Γεια σας φίλοι.
Διαβάζω συχνά τη στήλη και μου αρέσει αυτή η παρέα. Η δική μου ιστορία (μάλλον οχι γιατί εγώ είμαι κομπάρσος) έχει ως εξής:
Είμαι παντρεμένη με ένα υπέροχο άνθρωπο που μ αγαπά και τον αγαπώ, έχουμε δημιουργήσει την οικογένεια μας με χίλιες δισκολίες αλλά ευτυχώς όλα καλά μαζί με τα τρία παιδιά μας. Ο άντρας μου έχει ένα αδερφό με χρόνια ψυχιατρικά θέματα.
Στην αρχή της γνωριμίας μας (με τον αδερφό) προσπάθησα να τον πλησιάσω αρκετά και τα κατάφερα σιγά σιγά. Κτίσαμε μια σχέση φιλική αλλά με όρια. Στα χρόνια ο ίδιος λόγω και της φύσης της ψυχιατρικής του κατάστασης μας δημιουργεί προβλήματα. Μεγάλωσε σε ένα υπερπροστατυετικό περιβάλλον που όλα τα έχει έτοιμα και χειρίζεται τους ανθρώπους με υπεροψία.
Οι γονείς τους, τους είχαν ξεχωρίσει ως ο ένας που είναι το κέντρο του κόσμου και ο άλλος που είναι ο βοηθός τους. Πλάνο δεν υπήρξε ποτέ για το τι θ απογίνει. Σχέση δεν υπάρχει ούτε υπήρξε αναμεσα στα αδέρφια. Οι γονείς μεγάλωσαν με την κατάσταση να παραμένει η ίδια χωρίς να γίνεται καμία προσπάθεια για να γίνει ανεξάρτητος αντιθέτως όλοι πρέπει να συμβιβάζονται για τις ανάγκες του. Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα όπου οι γονείς πεθαίνουν και μας ζητούν να αναλάβουμε εμείς (εγώ και ο άντρας μου) την ευθύνη του.
Όπως είπα και πιο πάνω σχέση δεν υπάρχει παρά μόνο να απαιτήσει κάτι ή να μας κατσαδιάσει για διάφορες ιδέες που του μπαίνουν. Ο ψυχολόγος μου μου είπε να μείνω μακρυά και ότι δεν έχω κάποια ευθύνη σε όλο αυτό. Είχα περάσει μεγάλη περίοδο με κρίσεις πανικού από την πίεση που μου ασκούσε. Νιώθουμε να πνιγόμαστε και σίγουρα δεν μπορούμε να αναλάβουμε τον ρόλο του γονέα.
Ευχαριστώ και συγνώμη για το σεντόνι
ΑΠΟ ΤΗΝ – Πνηγμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα σου πω τι κάνω εγώ που μου άφησαν παρακαταθήκη τον αδερφό μου με μανιοκαταθλιψη. Όπως τα είπες μεγάλωσε σε γυάλα,πέθανε η μάνα μου έπαθε κρίση νοσηλευτικε 1 μήνα και εδώ και 5 χρόνια προσπαθώ να βρω μια φόρμουλα.Ζει με τον πατέρα μου αλλά όλα τα θέματα τα λύνω εγώ. Πρώτον του έβγαλα προνοιακο επίδομα ως ανάπηρος με ποσοστό 67%,του βρίσκω δουλειές πηγαίνει λίγο καιρό και φεύγει,βάζω εξ αρχής με την βοήθεια της ψυχιάτρου όρια,μικρά μεν αλλά ουσιαστικά. Δεν μπορείς να τον βγάλεις από την ζωή σας δυστυχώς,φροντίστε να έχει μια αξιοπρεπή ζωή,να παίρνει τα φάρμακα του και όρια. Να… Διαβάστε περισσότερα »
Να πω την αλήθεια μου, με θύμωσε ο ψυχολόγος σου. Ωραία βοήθεια! Πως γίνεται να μείνεις μακρυα από ολο αυτό? Ο άντρας σου είναι η οικογένεια σου, του πέφτει αυτή η ευθύνη, κ εσύ θα σφυριζεις αδιάφορα?
Anyway… Θες να μας δώσεις μερικές πληροφορίες ακόμα? Πχ ο σύζυγος σου τι σκέφτεται για όλο αυτό? Υπάρχει κάποια οικονομική ανεση/βοήθημα κρατικό ώστε να μπορείτε να καλύψετε κάποιο άτομο να έρχεται να βοηθάει τον αδερφό? Θα πρέπει να έρθει να μείνει μαζί σας? Μπορεί να μείνει μόνος του?
