Αγαπητό Α,μπα,
Είμαι 32 ετών, παντρεμένη και ζω σε διαφορετική πόλη από το πατρικό μου. Έχω πολύ καλή σχέση με τους γονείς μου, αν και πέρασα την εφηβεία μου, με την «επανάσταση» της, στα 18 όταν σπούδασα στην ίδια πόλη.
Έχουμε συζητήσει αρκετά και έχουμε βρει ισορροπίες τα τελευταία χρόνια (που είναι αρκετά), αναγνωρίζοντας και αποδεχόμενοι τα λάθη και τις υπερβολές του καθενός. Παρ’ όλα αυτά, σε κάθε περίπτωση που λέω «θα κάνω αυτό», «θα πάω εκεί», ή «σκέφτομαι να κάνω αυτό», έχω το αίσθημα ότι κρίνομαι και ζητάω άδεια, κάτι που με γεμίζει με άγχος. Το παράξενο είναι ότι αυτό το άγχος μάλλον το δημιουργώ εγώ η ίδια, καθώς όταν το συζητάω, φαίνεται ότι δεν υπάρχει καμία πραγματική αντίρρηση ή κρίση.
Πώς να το πω… Είναι σαν το κλασικό «κάντο», αλλά το παιδί ξέρει ότι αυτό σημαίνει «όχι».
Έχω σκεφτεί ότι ίσως χρειάζομαι να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία για να κατανοήσω καλύτερα την πηγή αυτής της αίσθησης και να μάθω πώς να το διαχειριστώ, αλλά διστάζω .
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γιατί διστάζεις? Καντο!😜
Πέρα από την πλάκα, μένεις με τον άντρα σου, σε άλλη πόλη, κ περιμένεις το οκ από τους γονείς? Η συζήτηση με ειδικό θα σε βοηθησει να καταλάβεις το γιατί 🙂
Μου θυμίζεις τον εαυτό μου, γιατί κάπως έτσι ένιωθα. Έλεγα στον πατέρα μου «θα κάνω αυτό» και περίμενα κατάκριση. Ξέρεις τι μου έλεγε;
«Και τι μου το λες; Θέλεις έγκριση; Αν σου πω μη το κάνεις θα με ακούσεις;»
«Όχι.»
«Ε τότε τι νόημα έχει να μου το πεις;»
Και κάπως έτσι η Ace απογαλακτίστηκε από την υπερπροστατευτική οικογένεια.
Λέω εγω τωρα, γιατί έτσι το ξεκαθάρισα μέσα μου, το πως μεγαλώσαμε το κουβαλάμε ( 60 χρόνια εγω) κι οταν καμια φορά ζητάω έγκριση ή επιβραβευση νομιζω ότι τη θέλω από τον εαυτό μου, αυτός αμφιβάλλει,και το ρίχνω στη μάνα μου. Οπότε είπα στον ευατό μου,άμα το θές ή πρέπει, κάντο και δεν την ξαναρώτησα. Σε σημειο που λέει καμια φορα η καημένη, υπηρήλικη πια, να ξέρω τουλάχιστον πού είσαι Πάρε τηλέφωνο, απαντώ και τέλος. Συνηθίζεις κι αλλιώς, άμα σου λέω
Πολλοί θα σου πουν γιατί τα συζητάς; γιατί λες τί θα κάνεις και πού θα πας;
Έχει στηθεί μια σχέση που έχει δυναμική συγκεκριμμένη.
Δίνεις βαρύτητα στη γνώμη των γονιών σου και επιζητάς μια επιβεβαίωση των επιλογών σου.
Δε μπορώ να πω ότι είναι απαραίτητα κακό ή ότι θα αλλάξει αυτό στο μέλλον.
Σιγά σιγά αναλαμβάνοντας πιο πολύ το βάρος της ζωής σου και παίρνοντας την ευθύνη των αποφάσεων σου, ίσως απεγκλωβίσεις το μυαλό σου.
Χμ…ναι
Η οικογένεια σου πλέον είναι με τον σύζυγο,με αυτόν πρέπει να συζητάς τις σκέψεις σου ,τους προβληματισμουσ σου και τι θα κανεις.
Εξαρτάσαι οικονομικά από γονείς;
Αν όχι,τότε προμπλεμο.
Για ποιο λόγο αισθάνεσαι υποχρεωμένη να ενημερώνεις τους γονείς σου για ο,τι κάνεις ??
Περίεργο, μήπως σαν παιδί ήσουν περιορισμένη;