Καλησπέρα αμπα. Είμαι 14 χρόνια παντρεμένη αγαπάω τον άντρα μου αλλά έχουμε ξεχωριστές ζωές. Άλλες παρέες,άλλο τρόπο διασκέδασης κ ψυχαγωγίας.
Αυτός εργάζεται σκληρά σε αναπτυσσόμενο κλάδο έχει επενδύσει πολλά στη δουλειά του, δε έχει χρόνο για τίποτα άλλο.
Τον στηρίζω όλα τα χρόνια δε έχω απαιτήσεις ούτε εξόδους ούτε ταξίδια ούτε τίποτα, μεγαλώνω σχεδόν μόνη μου τα παιδιά μου.
Τον ενοχλω όσο λιγότερο γίνεται γιατί βλέπω την κούραση του και το άγχος του. Βέβαια με τα χρόνια έχω διαπιστώσει ότι του αρέσει η δουλειά του και ας παραπονιέται παίρνει αξία χαίρεται να τον εκθειάζουν οι πελάτες και οι συνεργάτες του. Περισσότερο απ’ το να του πουν κάτι θετικό για κάτι άλλο του αρέσει να του πουν κάτι θετικό για τη δουλειά του. Αυτοπροσδιορίζεται με τη δουλειά του.
Βέβαια δεν ήταν πάντα έτσι ήμασταν πιο κοντά παλιότερα αλλά μετά φορτσαρε στο επαγγελματικό του και πλέον δεν έχει ούτε χρόνο ούτε διάθεση να κάνουμε πράγματα μαζί οι δύο μας ή σαν οικογένεια. Δουλεύω και εγώ σε εταιρεία αλλά όχι με τις απολαβές που έχει αυτός. Οπότε είναι ο κύριος προμηθευτής του σπιτιού.
Μάλιστα και ενώ έχει ένα ικανοποιητικό οικονομικό εισόδημα αγχωνεται μόνιμα για τα χρήματα. Απλά κάποιες φορές και ενώ έχω δραστηριότητες και απασχόληση και φίλους και χόμπυ, νιώθω μοναξιά μέσα στη σχέση μας. Αυτός δε το καταλαβαίνει ενώ του το έχω επισημάνει ότι θα ήθελα λίγο παραπάνω χρόνο μαζί του. Μιλάμε για κάποια λεπτά ίσως μέσα στη μέρα να μιλήσουμε που δεν υπάρχει. θεωρεί ότι τον ακυρώνω σαν άνθρωπο σαν επαγγελματία ότι δεν τον καταλαβαίνω. Για τον ίδιο προέχει να καταλάβω τη δουλειά του κ μετά να επικοινωνήσω τις ανάγκες μου.
Επειδή είμαι άνθρωπος που έχει ενσυναίσθηση τον καταλαβαίνω ότι κουράζετε αλλά και το ίδιο μοτίβο τόσα χρόνια με έχει εξαντλήσει γιατί ποτέ δε βλέπω να κάνει μια προσπάθεια να με πλησιάσει ή να μου πει “θα προσπαθήσω”ακόμα κ αυτό θα μου έφτανε να το ακούσω από αυτόν. Είναι ο εγωισμός του; Το ότι δεν μιλά για συναισθήματα; Δεν ξέρω. Εγώ προσπαθώ να επικοινωνώ μαζί του να φροντίζω ένα ωραίο βραδυνό δείπνο, να μοιραστώ τα νέα της ημέρας με καλή διάθεση. Να έχω τακτοποιήσει τα παιδιά να είμαστε ήρεμα οι δύο μας μονο.
Αλλά πλέον νιώθω ότι μόνο εγώ προσπαθώ. Πιστεύω ότι ίσως κ αυτός κάνει τη προσπάθεια του με μικρά βήματα που όμως δε φτάνουν σε εμένα όπως θα ήθελα αν και του έχω πει αρκετές φορές τι θέλω. Νιώθω ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να με καταλάβει γιατί αν το προσπαθήσει θα πρέπει να κάνει κάτι και δεν του βγαίνει.
