Καλησπέρα στην όμορφη παρέα σας!
Διάβασα διάφορες ιστορίες τρόμου για τοξικούς γονείς και αποφάσισα και γω να μοιραστώ τη δική μου ελπίζοντας να βοηθήσει κάποια γυναίκα που περνάει τα ίδια και να της δώσει κουράγιο να παλέψει για τον εαυτό της. Είμαι 32 ετών και ο σύντροφός μου δέκα χρόνια μεγαλύτερος.
Από μικρή ήθελα να κάνω παιδιά, αλλά είχα ενδομητρίωση και σοβαρά προβλήματα υπογονιμότητας και ήξερα ότι θα είναι δύσκολο.
Η μητέρα μου ήταν πάντα κακεντρεχής, με σοβαρές διατροφικές διαταραχές (εναλλαγή βουλιμίας και ανορεξίας) και δεν είχε καλό λόγο για κανέναν. Με προσβαλλε και με κορόιδευε για το ότι μου άρεσαν κοριτσίστικα πράγματα (φορέματα, μακιγιάζ κτλ), με αποκαλούσε ειρωνικά “Πολυάννα” και έλεγε ότι αυτή ήταν πάντα φεμινίστρια και ο τρόπος ζωής μου είναι προσβλητικός γι αυτήν και δεν ξέρει σε ποιον έμοιασα.
Συμβουλεύτηκα ψυχολόγο και μετακομίσαμε στην πόλη του συντρόφου μου που είναι μακριά από το πατρικό μου και ευτυχώς οι δικοί του είναι φυσικολογικοί άνθρωποι και δεν επεμβαίνουν/ενοχλούν. Έχουμε καλές σχέσεις.
Δουλεύω ως καθηγήτρια ξένων γλωσσών διαδικτυακά, κάτι που μου επιτρέπει να δουλεύω από το σπίτι και με το εισόδημα του συντρόφου μου και μεγάλη οικονομία, μαζέψαμε λεφτά για εξωσωματική. Κάποια καλύφθηκαν με βοήθεια από το κράτος (δε θα επεκταθώ στο πρακτικό του πράγματος γιατί το ποστ μου δεν είναι για την εξωσωματική), αλλά πάλι τα έξοδα ήταν πολλά. Εν τω μεταξύ η συμπεριφορά της μάνας μου είχε χειροτερέψει, ο πατέρας μου έλεγε ότι άρχισε να πίνει και ότι εγώ φταίω γιατί “δε μιλάω μαζί της” = δεν της λέω λεπτομέρειες για την προσωπική μου ζωή για να μπορεί να με ειρωνευτεί και να με κουτσομπολεύει. Έγινε ένας μεγάλος καυγάς με τον πατέρα μου στον οποίο παραδέχτηκε ότι η μάνα μου δε φέρεται σωστά, αλλά “τον στήριξε σε δυσκολες στιγμές και τώρα πρέπει να τη στηρίξει αυτός” που σημαίνει free pass να με κακοποιεί αν αυτό τη βοηθάει να βγάζει τη μέρα.
Για να μη γίνει το ποστ τέραστιο, η εξωσωματική έγινε, έχασα το μωρό στο δεύτερο μήνα από επιπλοκές και χρειάστηκε να μείνω στο νοσοκομείο. Σε άθλια κατάσταση έκανα το λάθος να πάρω τον πατέρα μου και αυτός έδωσε το τηλέφωνο στη μάνα μου η οποία με ειρωνεύτηκε και είπε ότι κάτι θα έκανα εγώ λάθος γιατί ξέρει ότι αγχώνομαι και είχα κρίσεις πανικού στο παρελθόν και ότι εγώ φταίω που πέθανε το μωρό και μετά άρχισε να μιλαει για τον εαυτό της και τα προβλήματα με τους συναδέλφους της! ‘Αρχισα να ωρύομαι και της το έκλεισα στα μούτρα και τη μπλόκαρα και τις υπόλοιπες μέρες στο νοσοκομείο έκλαιγα κάθε μέρα.
Από τότε έχω γίνει άλλος άνθρωπος.
Καθημερινά τη βρίζω μεσα μου, την καταριέμαι και είπα στον πατέρα μου ότι για μένα έχει πεθάνει. Επίσης του είπα ότι δεν πρόκειται να την ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου γιατί αν συναντηθούμε και κάνει εστω και ΕΝΑ ειρωνικό σχόλιο θα τη βουτήξω από το μαλλί και θα πέσει τέτοιο ξύλο που θα με βγάλουν σε όλα τα κανάλια και επειδή δεν αξίζει αυτό το τέρας να πάω φυλακή κρατάω τιs αποστάσεις μου. Και τι μου απάντησε? “Η μάνα σου σε βοήθησε όταν είχες κάνει μια χειρουργική επέμβαση στα 14”.
Αυτό κατ’αυτόν της δίνει το δικαίωμα να με ειρωνεύεται όταν το πεθαμένο μωρό μου είναι στα ιατρικά απόβλητα και τρέχουν να μου κάνουν μετάγγιση αίματος για να σωσουν τη ζωή μου.
