Ό,τι μου θυμίζει το παρελθόν είναι trigger point και με ωθεί σε συμπεριφορές που δεν μου ταιριάζουν.

Καλημέρα σε όλες/ους και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο που θα αφιερώσετε.

Προβληματίζομαι αρκετά για το πώς θα αποτυπώσω αυτά που αισθάνομαι ώστε να γίνουν κατανοητά για να ακούσω μετά και γνώμες που ενδεχομένως θα μου φανούν χρήσιμες.

Είμαι 29 χρονών, με πλούσιο βιογραφικό και πολύ καλά επαγγελματικά.

Είμαι δυναμική και έχω αυτοπεποίθηση στο θέμα της εργασίας και αναγνωρίζω τις ικανότητές μου, παρόλα αυτά στο κομμάτι των αισθηματικών πάσχω.

Είχα μια πολύ μεγάλη σχέση, από τα 19 ως τα 26 από την οποία αποδεσμεύτηκα με πολύ κόπο και λαβωμένη. Μέσα σε αυτή τη σχέση “χάθηκα” εντελώς. Όταν πια τελείωσε δεν ήξερα ποια είμαι και θεωρούσα τον εαυτό μου ανίκανο για τα πάντα.

Διαγνώστηκα με κατάθλιψη, ξεκίνησα φαρμακευτική αγωγή και επί 2,5 χρόνια τώρα με παρακολουθεί ψυχολόγος και ψυχίατρος. Επέστρεψα στο πατρικό μου για να βρω ασφάλεια μέχρι να ανακάμψω και στο διάστημα αυτό, παρά τις δυσκολίες, ανέκτησα τις δυνάμεις μου.

Ενώ δεν είχα στο μυαλό μου τη δημιουργία νέας σχέσης και ήμουν καλά με αυτό, ξεκίνησα να μιλάω με ένα παιδί, που ήταν σε παρόμοια κατάσταση με εμένα, με τη διαφορά ότι αυτός, λόγω της αγχώδους διαταραχής, ήταν μη λειτουργικός.

Δεν είχε κανένας μας στο μυαλό του τί θα γίνει, αλλά κάναμε πολύ ωραίες συζητήσεις, καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλο και όταν πια αισθανθήκαμε και οι δυο πιο έτοιμοι ξεκινήσαμε να βρισκόμαστε και από κοντά (μέναμε σε διαφορετικές πόλεις) και όλο αυτό εξελίχθηκε σε μεγάλο έρωτα.

Ο σύντροφός μου, για να είμαστε μαζί κυριολεκτικά ξεπέρασε τον εαυτό του, δούλεψε πάρα πολύ με τους φόβους του και από εκεί που δεν έβγαινε από το σπίτι, πλέον έχει αλλάξει για χάρη μου 2 πόλεις και 2 δουλειές.

Οι τόσες και σύντομες αλλαγές στη ζωή και των 2 μας συνέβησαν επειδή εγώ “κυνηγάω” την καριέρα μου, την οποία δεν ήθελα να αφήσω πίσω για χάρη μιας σχέσης, όπως έγινε στο παρελθόν και ήθελα να αδράξω τις ευκαιρίες που μου παρουσιάστηκαν, χωρίς ωστόσο να απαιτήσω να κάνει και ο άλλος αυτές τις θυσίες.

Όταν ξεκίνησε λοιπόν η σχέση, εγώ δεν είχα ξεπεράσει τα τραύματα της προηγούμενης, κάτι το οποίο όμως είχα επικοινωνήσει με τον σύντροφό μου. Ότι μου θυμίζει το παρελθόν είναι trigger point και, αν και έχω βελτιωθεί, αυτό με ωθεί σε συμπεριφορές που δεν μου ταιριάζουν.

Στο σήμερα, ενώ παίρνω από τη σχέση αυτά που ήταν τα ζητούμενά μου εξ αρχής, και ενώ βλέπω την εξέλιξη και των 2 μας, αισθάνομαι ένα αδιέξοδο. Έχω αρχίσει να φοβάμαι πάλι ότι η σχέση θα τελειώσει και θα βρεθώ στο 0 συναισθηματικά, μόνο που αυτή τη φορά χωρίς κανένα απόθεμα.

Συνεχώς ψάχνω να βρω σημάδια ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά και δεν μπορώ να απολαύσω τίποτα. Ο σύντροφος μου είναι ένας πολύ όμορφος και έξυπνος άνθρωπος και επειδή δουλεύει με πολλές γυναίκες και κυρίως βραδινές ώρες, έχω αρχίσει να ζηλεύω φρικτά. Η αυτοπεποίθησή μου έχει πέσει και σκέφτομαι συνεχώς ότι θα βρει κάποια καλύτερη από εμένα, ενώ δικαίωμα για να ζηλεύω δεν μου έχει δώσει.

Τον ρωτάω συνεχώς αν με αγαπάει και με θέλει ακόμη, πάρα πολλές φορές μέσα στην ημέρα, και όταν δεν είναι καλά ψυχολογικά και είναι πιεσμένος, αμέσως κατηγορώ τον εαυτό μου και πιστεύω με όλο μου το είναι ότι έχω κάνει κάτι λάθος εγώ.

Ενώ λοιπόν η σχέση ξεκίνησε ως κάτι πολύ όμορφο, πηγή χαράς και υποστήριξης και για τους 2 μας, το έχω μετατρέψει σε κάτι τόσο ψυχοφθόρο για εμένα και κατ’ επέκταση και για τον άλλο.

Αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου με κανέναν τρόπο, δεν ξέρω αν η ανασφάλεια και η ζήλεια προκύπτουν από το ότι είμαι ερωτευμένη και θέλω αυτόν τον άνθρωπο ή επειδή εγώ δημιουργώ συνεχώς σενάρια και προβλήματα για να είμαι σε επιφυλακή, μήπως και “προλάβω” τις καταστάσεις πριν με προλάβουν αυτές. Θα χαρώ να ακούσω τις γνώμες σας!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Οι όβερθινκερ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News