Καλησπέρα αμποπαρέα….
Έχω ένα γιο και σε δύο μήνες μπαίνει 3 ετών….
Έχει από τα 2,5 αποκτήσει κάτι στη συμπεριφορά του, σπρώχνει τα άλλα παιδάκια (όχι όλα και όχι πάντα) ή τσιμπάει…
Με στρεσάρει πολύ αυτό το πράγμα…
Λίγους μήνες πριν ήταν πιο έντονο, θα το έκανε στα 8/10 παιδιά… τώρα μετά από πολύυυ δουλειά είμαστε στα 3/10…. Έψαξα για αυτό, διάβασα για αυτό, μίλησα με τις νηπιαγωγούς… Σε όλα το συμπέρασμα είναι η μη ρύθμιση του συναισθήματος που νιώθει εκείνη τη στιγμή… είτε είναι θυμός γιατί του πήραν το πατίνι, είτε είναι ενθουσιασμός γιατί έχει χαρεί πολύ, είτε στρες όταν στην παιδική χαρά υπάρχει πολύ πληροφορία, πολλά παιδάκια, ο μικρός δυσκολεύεται να το διαχειριστεί και να το εκφράσει και έτσι αντιδράει με αυτόν τον τρόπο… εγώ είμαι εκεί για να του μάθω τι είναι αυτό που νιώθει, να του δώσουμε όνομα, είσαι θυμωμένος, είσαι πολύ χαρούμενος, και να του δώσω μια άλλη επιλογή, δεν μπορείς να σπρώχνεις, κάνε αυτό π.χ….
Υπάρχουν φορές που συνεργάζεται και άλλες όχι, ξέρω είναι μικρός και τώρα μαθαίνει… Υπάρχουν φορές που έχω την ηρεμία και άλλες που του εξήγησα ότι αυτή η πράξη δεν επιτρέπεται και η συνέπεια είναι να επιστρέψουμε σπίτι… ίσως λάθος, δεν ξέρω…
Νιώθω ότι κάτι έχω κάνει λάθος, βλέπω άλλα παιδάκια στην ηλικία του που δεν το κάνουν και νιώθω ότι δεν έχω ανταπεξέλθει σωστά σαν μαμά… Διαβάζω, το ψάχνω συνέχεια, προσπαθώ να διορθώσω εμένα, να του δώσω την καλύτερη εκδοχή μου και νιώθω ότι έχω αποτύχει…
Μια γιαγιά πρόσφατα με αποτελείωσε συναισθηματικά… Έσπρωξε δύο φορές τον εγγονό της πάνω σε έντονη χαρά και ενώ ήμουν εκεί κοντά και την πρώτη και τη δεύτερη, εξηγώντας του ότι δεν σπρώχνουμε, αλλά βλέπω πόσο χαρούμενος είναι και καλύτερα να τον πιάσει από το χεράκι για να τρέξουν, η γιαγιά επενέβη κουνώντας έντονα το χέρι της απέναντι στο γιο μου και λέγοντάς του ότι κανείς δεν σπρώχνει τον ας πούμε Κώστα μου και να μην ξανασπρώξει…
Μέσα μου πληγώθηκα, πληγώθηκα γιατί ένιωσα πάλι να αποτυγχάνω και ότι δεν έχω πετύχει να τον βοηθήσω να διαχειρίζεται το συναίσθημά του, πληγώθηκα γιατί ένιωσα την ταμπέλα να μπαίνει ως το κακό παιδί, εκνευρίστηκα, την άκουσα γενικότερα… Ευγενικά πήρα το μικρό και βγήκαμε από το χώρο της παιδικής να του εξηγήσω πάλι τι και πώς….
Δεν ξέρω τι κάνω λάθος… Όλες οι απόψεις δεκτές!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Τ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η επιθετικότητα είναι σημάδι αυτισμού, αλλά φαντάζομαι ότι το έχετε ψάξει. Όσο για τη γιαγιά στην παιδική χαρά, δεν έχει να κάνει με επί προσωπικού επίθεση προς εσένα. Σε οποιοδήποτε παιδί ενοχλούσε το εγγόνι της, το ίδιο θα αντιδρούσε.