Ξαναπήγα στον ψυχολόγο, τι να πει κι αυτός, με συμβούλευσε να αλλάξω χώρα, Δόξα σοι ο Θεός που ο σύντροφος μου συμφωνεί και έχουμε ξεκινήσει να το σχεδιάζουμε και θα το μάθει αφού προσγειωθώ στο νέο τόπο όπου θα την ενημερώσω να βρει ένα καλό γηροκομείο για τα γεραματά της που θα τα περάσει μόνη της.
Παρά τις φαντασιώσεις μου που την κάνω μπλε στο ξύλο, ποτέ δε θα σηκώσω χέρι σε άνθρωπο αν και με έδερνε όταν ήμουν παιδί, γιατί δε θα επιτρέψω σε αυτό το ανδράποδο να με κάνει σαν τον εαυτό της.
Υπάρχει Θεός και βλέπει όμως και κάθε μέρα εύχομαι να το βρει μπροστά της. Το γράφω αυτό γιατί έχει το θράσος και λέει τώρα στους συγγενείς “δεν έχω ιδέα γιατί δε μου μιλάει η Κελλυ, μάλλον έχει ψυχολογικά προβλήματα”.
Τα έγραψα όλα αυτά γιατί στο Ελλαδιστάν αγιοποιούμε τη μάνα και όλα τα ξόανα που κακοποιούν και δε θα πρέπε ποτέ να χουν γίνει μάνες ξεφευγουν με όλα όσα κάνουν.
Αν έχετε παρόμοιες ιστορίες/σχόλια θα χαρώ πολύ να τα διαβάσω. Ευχαριστώ για τη δουλειά σας σε αυτό το ωραίο, μοντέρνο σάιτ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κέλλυ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προφανώς είσαι θυμωμένη… και γιατί να μην είσαι; Ανέχτηκες όσα ανέχτηκες και με το τελευταίο ξεχύλησε το ποτήρι. Ένα θα σου πω, ο θυμός είναι κακός σύμβουλος. Δεν ξέρω γιατί σου το είπε αυτό ο ψυχολόγος, αλλά το να αλλάξεις χώρα πρέπει να είναι μια απόφαση που στηρίζεται στη λογική και όχι στο συναίσθημα. Αν το θέλατε ούτως ή άλλως πάσο. Αλλά η μάνα σου τις καφρίλες από το τηλέφωνο στις έλεγε. Είτε στην Ελλάδα, είτε στη Γερμανία το ίδιο θα κάνει. Άρα το να κόψεις μαχαίρι την επαφή δεν έχε ινα κάνει με τον τόπο κατοικίας σου.
Η μάνα σου έχει ναρκισσιστικό στύλ προσωπικότητας και ο πατέρας σου είναι enabler (που λένε και στο χωριό μου). Το λεγόμενο no contact είναι πολλές φορές μονόδρομος. Δεν είσαι μόνη πάντως…
Σταμάτησα να μιλάω με τη μάνα μου, εδώ και μερικά χρόνια και πίσω δε γυρίζω.
Απαιτεί μια υπέρβαση το πρώτο βήμα και ένα συνεχή αγώνα μετέπειτα, αλλά καλύτερα η εσωτερική πάλη με τις ενοχές, παρά η πάλη με τη μάνα μου.
(ή και τον πατέρα μου, απλώς έχει πεθάνει χρόνια τώρα)
Δεν είμαι πολύ σίγουρη αν στην Ελλάδα υπάρχει αυτό που λες ” αγιοποίηση της μητρότητας” ή αν περιμένουμε, προσδοκούμε , επιβάλλουμε, ελπίζουμε, θεωρούμε αυτονόητο ότι οι μητέρες οφείλουν να είναι άγιες. Προσωπικά ως μητέρα δεν έχω νιώσει ούτε μια φορά αυτό που λες ” αγιοποίηση” , ίσα ίσα έχω φάει πολύ πίεση για όλα όσα οφείλω να είμαι επειδή είμαι και μητέρα. Οι μητέρες όμως όπως και όλοι οι άνθρωποι μπορούν να είναι καλές και στοργικές , μπορούν να είναι και ειρωνικές, εγωιστριες, αντικοινωνικές, κακοποιητικες ή και σκύλες. Αλλά επειδή κανένας μα κανένας άνθρωπος αρσενικός ή θηλυκός δεν αναγνωρίζει αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
“Βασισου σε εσένα και πάρε όση βοήθεια μπορείς από ανθρώπους που είναι ικανοί να σε στηρίξουν για να το κάνεις. Είτε αυτός είναι ο σύντροφός σου , είτε εμείς εδώ, είτε ο ψυχολόγος σου. Προέχει να φροντίσεις το τραύμα από την διακοπή της κύησης σου. Σε αυτό συμπονω όσο δε μπορείς να φανταστείς. Θέλεις φροντίδα τώρα. Ζητά τη από όσους είναι ικανοί να στη δώσουν”. Πόσο ωραίο κλείσιμο, Lioness. Κέλλυ πολλοί από μας έχουμε γονείς που συμπεριφέρονται με τρόπο παρόμοιο με της μητέρας σου. Κοίτα τον εαυτό σου, φροντισέ τον, για να μπορέσει να διαχειριστεί το τραύμα του. Κάθε καλό… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Αυτές είναι σκέψεις που δεν μπορούμε να παραδεχτούμε δια ζώσης γιατί θα πέσουν όλοι να μας φάνε πως δεν πρέπει να έχουμε βίαιες φαντασιώσεις για κάποιον άλλον άνθρωπο. Όμως, δεν έχουν ιδέα πως είναι να σε φτάνουν επίτηδες στα όρια σου και μετά να σε βαφτίζουν «τέρας» που ξέσπασες.