Οπότε βολεύει να μην με καταλαβαίνει και να ρίχνει το φταίξιμο σε εμένα ότι τον βλέπω κουρασμένο και τον πιέζω για χρόνο μαζί. Άρα είμαι εκτός πραγματικότητας. Φοβάμαι ότι αν το πάρω απόφαση ότι αυτός είναι και δε προσπαθώ να τον πλησιάσω θα αποξενωθώ εντελώς.
Νιώθω απογοήτευση που μερικοί άνθρωποι καταθέτουν όλη τους τη ζωή στον επαγγελματικό χώρο και δεν διαθέτουν ένα απόθεμα να φροντίσουν τον εαυτό τους πάνω απ’ όλα και να συνδεθούν με τους ανθρώπους τους.
Ίσως είναι σημείο των καιρών να επενδύουμε στη δουλειά και όχι στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.
Για μένα η δουλειά είναι πολύ σημαντική αλλά προσπαθώ να βρίσκω λίγο χρόνο για τους αγαπημένους μου να χαλαρώνω να απολαύσω τη ζωή.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κωνσταντίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η απουσία μας αυξάνει την αξία μας όταν η συνεχής παρουσία θεωρείται δεδομένη.
Για τραβήξτε το χάλι κάτω απο τα πόδια του να δούμε αν ισορροπήσει.
Ο άνθρωπος εκ φύσεως εκτιμά περισσότερο αυτό που κινδυνεύει να χάσει,παρά αυτό που έχει σίγουρο.
Πω πω εγώ δεν θα άντεχα με τίποτα. Θεωρώ πολύ ντεκαυλέ την εργασιομανία και αυτή την υπέρμετρη φιλοδοξία για περισσότερο χρήμα και ανέλιξη, μου βγάζει μια απληστία και μια τάση να καλυφθούν άλλα ελλείμματα της προσωπικότητας. Η ζωή δεν είναι η δουλειά, αλλά εδώ μιλάμε για σένα. Το βασικό πρόβλημα εδώ είναι ότι έχει παραμελήσει εντελώς την οικογένειά σας, με αποτέλεσμα να μεγαλώνεις μόνη τα παιδιά, ενώ εργάζεσαι κι εσύ. Γιατί; Μόνη σου τα έκανες; Αν έχει χρόνια αυτή η ιστορία, είναι δύσκολο να αλλάξει. Προφανώς και τη σχέση σας έχει παρεμελήσει. Άλλη μία ιστορία στην οποία ο άντρας έβαλε… Διαβάστε περισσότερα »
Δε θα τρώει και ματαίωση, θα μπορεί να βρει έναν άλλον άνθρωπο που θα μοιράζεται τη ζωή του μαζί της.
Αυτό θα αλλάξει.
Ναι, σωστά! Από πλευράς υποχρεώσεων εννοούσα
Πήγα να σχολιάσω αλλά με κάλυψες πλήρως! Πες τα!
Είναι αξιοσημείωτο πόσες οικογένειες στην Ελλάδα ζουν ακόμη σαν σε περασμένο αιώνα, με τον πατέρα να έχει αυτοκηρυχθεί απλά και μόνο κουβαλητής και να έχει διορίσει τη μάνα υπεύθυνη σπιτιού και παιδιών.
Προσωπικά δεν είχα εικόνα, γιατί μεγάλωσα απ’ ό,τι φαίνεται σε παράλληλο σύμπαν, τα έβλεπα βέβαια από οικογένειες φίλων αλλά νόμιζα ότι εκείνοι είναι οι εξαιρέσεις (κοσμάρα κι εγώ). Με αυτά που διαβάζω εδώ, φοβάμαι λίγο να μπω σε διαδικασία οικογένειας και να φάω όλο το πακέτο.
