να συνεχίσει, ήταν εκεί και την σήκωναν, χωρίς καν να τους το ζητήσει. Απλά και μόνο επειδή έβλεπαν πόσο δύσκολη η περίοδος που “μεγαλωνε” ήταν.”
Λίγο εμεινε ακομα” το περισσότερο το έχεις φαει” κάνεις όμως δεν σκέφτηκε ποτέ στον τόσο καιρό που πέρασε και στο “λίγο που έμεινε” τι σκεφτόταν και πως ένιωθε η Σταυρούλα. Τι έκανε την Σταυρούλα να αγαπήσει τα πράγματα που αγάπησε η να διαλέξει τις επιλογές που ακολούθησε.
Αυτά τα παραδείγματα ισχύουν για την Σταυρούλα. Ισχύουν για σένα, που εισαι μόλις 16 17 και ψάχνεις το μονοπάτι σου. Που ολα γύρω σου μοιάζουν ανωφελα, γιατί πολύ απλά δεν είναι ετσι η ζωή που θες και συγγνώμη αλλά όχι, δεν θες να την προσαρμόσεις στα μέτρα των άλλων. Που νιώθεις ότι ότι και να κάνεις θα καταλήξει σε αποτυχία και θα σε μισείς σε λίγα χρόνια. Που δεν θα βρεις ποτέ κάποιον να σε αγαπήσει σαν την αγαπημένη σου ηρωίδα στην ταινία οου έβλεπες με την φίλη σου και της έλεγες ότι και εγώ έναν τέτοιο θα βρω μια μερα! Που δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαχειριστεις για να πετύχεις.
Δεν ξέρω πως είναι η εφηβεία για πολλές κοπέλες. Ξέρω όμως τι είναι για μένα. Ίσως όχι η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Ίσως κάνεις όμως δεν το σκέφτηκε ποτέ, νομίζοντας αυτό το τελειως άκυρο επιχείρημα, ότι τα εφηβικα τα χρόνια θα σου λείψουν και θα τα αναζητεις. Ίσως. Ποιος ξέρει όμως πως περνάει ο καθένας την φάση αυτη; για αυτό λοιπόν, όταν βλέπουμε μια κοπέλα που έχει νευρα, που έχει κλειστεί στον εαυτό της, που δεν θελει να μιλησει σε κανέναν, οου ξύπνησε και αποφάσισε να ξεκινήσει τρέξιμο, βόλεϊ η να κοιμάται για όλη την μέρα, μην την κρίνεις. Κρίνε τον κόσμο που δεν έχει μάθει να σκεφτεται πισω απο όλα αυτά. Κρίνε αυτούς που νομίζουν ότι όλα απλά είναι μια φάση και δεν έχουν κάτσει να προσπαθήσουν έστω να κατανοήσουν η να ακούσουν πως τη ζει αυτη τη φάση καθένας γύρω μας.
Κλείνω, ελπίζοντας έστω κάτι από αυτά που είπα και ανέφερα, να ενέπνευσε η έστω κάποια κοπέλα να ταυτίστηκε. Νιώθεις καλύτερα όταν ξετεις ότι και κάποιος άλλος τα περνάει αυτά εκεί έξω. Ότι δεν είσαι μόνη στο ταξίδι των σκέψεων και των προβλημάτων σου. Μίλα, φώναξε, τρέξε, φύγε, βρισε, φαε, μην φας, χόρεψε, ταξιδεψε. Αλλά κάντο γιατί είναι αυτο που γουστάρεις εσύ για σένα. Καντο γιατί έτσι βλέπεις υον εαυτό σου στο μέλλον και στην ζωή που σχεδιάζεις στο μυαλό σου για σένα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Σταυρούλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ήταν όλα ρομαντικά και ανεπιτήδευτα τη δεκαετία των γονιών σου. Μη πέφτεις στη παγίδα να αναπολείς κάτι το οποίο δε βίωσες μέσω της νοσταλγίας των γονιών σου. Νοσταλγούν τα νιάτα τους όχι την εποχή γενικά, η οποία όπως και η σημερινή και όλες είχε τα καλά της και τα κακά της. Αν θα νοσταλγήσεις εσύ το σχολείο ή την εφηβεία σου είναι κάτι άγνωστο προς το παρόν – είσαι πολύ νέα και πολύ “κοντά” για να ξέρεις. Εγώ προσωπικά δε νοσταλγώ αυτά τα χρόνια, και εγώ δύσκολα τα βρήκα, αλλά μπορεί να αλλαξει αυτό.
