Καλησπέρα,
Τον τελευταίο χρόνο, νιώθω ότι μου έχει πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, καθώς έχει προβλήματα υγείας ο πατέρας μου και έχω επωμιστεί μεγάλο βάρος. Θα ήθελα τη γνώμη σας, ειδικά αν το έχετε περάσει ή το περνάτε.
Η κατάσταση δεν είναι πάντα κακή, αλλά όταν είναι, προκυπτει ξαφνικά και έχει τρέξιμο, άγχος, αγωνία και κούραση. Η μητέρα μου δεν μπορεί να ανταπεξέλθει μόνη μαζί του κι ενώ και οι δυο επικοινωνούν – δεν μιλάμε για άνοια – δεν καταλαβαίνουν τι τους λένε οι γιατροί, ενώ και όλα τα ραντεβού, επικοινωνία κλπ πρέπει να τα κάνω εγώ.
Ο αδελφος μου δεν ασχολείται ιδιαίτερα, ενώ έχει ολο το χρόνο του κόσμου και μένει μαζί τους.
Δεν ήταν κάτι που περίμενα, να καταπεσουν, και κακώς γιατί είναι μέσα στη ζωή, αλλά το έχω πάρει απόφαση.
Ωστόσο πιέζομαι πολύ, η δουλειά μου είναι επίσης πολύ στρεσογόνα και τον τελευταίο χρόνο διαχειρίζομαι και δικά μου θέματα υγείας.
Μερικές φορές νιώθω, ότι πρέπει να τα παρατήσω όλα, για να είμαι μαζί τους, αλλά απ την άλλη δεν υπάρχει η δυνατότητα να μην δουλεύω.
Όλη η κατάσταση με έχει αφήσει σε ένα καθεστώς απελπισίας, μόνιμου άγχους και αβεβαιότητας, αλλα και τεράστιας απαισιοδοξίας για το πως θα είναι η ζωή μου από εδώ και πέρα.
Τις περισσότερες φορές, μου λείπει να μπορέσω να ξεκουραστώ, για να ανακτήσω τις δυνάμεις μου.
Κάποιες άλλες πιέζομαι τόσο πολύ που νιώθω ότι κάτι θα πάθω. Και κυρίως φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω.
Έχω έναν πολύ υποστηρικτικό σύντροφο, ο οποίος με βοηθάει με τα πρακτικά, άλλα και με τις συζητήσεις που κάνουμε.
Σήμερα ζορίστηκα ιδιαίτερα και ζητησα βοήθεια και από ειδικό, αν και δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμη.
Πως τα καταφέρατε όσοι ήσασταν στη θέση αυτή, χωρίς να αρρωστήσετε;
Υπάρχουν κάποια tips, κάτι που κάνατε και βοηθησε;
Σας ευχαριστω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Antiopi
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχεις το σπίτι σου Έχεις την δουλειά σου Έχεις την σχέση σου Έχεις τα θέματα υγείας σου Έχεις και την φροντίδα των γονιών σου Ενώ ο αδερφός σου, που ζει μαζί τους κι έχει ελεύθερο χρόνο δεν αναλαμβάνει τίποτε; Υποθέτω ότι ο ίδιος χαίρει άκρας υγείας. Νομίζω ότι ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, απλώς σε έχει καταπιεί ο ρόλος της κόρης-φροντίστριας (πως λέγανε παλιά, ένα κορίτσι θα σου δώσει κι ένα ποτήρι νερό…). Από τον ειδικό η μόνη συμβουλή νομίζω που πρέπει να σου δώσει, είναι πως θα μιλήσεις στον αδερφό σου να σηκώσει κανένα μανίκι και να βοηθήσει την… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, μου έκανε εντύπωση που δεν εστίασε παραπάνω στον αδελφό. Σαν να είναι περήφανη που σε αυτή στράφηκαν οι γονείς της. Άμα αρρωστήσει και η μάνα πώς θα τους αναλάβει και τους ίδιους μόνο αυτή?
Δεν γνωρίζουμε την σχέση που έχει ο αδελφός με τους γονείς πέρα από το ότι μένει στο σπίτι τους. Γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι ο αδελφός πρέπει να βοηθήσει; Το θεωρούμε δεδομένο επειδή είναι οι γονείς του; Μπορεί να μην θέλει να βοηθήσει για τους δικούς του λόγους. Όπως επίσης η γραφουσα θέλει να βοηθήσει και εκείνη για του δικούς της λόγους. Αυτή θέλει βοήθεια όχι ο αδελφός
..
