Ο σύντροφός μου με “απατάει” με την πρώην γυναίκα του

Γεια σας ψυχές όμορφες.

Ήρθε η ώρα να σας γράψω κι εγώ. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω μια σχέση πολλών χρόνων με έναν άνθρωπο υπέροχο μπλα μπλα μπλα ΑΛΛΑ… Το διάβαζα που το γραφανε και γελούσα, και τώρα είμαι κι εγώ στο ΑΛΛΑ…

Εμένα ο σύντροφός μου με απατάει ψυχικως με την πρώην γυναίκα του. Έχουν παρά πολλά χρόνια χωρισμένοι, επί της ουσίας ελάχιστα κράτησε ο γάμος τους, αλλά έχουν μια ιδιαίτερη σχέση. Δεν ξέρω πως να την περιγράψω. Θα έλεγα πως έχουν εξάρτηση ο ένας απ’ τον άλλο. Τα πρώτα χρόνια χαιρομουν που είναι πολιτισμένα τα μεταξύ τους και δεν είχα πρόβλημα. Αυτή έδειχνε να με συμπαθεί,να με “εγκρίνει” θα έλεγα. Ειναι και διακριτική και ευχάριστη. Υπό άλλες συνθήκες θα την ήθελα για φίλη μου.

Η πρώτη καμπάνα ήρθε πριν 3 χρόνια που πέθανε η μάνα του. Η πρώην του όχι μόνο ήταν μαζί της όσο καιρό ήταν στο νοσοκομείο αλλά κανόνισε και τα διαδικαστικά. Κι όταν πλέον ηρεμήσαμε και τον ρώτησα για ποιο λόγο έμεινε μαζί της ενώ ήταν δική του δουλειά και της αδερφής του μου είπε ότι είχαν πολύ στενές σχέσεις με τη μάνα του και την ήθελε μαζί της.

Φυσικά τον ρώτησα αν είναι δυνατόν να μην ήθελε τα παιδιά της και να ήθελε μια ξένη πρώην νύφη έγινε έξαλλος και μου είπε πως δεν είναι ξένη, είναι μέλος της οικογένειας και να μην ανακατευομαι! Τότε λόγω του πένθους δεν το τράβηξα.

Ένα περίπου χρόνο αργότερα κι ενώ η πρώην δεν πολυακουγοταν στη ζωή μας χρειάστηκα έναν λογαριασμό του να κάνω μια δουλειά και συνειδητοποίησα ότι την έχει δεύτερο όνομα στο λογαριασμό των καταθέσεων του. Πάλι σοκ εγώ, αλλά πάλι δεν ήξερα τι να πω. Το άφησα κι αυτό.

Στο σήμερα λοιπόν, η πρώην πριν τα Χριστούγεννα αρρώστησε κι έκανε αφαίρεση μήτρας. Έκανε σαν τρελός μην πω τίποτα άλλο. Μιλούσε με φίλους του γιατρούς όλη μέρα στα τηλέφωνα, πήγε φυσικά στο νοσοκομείο να της κάνει παρέα, πήγε μετά στο σπίτι της κι έμεινε δύο μέρες για να μην είναι μόνη της και στεναχωριεται… Στο μεταξύ δεν ήταν μόνη της, ήταν και τα παιδιά τους στο σπίτι. Όταν επιτέλους επέστρεψε του έκανα μια σκηνή τεράστιων διαστάσεων, κι αυτός με κοιτούσε αποσβολομενος! Μετά μιλούσε πάρα πολύ ήρεμα, μου είπε πως δεν με καταλαβαίνει, πως είμαι παράλογη, πως ζηλεύω μια καρκινοπαθη, πως δεν είχε και δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να της συμπαρασταθεί και πως θα πρέπει κάποτε να ωριμάσω!

Έτσι όπως τα έλεγε άρχισα να νιώθω τρελή. Του είπα πως δεν είμαι η προτεραιότητα του και πως δε σκέφτηκε πως με κάνει να νιώθω και μου είπε “Σοβαρά μιλάς τώρα; Αντί να σκεφτώ πως νιώθουν τα παιδιά μου που αρρώστησε η μάνα τους θα σκεφτώ πως νιώθεις εσύ;” Όπως καταλαβαίνετε εχασα από τα αποδυτήρια. Στο δια ταύτα, η ανησυχία του εκείνων των ημερών δεν ήταν για τη μητέρα των παιδιών του μόνο. Η ευγνωμοσύνη στα μάτια του την ημέρα της κηδείας της μάνας του δεν ήταν ένα απλό ευχαριστώ. Ο λογαριασμός του δεν έχει τυχαία ως δεύτερο όνομα το δικό της. Τα βλέπω όλα αυτά, τα αισθάνομαι. Αλλά δε μπορώ να τα αποδείξω. Νιώθω πως ανταγωνιζομαι μια γυναίκα που ούτε καν παίζει. Τον ρώτησα στο τέλος του καβγά μας γιατί χώρισαν και πάλι δε μου είπε. Τον έχω ξαναρωτησει παλιά κι όλο μου λέει κάτι γενικότητες.

Δε μπορώ ούτε να σκεφτώ ότι θα χωρίσουμε. Απλά ώρες ώρες λέω ότι τρέχω, τρέχω… Και βγαίνω πάντα δεύτερη. Ξέρω, θα μου πείτε αυτά που μου λένε οι φίλες μου, πως θα πρέπει να είμαι τρισευτυχισμενη που έχουν καλές σχέσεις αλλά πραγματικά θα προτιμούσα να μιλανε μέσω δικηγόρων και να βρίζονται στα τηλέφωνα. Την αγαπάει; Αν αυτήν ένα πρωί ξυπνήσει και τον θέλει πίσω αυτός θα πάει; Είναι δυνατόν να ζω για πάντα με τέτοια ανασφάλεια;

Ευχαριστώ που με διαβάσατε.

ΑΠΟ ΤΟΝ – Έρχεσαι Δεύτερη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News