Σταυρούλα, ΟΛΟΙ τα περάσαμε.
Όλα μια χαρά είναι, τακτοποιημένα στη θέση τους. Οι έφηβοι αισθάνονται, πιστεύουν, νοιώθουν όπως ακριβώς εσύ, όπως ακριβώς περιγράφεις. Μια σωστή, υγιής εφηβεία.
Όλα είναι στη θέση τους, θα κοιμηθούμε ήσυχοι το βράδυ.
Από κάτι τέτοιες απόλυτες διατυπώσεις προκύπτουν όμως προβλήματα. Όταν διετεινόμαστε ότι ΟΛΟΙ (οι σωστοί, οι υγιείς) νιώθουν ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι τότε λογικά συμπεραίνουμε ότι αυτοί που δεν νιώθουν έτσι πρέπει να είναι λάθος και άρρωστοι (subtext όχι νορμάλ, παθολογικοί, μη-ετεροκανονικοί). Ευτυχώς όπως που είναι όλοι ανεξαιρέτως έτσι και τα πράγματα είναι στη ΘΕΣΗ τους (subtext τάξη και νόμος). Θέλουν προσοχή αυτές οι διατυπώσεις ακόμα κι όταν γίνονται με καλή πρόθεση. Διαβάστε Foucault. Just saying.
Μα κατά βάθος τί ήταν η φιλοσοφία του Foucault ;
Εφηβικές ανησυχίες.
Αυτή η ακριβώς είναι η εφηβεία. Όπως την περιγράφεις . Να μην ξέρεις ακριβώς ποια είσαι, αλλαγές απότομες που δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς, να νιώθεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει, συναισθηματικές μεταπτωσεις, να νιώθεις ότι θέλεις να κάνεις τα πάντα και μια ζωή σε περιμένει εκεί έξω και ταυτόχρονα να φοβάσαι αν αυτό που κάνεις είναι το σωστό.
Όλοι περάσαμε από εκεί, είναι ένα ορόσημο αναπτυξιακό. ούτε φυσικά ήταν για όλους ωραία και νοσταλγικά, προσωπικά δε ήθελα να ξανάγυρισω σε εκεινη την άχαρη ηλικία.
“Ίσως κάνεις όμως δεν το σκέφτηκε ποτέ, νομίζοντας αυτό το τελειως άκυρο επιχείρημα, ότι τα εφηβικα τα χρόνια θα σου λείψουν και θα τα αναζητεις.” Αγκαλιά, μεγάλη αγκαλιά, σε όλ@ που νομίζουν ότι μόνο οι ίδιοι περνάνε κάτι ή σκέφτονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Ελπίζω να είναι από έλλειψη εμπειριών και όχι από απελπισία αυτή η σκέψη.
Αγαπητή μου Σταυρουλα, στην ηλικια που είσαι κυριαρχεί η βαριά σκιά των πανελληνίων εξετάσεων ( αν δεν υπάρχουν άλλα σοβαρά προβλήματα, κάτι που απεύχομαι). Αυτή η σκιά υπήρχε και την εποχή των γονιών σου και των παππούδων σου, και υποβόσκε ύπουλα παντού, στις φιλίες, στα φλερτ, στη διασκέδαση.Τη θυμάμαι πάρα πολύ καλά, αν και έχουν περάσει 50 χρόνια. Μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετασεων, η ζωή άνοιξε μπροστά μου.
Κουράγιο, Σταυρουλα μου,δεν είναι τίποτα, όλα θα πάνε καλά, θα δεις.