Εχω βρεθει σε ρολο φροντιστριας για άτομο με ειδικές αναγκες 2 φορες, το ένα πιο μικρό σε ηλικία, το άλλο πιο μεγάλο και έχοντας δικα΄μου σοβαρά προβλήματα υγειας. Τι έκανα και με βοήθησε: 1. Μη χανεις ούτε δευτερόλεπτο προσπαθώντας να βάλεις σαμάρι στο ξεκαπίστρωτο γαιδούρι τον αδερφό σου. Απλά πες του ΜΙΑ φορά, όταν εσύ καταλήξεις στο νοσοκομειο απο την υπερκόπωση και οι γονεις φύγουν από τη ζωή, να έχει σχέδιο να τα βγάλει περα μόνος του. Γιατί τετοια άτομα μετά θα βγούν και απο πανω και θα σου πουν “εσυ φταις που δε μου ειπες ότι πέρναγες τόσο δύσκολα”.… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω ζήσει παρόμοια κατάσταση (με την διαφορά ότι η αδελφή δεν έμενε μαζί τους) και σου γράφω την προσωπική μου άποψη (με την οποία πολλές πιθανότατα θα διαφωνήσουν). Μίλα στον αδερφό σου αλλά οι πιθανότητες να αναλάβει το μισό φορτίο είναι μικρές. Οι άνθρωποι συνήθως αναλαμβάνουν σοβαρές ευθύνες γιατί το λέει η ψυχή τους όχι γιατί τους το υποδεικνύουν οι άλλοι. Και η φροντίδα ηλικιωμένων είναι δύσκολη πίστα. Αν τους αγαπάς και ήταν καλοί γονείς, πραγματικά κάνε το καλύτερο δυνατό και ορισμένες φορές πέρα από αυτό (θα δεις ότι η αδρεναλίνη αυξάνει αφάνταστα τις δυνάμεις. Θα κάνεις πράγματα που ούτε μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω σε όλα!
Τουλάχιστον από την δική μας εμπειρία, κάποια άτομα της οικογένειας τρέχουν για τα πάντα, και άλλα δεν βοηθάνε σε τίποτα και ή απλά περιμένουν την κληρονομιά ή κλαίγονται σε τρίτους για το πόσο δύσκολα είναι. Στην αρχή μου έκανε εντύπωση, τώρα το αποδέχομαι.
Κάνε το καλύτερο που μπορείς. Ζήτα στήριξη και από τον αδερφό αλλά αν δεν την δώσει, μην την ξαναζητήσω γιατί θα χάσεις τον χρόνο σου.
Ο ρόλος της θυγατρικής φροντίδας ίσως να μην είναι φεμινιστικός αλλά τουλάχιστον κάποτε θα θυμάσαι αυτές τις δύσκολες μέρες και θα ξέρεις ότι έκανες ο,τι καλύτερο.
Λίγο πολύ αυτό θα έλεγα κι εγώ. Προσωπικά είμαι της λογικής με φρόντισαν, θα τους φροντίσω , αλλα επειδή τους αγαπώ, ειναι καλοί γονείς, όχι δηλαδή από ηθική /κοινωνική υποχρέωση. Φυσικά, εννοείται να ζητήσει βοήθεια από τον αδερφό, αλλά πιθανότατα ο αδερφός δε θα τη δώσει. Στο μόνο που θα επιμείνω είναι ,αν πάρουν κάποιον άλλον να προσέχει και να φροντίζει τους γονείς, τα έξοδα να μοιραστούν. Εκεί ας επιμείνει περισσότερο. Στα αλλά όπως τα είπες.
Όλα κατανοητά ,ο αδερφός σου που μένει εκεί μαζί με τη μητέρα σου δε μπορούν να ανταπεξέλθουν;
Το βάρος που παίρνεις είναι δυσανάλογο με αυτό που σου αναλογεί.
Ναι ,θα προσφέρεις συναισθηματικά και πρακτικά ,αλλά πρέπει πρώτα εσύ να είσαι καλά. Καλή δύναμη.