Και μιλάμε για έναν άνθρωπο με ψυχιατρικά προβλήματα. Δηλαδή ασθενή. Με διάφορα που ακούω και βλέπω τώρα τελευταία, αμφιβάλω πάρα πολύ για την ποιότητα εκπαίδευσης στις σχολές ψυχολογίας.
Θα συμφωνήσω με εσάς τις δυο, πραγματικά τα τελευταία χρόνια αμφιβάλλω για το επίπεδο σπουδών των ψυχολόγων από όποιο πανεπιστήμιο κι αν αποφοίτησαν διότι βλέπω ότι από όλα βγαίνουν ψυχολόγοι με περίεργες συμπεριφορές. Έτυχε να επισκεφθώ κάποιες γυναίκες ψυχολόγους το 2020 για να τους πάρω συνέντευξη και δεν φτάνει που το έπαιζαν υπεράνω όλων με το υφάκι, έλεγαν ασυναρτησίες στις απαντήσεις που έδιναν. Σε πολλά διαφωνούσα, καθώς μου φάνηκαν βγαλμένα από φοιτητικές ραδιοφωνικές εκπομπές. Δεν ήταν απαντήσεις καταρτισμένων επιστημόνων ψυχολογίας. Απλά πουλούσαν ιστορία. Για αυτό πολλές φορές συστήνω ψυχίατρο. Είναι περισσότερα τα έτη σπουδών, χωρίς αυτό να σημαίνει ιδιαίτερα κάτι,… Διαβάστε περισσότερα »
Οι ψυχολογοι δεν διδασκουν συλλογικη δραση και ,κοινωνικη ευθυνη. Ατομικισμο διδασκουν και στησιμο εγω και εαυτου συνηθως σε πηλινα ποδαρια. Ουτε αυτη ουτε ο ανδρας της εχουν την ευθυνη ενος ενηλικου. Τι κι αν ειναι αδελφος? Καθεις και οι ατομικες επιλογες του. Αυτη ειναι η συγχρονη ψυχολογια.
Εμένα ο αδερφός μου μια χαρά πήγε να με πετάξει έξω από το σπίτι των γονιών μου. Όταν δεν τα κατάφερε, τους παρακάλαγε να με διώξουν γιατί είμαι βάρος.
An eye for an eye.
Θες να σου στείλω τον κουνιάδο μου πακέτο; Τρώει πολύ συγκεκριμένα φαγητά και τα θέλει πάντα στην ώρα του. Φυσικά εσύ θα τα αγοράζεις και θα τα μαγειρεύεις γιατί δεν θέλει να χαλάει τα δικά του λεφτά. Λογαριασμούς δεν πληρώνει, είναι κακό για το μπατζετ του.
Καλά να περάσετε!
Καταλαβαίνω τι λες και έχεις εν μέρει δίκιο αλλά…
Στον αδερφό δεν “πέφτει αυτή η ευθύνη”. Είναι ευθύνη των γονιών, όσο ήταν παιδί, αλλά και του ίδιου του αδερφού ως ενήλικα, στον βαθμό που μπορεί, να κάνουν κάτι για την κατάστασή του. Δεν γίνεται ξαφνικά, στο τέλος της ζωής σου και ενώ έχεις για χρόνια θρέψει ή/και παραβλέψει μια κατάσταση να αποφασίζεις να φορτώσεις το άλλο σου παιδί με ένα βάρος που δεν έχει επιλέξει και ειδικά μέσα σε μια σχέση που δεν του είναι και εύκολη.
Ναι ξεκάθαρα λάθος το οτι δεν προνόησαν οι γονείς έστω για την καλή σχέση μεταξύ των αδερφών.
Ξεκάθαρο λάθος των γονιών, το θέμα είναι ότι πρόκειται για μια παγιωμένη κατάσταση χρόνων και άντε τώρα να τη διαχειριστείς. Δύσκολο…
Ναι σίγουρα.