Ταυτιστηκα φίλη διότι περασα τα ίδια και δυστυχώς ακόμα και φίλες τα ελεγαν αυτά. Προσωπική ενδυναμωση χρειάζεται.
Όλα αυτα που περιγράφεις ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ η εφηβεία μου κι ας έχω μάλλον την ηλικία της μαμάς σου. Η εφηβεία είναι γενικά πολύ δύσκολη ηλικία και είναι κάπως έτσι για όλους τους εφήβους σε όλες τις εποχές. Ποιος είπε πως είναι ωραία ηλικία και πως θα την αναπολήσεις; Δεν ξέρω που το δες αυτό, αν στο πε κάποιος είναι μάλλον αφελής. Ναι μπορεί να νοσταλγήσουμε κάποια κομμάτια της εφηβεία εγώ πχ νοσταλγώ ότι είχα πολύ πάθος και ενθουσιασμό τότε αλλά κανείς δεν νοσταλγεί τις δυσκολίες. Με θυμάμαι να κλαίω με τις ώρες στο δωμάτιο μου και να νιώθω πως κανεις… Διαβάστε περισσότερα »
Γλυκιά μου, δεν είσαι μόνη σου! Με θυμάμαι κι εγώ μερικά χρόνια πριν όταν ήμουν στην ηλικία σου (τώρα είμαι 21) να κάθομαι μόνη μου στο σχολείο και να σκέφτομαι πως εγώ δεν “κολλάω”, πως δεν “ταιριάζω” πουθενά. Προσωπικά, η ηλικία που περιγράφεις ήταν για εμένα μέχρι στιγμής η πιο δύσκολη της ως τώρα ζωής μου. Ήμουν (και είμαι) και λίγο ρομαντική κι εγώ, τα έπαιρνα κι όλα λίγο πιο σοβαρά και με έπιανε απελπισία. Γι’αυτό μην απελπίζεσαι κι εσύ και μην απογοητεύεσαι. Όλα θα είναι καλά, θα είσαι καλά. Είναι απολύτως φυσιολογικό αυτό που περιγράφεις και είναι ένα πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα από την εφηβεία είναι ότι ενώ εγώ προσπαθούσα με όσα εργαλεία είχα τότε να ερμηνεύσω τον κόσμο γύρω μου και να φανταστώ το μέλλον και τον ρόλο μου στον κόσμο αυτό, δεν τολμούσα να εκφράσω τις μισοσχηματισμένες σκέψεις μου γιατί όλοι με αντιμετώπιζαν με ένα καταδεχτικό γελάκι και την ατάκα: Εφηβεία. Λες και αυτός είναι λόγος να μην ασχολούμαστε με τον προβληματισμό ενός ανθρώπου επειδή είναι 15, 16, 17 χρονών. Ατάκες του τύπου “έτσι είναι η εφηβεία, όλες τα περάσαμε, φάση είναι θα περάσει” μου φαίνονται ακόμα ισοπεδωτικές, απαξιώνουν την ξεχωριστή εμπειρία του κάθε έφηβου.… Διαβάστε περισσότερα »
Σωστά.
Δεν είναι απαξίωση όμως.
Τρόμος, φόβος και άγνοια πολλές φορές είναι, ιδιαίτερα των γονέων.
Ως έφηβοι το εκλαμβάνουμε ότι δε μας καταλαβαίνουν κι ίσως ότι δεν προσπαθούν. Κι όλο μετουσιώνεται σε θυμό.
Εχω κορη στα 17 και όχι δεν ήταν όλα ρόδινα στη δική μας γενιά και μεις τις ίδιες ανησυχίες είχαμε και τρώγαμε και ξύλο στο σπίτι ή το σχολείο. Οι πιο πίσω γενιές ακομα χειρότερα. Αυτό που νοσταλγουμε είναι τα νιάτα μας και η ανεμελιά, δεν είχαμε ευθυνες… και το σχολείο το νοσταλγουμε παρολο που τότε το μισούσαμε.