Αρχικά δε μιλάμε για επιθετικότητα όταν η γράφουσα λέει ότι το τριών χρονών παιδί σπρώχνει. Δεύτερον, το ότι σπρώχνει δεν είναι σημάδι αυτισμού απαραίτητα, είναι φυσιολογικό τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία να σηκώνουν χέρι όταν δεν μπορούν να διαχειριστούν το συναίσθημα τους και ειδικά αν δεν μιλάνε τόσο καλά ώστε να μπορούν να εκφραστούν. Η γιαγιά απαράδεκτη που μάλωσε ξένο παιδί ενώ η μητέρα του ήταν δίπλα και είχε ήδη παρέμβει. Γράφουσα είσαι καταπληκτική μαμά και κάνεις πολύ καλή δουλειά με το παιδί σου. Ενδιαφέρεσαι, το ψάχνεις, προσπαθείς. Επίσης δεν είναι και λίγο να έχει βελτιωθεί η συμπεριφορά τόσο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ειναι ολοι οπαδοί του gentle parenting. Επίσης μεχρι να μάθει το 1 το αλλο να κάθεται να τις τρώει?
Και κάτι ακόμα για το Φάλτσο Αηδόνι. Αν η παρέμβαση της μαμάς είναι τόσο ήπια κι ελάχιστα αποτρεπτική “ήμουν εκεί κοντά και την πρώτη και τη δεύτερη, εξηγώντας του ότι δεν σπρώχνουμε, αλλά βλέπω πόσο χαρούμενος είναι και καλύτερα να τον πιάσει από το χεράκι” και με χαρακτηριστική καθυστέρηση μάλλον η γιαγιά είχε δίκιο που αντέδρασε. Αναρωτιέμαι πως θα αντιδρούσε η γράφουσα αν η κατάσταση ήταν αντίστροφη.ο γιος της είχε δεχθεί την επίθεση ή το άλλο πιτσιρίκι είχε κλιμακώσει την κατάσταση.
Καλά μήπως να χαλαρώσουμε λίγο, το έσπρωξε λέει δεν του επιτέθηκε. Εκτός αυτού, όταν πάει σχολείο τι θα γίνει; Θα έχει μαζί του τη γιαγιά του να μαλώνει τα άλλα παιδάκια που θα τον σπρώξουν; Στα παιδιά μας πρέπει να μαθαίνουμε όχι μόνο να μην χτυπάνε αλλά και πώς να φέρονται όταν δεχτούν κάποιο χτύπημα/ σπρώξιμο. Δεν παρεμβαίνουμε σε ξένα παιδιά κατόπιν εορτής και ειδικά εφόσον ο ιδιος ο γονιός είναι δίπλα. Πιστεύετε δλδ ότι θα αλλάξει κάτι επειδή το μάλωσε μια ξένη γυναίκα; Εδώ η μητέρα του και δυσκολεύεται. Κάτι τέτοιοι γονείς και κηδεμόνες δημιουργούν προβλήματα στα σχολεία.
Τι λέτε ρε παιδιά; ποιον αυτισμό; μάθαμε τώρα όλοι με τις διαγνώσεις του πληκτρολογίου!
Δεν έκανα διάγνωση, είπα ότι αυτή η συμπεριφορά είναι ένδειξη αυτισμού και ότι προφανώς θα το έχουν ψάξει, γιατί η γράφουσα δεν φαίνεται να είναι μια αδιάφορη μάνα. Αυτός ακριβώς ο εκνευρισμός που επιδεικνύετε εσείς όμως, είναι η αιτία που πολλά παιδιά αργούν να διαγνωστούν και χάνουν την ευκαιρία της πρώιμης παρέμβασης. Προφανώς και όλοι οι γονείς θέλουν να ακούσουν ότι το παιδί τους είναι το καλύτερο και το πιο έξυπνο, αλλά κάποιες φορές τα πράγματα έρχονται διαφορετικά.