Από την μία έχουμε το μοντέλο του εργασιομανή που θυμάται ότι έχει γυναίκα μόνο όταν έχει σεξ.ορέξεις και παιδιά μόνο στο γάμο τους ξέρω γω και από την άλλη τον τεμπέλη κολλημένο σε μια οθόνη που θέλει να τον στείλεις για απεξάρτηση (υπάρχει και συνδιασμός των δύο). Εντάξει σπίτι μου το μοντέλο ήταν παραδοσιακό, μαμά νοικοκυρά, μπαμπάς δουλειά, αλλά και ασχολούνταν μαζί μας ως ένα βαθμό, όταν σχολούσε και οργάνωνε δραστηριότητες για την οικογένεια. Δε λέω πως ήταν το τέλειο, αλλά ήταν κάτι. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι η γυναίκα ναι μεν αυτονόητα βγήκε στην αγορά εργασίας, αλλά παρέμεινε… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς είναι παγκόσμιο φαινόμενο ακόμακαι σε χώρες που οι περισσοτεροι Έλληνες θεωρούν προοδευτικές.
Για ποια χώρα λες; στην Ολλανδία που έχω ζήσει πάντως οι πατεράδες ασχολούνται πολύ. Μαγειρική οχι, γιατί δεν πολυμαγειρεύουν γενικά, αλλά έχουν ουσιαστική ενασχόληση και βοηθάνε και με το σπίτι
Υπάρχουν παντού κακοί και καλοό σύντροφοι και μπαμπάδες. Είμαι παντρεμένη με ξένο και με θητεία μητρότητας στην κεντρική και βόρεια Ευρλωπη, έχουμε οικογένεια και φίλους σε πολλά μέρη του κόσμου. Πολλές διαπολιτισμικές και διαφυλετικές οικογένειες στον κύκλο μας, συγγενείς και φίλοι. Κάποια ζευγάρια χώρισαν κάποια όχι, κάποια είναι αγαπημένα και σε ισότιμες σχέσεις. Ευτυχώς. Αλλά… Σε γενικές γραμμές οι φίλες μου οι Ολλανδές και 2-3 Αμερικανίδες Γερμανίδες φίλες παντρεμένες στην Ολλανδία, κλαίνε. ΚΛΑΙΝΕ!!!! Όπως και σε Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Βέλγιο, ΗΒ…καλά, η Ελβετία δεκαετιες πίσω. Διότι εσύ βλέπεις μπαμπάδες με τα μωρά στο πάρκο ή σε εργαστήρια σλλά ποιός τα… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά ντε, μη φωνάζεις. Το βοηθάνε άστοχο ίσως, αλλά έχει επικρατήσει (κακώς) στην καθομιλουμένη. Στην ουσία δεν είναι ακριβώς λάθος, ο ένας βοηθάει τον άλλο, όχι απαραίτητα ο άντρας την γυναίκα, ενιγουει. Εμένα φίλες Ολλανδές πάντως τους είχαν σούζα τους άντρες, και πρώην συνάδελφος Ισπανός πήρε αυτός την άδεια πατρότητας. Παντού υπάρχουν όλα σίγουρα.
Φίλη, συνειδητοποίησες ότι έγραψες “τα παιδιά μου”; Όχι “τα παιδιά μας”. Τα παιδιά σου… Και αυτή η φράση κλείνει όλη τη ζωή σου, να δουλεύεις και ταυτόχρονα να μεγαλώνεις μόνη σου δύο παιδιά. Μεγάλωσα με έναν πατέρα που ήταν μονίμως απών γιατί “η δουλειά του ήταν απαιτητική”. Η δουλειά του ήταν όντως απαιτητική, αλλά ποια δουλειά δεν είναι; Βλέποντας το παρελθόν, πιστεύω ότι ο πατέρας μου δεν έκανε καμία προσπάθεια να συμμετέχει, διότι πολύ απλά τον βόλευε. Κ είχε και μια υπόγεια απαξίωση στις “γυναικείες δουλειές”. Η μαμά μου δεν δούλευε, αλλά είχε τη σχεδόν αποκλειστική ευθύνη της ανατροφής μας.… Διαβάστε περισσότερα »
σεξ κάνετε?