Πόσο σε νοιώθω! Ακριβώς τα ίδια και εγώ, μοναχοπαίδι βέβαια, με πατέρα άρρωστο (και μη συνεργάσιμο) και μητέρα που για διάφορους λόγους (υγείας κ.α.) μπορεί να συνεισφέρει πολύ περιορισμένα. Λύσεις δεν έχω, και εγώ το παλεύω ακόμη με τρομερό ψυχικό και σωματικό κόστος. Το καλοκαίρι έπαιρνα κάτι (φυτικά) αγχολυτικά για να σηκωθώ απο το κρεβάτι και να αντιμετωπίσω αυτό που με περίμενε. Ολοι είχαν την ατάκα ‘δεν έχεις ανάγκη εσύ αντέχεις’… Μέχρι που δεν άντεξα άλλο. 1) Πρέπει να κάνεις ρητό και ξεκάθαρο σε όλους οτι ΔΕΝ αντέχεις άλλο! Ξεκάθαρα: ‘δεν μπορώ να συνεισφέρω παραπέρα γιατί έχω αναπτύξει δικά μου… Διαβάστε περισσότερα »
Δύσκολα τα πράγματα. Επειδή βιώνω παρόμοια κατάσταση, παίρνω το θάρρος να πω που έχω καταλήξει. Εάν ο αδελφός σου, έχοντας σώας τας φρένας του, δεν έχει κάνει τίποτε μέχρι τώρα, ενώ βλέπει την κατάσταση και του το έχεις ζητήσει (του το έχεις ζητήσει ευθαρσώς, έτσι δεν είναι;), δεν θα το κάνει ποτέ: θα εγκατασταθεί στο εξοχικό, θα μείνει σε φίλους, θα μετακομίσει στο Τιμπουκτού. Ή χειρότερα, θα μείνει ως σιτεμένος μόσχος στο πατρικό σας. Ίσως να ειναι ο τύπος που έμαθε να παίρνει και να μην δίνει, αυτός που δεν μπορεί να χαλάσει τη ζαχαρένια του. Εάν είναι κάπως έτσι… Διαβάστε περισσότερα »
Έκανες πολύ καλά που ζήτησες βοήθεια ειδικού. Πρέπει κάπου να εκτονώνεις ελεύθερα όλη την πίεση που έχεις μαζέψει μέσα σου και σίγουρα ο σύντροφός σου όσο υποστηρικτικός και να είναι, δεν πρέπει να επωμίζεται εξ ολοκλήρου αυτό το βάρος. Πέρασα τα ίδια με εσένα όταν αρρώστησε ο πατέρας μου, έχοντας μια αδερφή απούσα. Όποτε και να χρειάστηκε δε μπορούσε να βοηθήσει (δεν ήθελε). Το αποτέλεσμα;; Ήμουν για μια πενταετία υπεύθυνη για τα του οίκου των γονιών μας, έτρεχα σε νοσοκομεία γιατρούς κλπ με τον πατέρα μου γιατί συντόνιζα τα πάντα όπως εσύ. Δούλευα 10-12 ώρες τη μέρα παράλληλα γιατί τους… Διαβάστε περισσότερα »
Μέσα στις 37 γραμμές του κειμένου σου, το πρόβλημα εμφανίζεται στο παρακάτω:
“Ο αδελφος μου δεν ασχολείται ιδιαίτερα, ενώ έχει ολο το χρόνο του κόσμου και μένει μαζί τους.”
Του έχεις μιλήσει; Του έχεις εξηγήσει ότι οι ευθύνες θα ήταν καλό να μοιράζονται;
Δεν αναφέρεις πουθενά ότι έχεις συζητήσει μαζί του, σαν να έχεις αναλάβει εσύ την ευθύνη οικειοθελώς. Δεν οφείλεις να το περνάς όλο αυτό μόνη σου.
Ζήτησε την βοήθειά του και αν δεν είναι διατεθειμένος τότε ίσως θα έπρεπε να σκεφτείς κι εσύ μήπως θα έπρεπε να αναλάβει κάποιος τρίτος έστω επι πληρωμή το συγκεκριμένο θέμα.
Δεν είμαι στη θέση σου, αλλά το έχω ένα φόβο όταν προκύψει. Πιθανότατα να υπάρχει μια δυσκολία στο να θέσεις όρια. Θεωρώ είναι απαραδεκτο να σου πέφτει η ευθύνη τους και ο αδελφός σου να τα ξινει, οπότε το πρόβλημα σου ξεκινάει από κει. Που δε φταις μόνο εσύ απαραίτητα, οικογενειακώς φταίτε. Μήπως από πάντα εσύ ήσουν αυτή που εξυπηρετούσε? Πιθανότατα ναι, και πιθανότατα από τότε έπρεπε να είχες ξεκινήσει να ανησυχείς. Σήμερα έχει θέματα υγείας ο πατέρας, αύριο μπορεί να αποκτήσει και η μαμά σου. Πώς θα τους αναλάβεις και τους δύο μόνη σου? Ο αδελφός σου πρέπει να… Διαβάστε περισσότερα »
έχοντας βρεθεί στην ίδια θέση ως μοναχοκόρη για μια 7ετία τουλάχιστον, με υπέργηρους ασθενείς γονείς, θα συμφωνήσω με τους υπόλοιπους που έδωσαν πρακτικά τιπς για εξοικονόμηση χρόνου. οι δικιές μου αλήθειες είναι οι εξής: την ώρα της κρίσης (πχ νοσηλεία σε νοσοκομείο που έπρεπε να είμαι κι εγώ εκεί πολλές ώρες, είτε στα επείγοντα είτε καθημερινά στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να τον ταϊσω να τον αλλάξω να μιλήσω με γιατρούς να κοιτάξω να δω μην γίνουν λάθη – μια φορά ειχαν δώσει στον πατέρα μου κατά λάθος ινσουλίνη εξαιτίας αβλεψίας ή μια άλλη φορά του είχε πέσει τόσο η… Διαβάστε περισσότερα »