Καταρχάς θα ήθελα να σε ενθαρρυνω ότι δεν έχεις αποτύχει, αντιθέτως είσαι πολύ καλή μαμά γιατί δείχνεις ενδιαφέρον για το παιδι σου και τη συμπεριφορά του. Ρωτάς τις δασκάλες στον παιδικό, έχεις κάνει ήδη δουλειά μαζί του ώστε έχεις δει βελτίωση (δεν το κάνει 8/10 αλλά 3/10), του εξηγείς, τον παίρνεις και επιστρέφετε σπίτι όταν κάνει αυτές τις πράξεις. Ειδικά το τελευταίο πιστεύω είναι πολύ καλό για να αντιληφθεί τα όρια. Έτσι και αλλιώς είναι στην ηλικία που τεσταρει και μαθαίνει τα όρια και πρέπει οι γονείς να είναι σταθεροί σε αυτά. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά και αυτές οι… Διαβάστε περισσότερα »
Μην αγχώνεσαι, μια χαρά μαμά είσαι! Ετσι ήταν κι ο δικός μου σε τέτοια ηλικία. Αλλά αυτός κυρίως δαγκωνε, και δεν έλεγε να σταματήσει. Πήγαινε παιδικό κι εκείνη την περίοδο καρδιοχτυπουσα μέχρι να πάω να τον πάρω ,γιατί δεν ήξερα τι θα ακούσω πάλι. Οι νηπιαγωγοί με καθησυχαζαν, ότι είναι φυσιολογικό σε αυτή την ηλικία, είναι ένταση και μη διαχείριση συναισθήματος και το δουλεύουμε με ορια. Προσωπικά ήμουν και λίγο πιο αυστηρή από ένα σημείο και μετά. Δηλαδή ,οκ καταλαβαινα την εξήγηση της συμπεριφοράς του, αρχικά προσπαθούσα να εξηγώ με ηρεμια λέγοντας πχ “καταλαβαίνω ότι είσαι πολύ χαρούμενος αλλά δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Να ρωτήσω κάτι; ο πατέρας που είναι; υπάρχει στην ζωή σας; πως είναι ως χαρακτήρας; πως είναι ως πατέρας; τι σχέση έχετε; (αν έχετε) Το ρωτώ γιατί αναρωτιέσαι έντονα τι κάνεις λάθος και νοιάζεσαι και από προσωπική εμπειρία (έχω συνεργαστεί με παιδοψυχίατρο στο πλαίσιο της εργασίας μου) συχνά τα παιδιά με πολύ έντονη επιθετικότητα σε τόσο μικρές ηλικίες (νήπια) ή βιώνουν απόρριψη από τον έναν γονιό λόγω συμπεριφοράς του ή λόγω απουσίας του (π.χ εργάζεται πολλές ώρες και δεν ασχολείται καθόλου) ή ο ένας γονιός είναι ο ίδιος πολύ φωνακλάς, κακότροπος ή και επιθετικός. Δεν κάνω καμία διάγνωση, δεν είμαι… Διαβάστε περισσότερα »
Πράγματι, πουθενά δεν αναφέρεται ο πατέρας.
Είμαστε σίγουροι οτι πρόκειται περι πολυ έντονης επιθετικοτητας; Γιατι η γραφουσα λεει διάβασα/ έψαξα, αλλα οχι “μου είπε ο παιδοψυχολογος/παιδοψυχιατρος οτι “
Εφόσον λέτε ότι προσπαθείτε κι εφόσον είναι καλή η ατμόσφαιρα στο σπίτι δεν έγκειται σε εσάς.
Ίσως είναι καιρός να επισκεφτείτε έναν παιδοψυχολόγο.