Καλά ναι, δεν το συζητώ. Απλά είχα γίνει τόσο έξαλλη με τον ψυχολόγο που δεν το έπιασα καν το θέμα γονείς. Καλώς ή κακως όμως τώρα είναι μια κατάσταση που θα πρέπει κάπως να αντιμετωπιστει…
Μου φαίνεται κάπως άδικη, αυτή η δίκη προς τον ψυχολόγο. Ακόμα και να είμασταν ψυχολόγοι -δεν ξέρω αν κάποιος εδώ μέσα είναι- θα το θεωρούσα λάθος να κρίνουμε έναν συνάδελφο, από μία φράση, ενώ δεν γνωρίζουμε όλη την κατάσταση. Σε κανένα επάγγελμα δεν μου φαίνεται σωστό να ακυρώνεις έναν επιστήμονα, χωρίς να έχεις την πλήρη εικόνα των πραγμάτων. Πόσο μάλλον όταν δεν έχεις και τις κατάλληλες γνώσεις και κρίνεις με συναισθηματισμό, με βάση την προσωπικότητά σου και ενδεχομένως τα δικά σου βιώματα. Όπως κι να ‘χει, αυτός ο άνθρωπος για κάποιον λόγο έχει πρόβλημα. Φταίει η κακή ανατροφή, φταίνε οι… Διαβάστε περισσότερα »
Επειδή δεν δίνεις πολλές λεπτομέριες που εμένα θα μου ήταν απαραίτητες για να σχολιάσω θα πω γενικά το εξής. Όταν ένα άτομο με αναπηρία σε βαθμό που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνο του μέ έναν τρόπο χάνει τους κύριους φροντιστές και κηδεμόνες, τότε η ευθύνη πάει στον επόμενο κοντινό άνθρωπο στην προκειμένη περίπτωση αυτός είναι ο σύζυγός σου. Το ότι οι γονείς δεν είχαν προνοήσει επαρκώς στο τι θα πρεπει να γίνει όταν εκείνοι αφήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο και το οτι ο σύζυγος σου και εσύ δεν είχατε προβλέψει οτι θα χρειαστεί να αναλάβεται την ευθύνη του κάποια στιγμή… Διαβάστε περισσότερα »
Είχα καμιά 6ετία να γράψω στο site και έφτιαξα λογαριασμό μόνο και μόνο για να απαντήσω σε ετούτο. Όλοι εσείς που της λέτε να ακούσει τον ψυχολόγο της και να μην ανακατευτεί, θα απορείτε και θα λέτε καληνύχτα Κεμαλ και πως καταντήσαμε έτσι όταν κανείς δε θα σχολείται σε διάφορα άλλα θέματα. Από συλλογικές κοινωνικές τραγωδίες έως παρατράγουδα της διπλανής πόρτας. Γιατί, σύμφωνα με τη λογική σας, κάποιος να νοιαστεί για την δικαίωση της κας Καρυστιανού και των θυμάτων των Τεμπών και να πάει ενάντια στα συμφέροντά του; Δυστυχώς, ο παρτακισμός της κοινωνίας έχει φτάσει στο απροχώρητο με “στήριξη ειδικού”.… Διαβάστε περισσότερα »
Μια παρόμοια κατάσταση ζω και εγώ. Κουνιαδος που μεγάλωσε στα πούπουλα και νομίζει ότι όλοι του χρωστάνε. Εγώ το συζήτησα με τον άντρα μου και συμφωνήσαμε ότι δεν πρόκειται να φροντίσουμε έναν ενήλικο που έχει δικά του λεφτά αλλά δεν θέλει να τα χαλάει. Μπορεί να έχει ψυχολογικά κιόλας, αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα.
Βέβαια, εγώ μεγάλωσα με έναν αδερφό που μου έκανε σαφές από μικρή ηλικία να μην τολμήσω να του ζητήσω βοήθεια για τίποτα. Και έτσι έκανα και ούτε τον βοήθησα στα δικά του θέματα. Ελπίζω ο σύζυγος σου να το βλέπει έτσι.
Νομίζω ότι η διαφορά εδώ είναι ότι αναφέρει ψυχιατρικά προβλήματα (δεν λέει βέβαια τι είδους και αν είναι ελεγχόμενα με κάποιο τρόπο π.χ. ακολουθεί κάποια αγωγή). Δεν ξέρουμε δηλαδή αν υπάρχει αυτονομία και συναίσθηση, αν είναι επικύνδυνος για τον εαυτό του ή και για άλλους. Σε αυτές τις περιπτώσεις η πολιτεία θα σου ζητήσει να παρέμβεις και αν όχι θα αφεθεί σε κάποιο ίδρυμα ή στο δρόμο. Αλλά μια αρχική τουλάχιστον εμπλοκή σου είναι σίγουρη.
