Οι φίλοι του συντρόφου μου με αγνοούν και εκείνος σιωπά

Τι κάνεις όταν οι φίλοι του συντρόφου σου σε αγνοούν;

Η δική μου ιστορία έχει ως εξής. Είμαι σε σχέση με έναν άνθρωπο τρία χρόνια. Τον πρώτο χρόνο της σχέσης, ήμασταν σχεδόν δύο μήνες μαζί, με κάλεσε στο πάρτι γενεθλίων του όπου και ήρθα σε επαφή με τον κύκλο του.

Στο πάρτι ήταν σίγουρα 10 άτομα, μπορεί και παραπάνω κι εγώ εκείνο το βράδυ μίλησα μόνο με ένα. Με το μίλησα εννοώ να πιάσουμε κουβέντα για κάποιο θέμα. Με τους υπόλοιπους υπήρξε μια τυπική χειραψία και οι απαραίτητες συστάσεις.

Εκείνο το βράδυ ένας από τους πιο κοντινούς φίλους του συντρόφου μου με ρώτησε πώς είναι ο σύντροφός μου ως σύντροφος. Τότε μου φάνηκε άβολο, αλλά το προσπέρασα.

Μετά από τρεις μήνες πήγα με την παρέα του συντρόφου μου λίγες μέρες διακοπές, όπου στα αλήθεια δεν προέκυψε κάποιο πρόβλημα, ήταν μια οκ εμπειρία σχετικά με το μόνο παρατράγουδο ότι την ημέρα των γενεθλίων μου με ρωτούσαν αν μου έκανε έκπληξη ο σύντροφός μου και τι ήταν αυτή.

Από τότε έως σήμερα, όσες φορές έχω βρεθεί σε αυτήν την παρέα συνήθως οι άνθρωποι αυτοί ανοίγουν θέματα συζήτησης που κάπως δε μπορώ να συμμετάσχω (πχ για φοιτητικά μεθύσια, για κοινές διακοπές που πήγαν).

Έχω προσπαθήσει να “πετάγομαι”, προκειμένου να μην κάθομαι εντελώς στην απέξω, γιατί όπως μου έχει πει κι ο σύντροφός μου δε μπορώ να περιμένω από τους άλλους να μου μιλήσουν.

Κάθε φορά που έχουμε βρεθεί όλοι μαζί νιώθω ότι πρέπει να προσπαθήσω πολύ για να “χωρέσω”, κάτι που θεωρώ ότι δεν είναι το νορμάλ. Σε μια παρέα είναι ευθύνη και των δύο πλευρών να αλληλεπιδράσουν.

Τελευταία φορά που τους είδα (πριν τρεις μήνες): το ένα ζευγάρι οριακά μας χαιρέτησε, το άλλο ήταν πιο φιλικό. Και την προηγούμενη φορά που είχαμε βρεθεί όλοι μαζί πάλι (πριν έξι μήνες), σε ένα πάρτι που εγώ τους κάλεσα καθώς διέθετα πρόσκληση, η κοπέλα του ενός πέρασε σχεδόν όλο το βράδυ καθισμένη σε μια άκρη του μαγαζιού, ξεκομμένη από τους υπόλοιπους.

Το πρόβλημά μου δεν είναι οι παιδιάστικες συμπεριφορές, ειλικρινά. Το πρόβλημά μου είναι ο σύντροφός μου που η στάση του είναι σαν του Πόντιου Πιλάτου. Έχει νίψει τα χέρια του, διότι δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα (του πρώτου κόσμου) και θεωρεί ότι εγώ είμαι κομπλεξική όταν λέω ότι οι φίλοι του δε μπορούν να σταθούν κοινωνικά.

Σε αυτή τη φάση η συμφωνία είναι να μη βρεθώ ποτέ ξανά με αυτήν την παρέα. Αν με ρωτάτε, εγώ πρώτα ζήτησα να τους μιλήσει, να δούμε αν υπάρχει κάποια παρεξήγηση, εκείνος μου λέει ότι δεν είναι δικό του πρόβλημα η κακή συμπεριφορά των άλλων κι αν έχει κάποιος πρόβλημα ας μιλήσει.

Οπότε επειδή κανένας δεν βρίσκει το θάρρος να κάνει την άβολη συζήτηση, η λύση του να μην υπάρχω στην παρέα ήταν μονόδρομος. Και κάπως όλη αυτή η φάση με στεναχωρεί, νιώθω ότι οι φίλοι του είναι η αφορμή κι ότι πρόκειται για μια συνολική αντιμετώπιση του συντρόφου μου γύρω από θέματα που προκύπτουν…

Υ.Γ.: Πρόκειται για μια παρέα συμφοιτητών, τύπου 5-6 ατόμων, εκ των οποίων έχουν μείνει Ελλάδα μόνο οι τρεις, ο σύντροφός μου κι άλλοι δύο και στην παρέα πλέον έχει ενταχθεί (;) η κοπέλα του ενός.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Βάρκα γιαλό

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News