Καταρχήν πρέπει να έχεις πάντα στο νου σου ότι μιλάμε για την αντίδραση ενός νηπίου που δεν είναι ούτε τρία! Πολλά παιδιά περνούν τέτοια φάση, με το να κάνεις κύρηγμα να ξέρεις πως απλά διογκώνεις την κατάσταση και το παιδί το πιο πιθανό είναι να ενοχοποιήσει το συναίσθημα, που εδώ που τα λέμε το πρόβλημα δεν είναι το συναίσθημα αλλά η αντίδραση. Το ότι από τις 8 φορές έχετε περάσει στις 3 είναι μία τεράστια πρόοδος. Μέχρι να γίνουν 0 θα χρειαστεί να το πεις και άλλες πολλές φορές. Οι αντιδράσεις του τρίχρονου δεν είναι προσωπική σου αποτυχία. Είναι κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Αχαχαχαχ αυτές οι ανάσες…. Ώρες ώρες λέω πως θα πάθω υπεροξυγονωση από τις τόσες ανάσες, για να μην γίνω η ’90’s μαμά και με ακούσει όλο το τετραγωνο!
αχαχα αυτό!
Δεν έχεις αποτύχει, αντίθετα φαίνεται πως κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για το παιδί σου. Είναι σίγουρα η ηλικία. Αλλά μάλλον είναι κ ο χαρακτήρας του, ίσως να είναι πολύ κοινωνικός κ να θέλει να αλληλεπιδρά συχνά με τους άλλους. Θα περάσει, σίγουρα όμως θέλει πολλή υπομονή κ ίσως να αποφεύγετε μέρη με πολλά παιδάκια για λίγο. Έχω κι εγώ ένα γιο στα 2 που πριν λίγους μήνες έσπρωχνε, χτυπούσε κ τσιμπούσε τους πάντες, από μωρά μέχρι ηλικιωμένους στο σουπερμάρκετ. Τότε απέφευγα μέρη με πολύ κόσμο κ κυρίως μωρά. Τώρα έχει ηρεμήσει λίγο κ χτυπάει μόνο παιδιά πολύ μεγαλύτερα του τα… Διαβάστε περισσότερα »
Προσπαθείς πολυ οπως γράφεις και μόνη σου και το παιδι τα παει καλύτερα. Αρα εισαι πολυ καλη! Πραγματικά στενοχωριεμαι που ακούω γονείς να λένε δεν ειναι καλοί ενώ προσφέρουν το καλύτερο. Όσο για τη γιαγιά θα μάλωνε οποιονδήποτε πείραζε το πολυαγαπημενο της εγγόνι!
Εντάξει, δεν είναι περίεργα όλα αυτά, ειδικά αν υπάρχει νευροδιαφορετικότητα, αλλά και να μην υπάρχει, απλά τυχαίνει σε κάποια παιδάκια, ειδικά αγόρια να είναι πιο επιθετικά στην εκδήλωση των συναισθημάτων τους σε αυτή την ηλικία. Εγώ από τη μεριά μου θα προτείνω επιπλέον κάτι που το προτείνω έτσι κι αλλιώς σε όλα τα παιδάκια, Ωμέγα 3 κι από συμπλήρωμα και από ψάρια. Παίρνω από την εγκυμοσύνη μαζί με χολίνη (από αυγά κυρίως ή και συμπλήρωμα) για την ανάπτυξη του μυαλού και συνέχισα όταν ήταν μωρό η μικρή μου. Διάβασα λοιπόν κάποια στιγμή σε κριτικές ότι βοηθάει περίπου μέσα σε ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Δουλεύεις με το παιδί σου, άρα δεν είσαι “κακή μητέρα”. Το παιδί επίσης έχει βελτιωθεί- κράτα τα θετικά. Επιπλέον το παιδάκι είναι πολύ μικρό ακόμα για να διαχειριστεί σωστά τα συναισθήματά του. Είναι στην ίδια ηλικία με τον γιό μου και βγάζει και εκείνος επιθετικότητα σε εμάς όταν εκνευρίζεται και προσπαθούμε να του το κόψουμε από την αρχή. Υπομονή…