Δεν έχει διαγνωστεί, αλλά είχε δοκιμάσει να κάνει απόπειρα στο παρελθόν. Το ίδρυμα ακούγεται καλή λύση, δεν θέλω να φροντίσω κάποιον που δεν ήταν υποχρέωση μου εξαρχής.
Και για τον αδερφό σου θα το έβλεπες καλή λύση???
Είμαι σίγουρη πως όχι,τουλάχιστον με τόση ευκολία.
Ναί. Ειδικά για τον δικό μου αδερφό ναί.
Δεν μας δίνεις πληροφορίες για να μπορέσουμε να σε βοηθήσουμε. Πώς ζει αυτός ο άνθρωπος, πώς καλύπτονται οι ανάγκες του; Είναι τα ψυχιατρικά του προβλήματα τόσο σοβαρά ώστε να γίνεται επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους γύρω του; Μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί αν μείνει μόνος; Αυτό που λες, ότι σας ζητούν να αναλάβετε εσείς την ευθύνη του τι σημαίνει πρακτικά; Άλλο να τον ενισχύετε οικονομικά και να διατηρείτε μια επαφή αλλά να μένει και να συντηρείται μόνος του και άλλο να “τον υιοθετήσετε”. Λυπάμαι που θα στο πω, αλλά τα θέματα αυτά που έχουν ορίζοντα δεκαετιών, θα έπρεπε να έχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Ωχ θεέ μου, ζω το ίδιο πράγμα. Μα δηλαδή, εκπλησσομαι ωρες ώρες για το πώς άνθρωποι άγνωστοι βρίσκονται στις ίδιες καταστάσεις, κι ειλικρινά δεν έχω ακόμα λύση. Ο άντρας μου είναι αυτό ακριβώς που λες , ο βοηθός, η στήριξη, εν τέλει αυτός που αναλαμβάνει τα πάντα, από τις πληρωμές λογαριασμών μέχρι μαστορες κτλ. Για να μη μιλήσω για τα λεφτά που έχουν χάσει σε κακές επενδύσεις για να εξασφαλίσουν τον αδερφό. Για να είμαι δίκαιη βέβαια, μας στηρίζουν οικονομικα όσο μπορούν και αναγνωρίζουν την κατάσταση, αλλά πραγματικά,αργά ή γρήγορα θα αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε αυτο το προβλημα. Το μόνο που… Διαβάστε περισσότερα »
Και μονο που μας γράφεις ” εγώ και ο άντρας μου” είναι σαν να μας λες ότι θα πάρεις εσύ όλες τις ευθύνες και τα βάσανα στην πλάτη σου και ο άλλος θα επωμιζεται τους καρπούς του κοπου σου.
Ότι πάνω κάτω γίνεται αν πάρεις πεθερικά σπίτι.
Ξέρεις πως λέγεται αυτό?
Labor. Και είναι κάτι που το δίνουν οι γυναίκες σε όλα τα επίπεδα-πρακτικό,ψυχολογικο,συναισθηματικο.
Να ακούσεις τον ψυχολογο σου.
Τα παιδιά είναι ευθύνη των γονεων τους,όχι των αδερφών,ποσο μαλλον της νύφης.
Συμφωνώ με το labor. Αλλά για την τελευταία πρόταση, τι προτείνεις όταν πεθένουν οι γονείς και μένει πίσω ένας άνθρωπος ο ποίος δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του; Πως δεν είναι ευθύνη των αδερφών αυτών; Εδω και νομικά σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει ευθύνη.
Να ακούσεις τον ψυχολογικό σου
*ψυχολόγο
Δε μπορώ να καταλάβω τη στάση των γονέων .
Από πού κι ως πού να τον αναλάβετε;
Έχει σπίτι; Οικονομική ανεξαρτησία;
Παίρνει κάποιο επίδομα; Μπορεί να πάρει κάποια βοήθεια; Μένετε κοντά;
Πολλά ερωτήματα.
Λες και ότι δεν έχετε σχέση. Μην επιβαρύνεσαι. Όποια κι αν είναι η εξέλιξη δεν είναι δική σας ευθύνη.
Σε ανθρώπινο επίπεδο μπορείτε να προσφέρετε ό,τι μπορείτε …
Ωραία κληρονομιά αφήνουν οι γονείς.
Δηλαδή να τον πετάξουν,να αγνοήσουν ότι υπάρχει γιατί είναι πρόβλημα?
Μα τι λέτε τώρα όλοι έξω από τον χορό.