Δεν θα σου πω να αγαπήσεις την μαμά σου. Εάν θεωρείς ότι δεν το αξίζει σίγουρα θα έχεις δίκιο. Ξέγραψε αυτήν και τον πατέρα σου, που σου κάνει shaming και θεωρεί ότι τάχα μου της χρωστάς που έκανε τα απολύτως απαραίτητα ως γονιός.
Πραγματικά μου σηκώθηκε η τρίχα με αυτή την ιστορία. Εύχομαι όχι μόνο να πας μακριά αλλά και φύγει απ την ψυχή σου ολο το βάρος, η θλίψη και ο θυμός που έχουν συσσωρευτεί από την κακοποίηση όλων αυτών των χρόνων. Μόνο μητέρα δεν είναι η μητέρα σου και ο πατέρας σου κάκιστα διευκολύνει, ενθαρρύνει και δικαιολογεί αυτή τη συμπεριφορά. Μακριά κορίτσι μου κι εύχομαι να έχεις πολύ καλύτερη ζωή στο εξής. Υ.Γ. Όταν πέρναγα επιλοχειο και έκλαιγα μέρα νύχτα, το καλύτερο ανάμεσα σε πολλα που μου είχε πει η μαμά μου ήταν ότι μπήκε ο σατανάς στο σπίτι μου και… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ λυπάμαι για όσα πέρασες και περνάς ακόμα. Θα πρότεινα να συνεχίσεις τη θεραπεία σου για να λύσεις μέσα σου τα θέματα που έχεις. Και στην άλλη άκρη της γης να πας δυστυχώς θα την «κουβαλάς», γι’ αυτό χρειάζεται η θεραπεία. Για την εσωτερική απόσταση που πρέπει να πάρεις από τη μάνα σου και την ίαση της ψυχής σου. Σου εύχομαι ότι καλύτερο.
Νομίζω ότι η μαμά σου έχει κάτι ψυχιατρικό. Αυτό στο λέω όχι για να αλλάξεις γνώμη, συμφωνώ με τη διακοπή σχέσεων, αλλα γιατι βλέπω ότι η σκέψη σου επιστρέφει σε εκείνην. Σε συμβουλεύω να το αφήσεις πίσω σου, δεν εννοώ να τη συγχωρέσεις: η μαμά σου απλά δεν μπορεί να συμπεριφερθεί αλλιως. Στα αγγλικά: let go
ξέρεις, σκέφτομαι… υποτίθεται οι θεσμοί λειτουργούν ως πλαίσια, ως στέγη των σχέσεών μας. καμιά φορά όμως λειτουργούν και για τη διοχέτευση της βίας. Είμαστε βίαιοι οι άνθρωποι. Δεν είμαστε απλώς κοινωνικοί. Η οικογένεια είναι ένας τόπος που επιτρέπει τη βία. Και μάλιστα στη χειρότερη μορφή της: τη βία στον αδύναμο. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η οικογένεια φτιάχτηκε ως θεσμός για να συγκαλύπτει τα απάνθρωπα κομμάτια μας πριν τα βγάλουμε στην κοινωνία. Ότι δεν μας κάνει ανθρώπους μέσω της αγάπης, αλλά μέσω της απόκρυψης του απάνθρωπου προσώπου μας: του δίνει χώρο να εκτονωθεί, ώστε να μην πολυδιαταράσσει το ‘κοινωνικό έξω’. Μετά… Διαβάστε περισσότερα »
αχ κορίτσι μου. πόσο με πόνεσαν όσα διάβασα. συνέχισε σε παρακαλώ την ψθεραπεία, ιδανικά με ψυχίατρο-ψυχοθεραπευτή. A child’s first bully is an unhealed parent. το ξέρεις πως δεν φταις εσύ. κάνε κάτι σε καθημερινή βάση για να εκτονώνεις τον θυμό σου οπωσδήποτε. συμφέρει να κάνουν παιδιά όλοι και οι ανίκανοι. δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό. αρκεί να γεννοβολάνε, ιδανικοποίηση του ρόλου “μάνα” μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Είναι προτιμότερο να υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν με αμέτρητα επίκτητα προβλήματα που πηγάζουν από την ίδια τους την μάνα. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΒΟΛΕΥΕΙ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Υπάρχουν πολλές που χρησιμοποιούν τον τίτλο «μητέρα» για… Διαβάστε περισσότερα »