τι να σου πω…εγώ δεν βλέπω ζευγάρι αλλά τυπική συγκατοίκηση.
αν είναι ο καθένας να διακοπαρει μόνος του, να μην μιλάς γιατί τον πιέζεις,να λείπει ώρες έκτος σπιτιού,τι προσφέρει από συναισθηματική κάλυψη όλο αυτό?
Έλα ντε! Μήπως αυτές οι άπειρες ώρες που λείπει δεν είναι όλες για δουλειά;
Μεγαλωσα με εναν πατερα που δουλεύει παρα πολλες ωρες, ακομη και τωρα στα 60+ ειναι τρομερα ενεργός. Ποτε, ουτε μια φορα, ακόμη και την περιοδο που ελειπε για μηνες στην Αμερικη δεν αισθανθηκαμε στο σπιτι (το εχω συζητησει με τη μητερα μου αυτο εκτενώς) την απουσία του, ουτε εγω ως κορη ούτε η μητερα μου ως συζυγος. Με αυτό θελω να πω πως ο τροπος υπαρχει, ο συζυγός σου ή δεν μπορεί* ή δεν θελει να τον βρει για να ειναι παρόν παρά τις επαγγελματικές του απαιτήσεις. *λεω δεν μπορεί γιατι ισως εχει πεσει σε μια παγιδα και κυνηγάει την… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα. Έχω παρόμοιες αναμνήσεις, σίγουρα δεν ήταν κάθε μέρα ίδια όμως ο μπαμπάς μου φροντιζε να τηλεφωνάει καθημερινά, να επιστρέφει κάθε μερικούς μήνες ή να περνάμε όλοι μαζί τις σχολικές διακοπές στην πόλη του πρότζεκτ. Έκανε πάρα πολλά μαζί μας. Και τώρα ως παππούς που ακόμα εργάζεται, πάντα βρίσκει χρόνο για τα εγγόνια του. Στο τώρα, με ένα σύζυγο εργασιομανή, με τους 2 μας να λείπουμε σε τακτά διαστήματα σε επαγγελματικό ταξίδι, όλα οργανώνονται με βάση τις ανάγκες της οικογένειάς μας. Δεν είναι κακό να έχει ο καθένας και τα δικά του χόμπι και παρέες. Κακό είναι να σου… Διαβάστε περισσότερα »
Aυτό που μας λες είναι ότι σ’αυτή τη σχέση είσαι ουσιαστικά μόνη σου και αυτός απών. Ως πότε; Μήπως ήρθε η ώρα να χτυπήσεις το συναγερμό;
Η καθημερινότητα των περισσότερων οικογενειών είναι δύσκολη, το ίδιο και όσων κάνουν ελεύθερα επαγγέλματα (εάν κατάλαβα καλά για τον σύζυγο). Κατανοητή η κόπωση, ωστόσο η απουσία πρόθεσης να κάνετε πράγματα μαζί και σαν ζευγάρι και σαν οικογένεια, είναι θλιβερή. Οι οικογένειες είναι ομάδες, ωστόσο απο αυτά που περιγράφετε, μόνο ομαδικά δεν λειτουργεί ο σύζυγος σας. Τι ακριβώς προσφέρει σε εσάς αυτή η κατάσταση συναισθηματικά; Νομίζω πως αντί για παράπονα και μονομερείς προσπάθειες απο μέρους σας, πρέπει να κάνετε μια σοβαρή συζήτηση με τον σύζυγο για το κοινό (;) σας μέλλον.
δεν παίρνετε τίποτα απο αυτη τη σχέση, ενώ αν καταλαβαινω καλα, τα παιδια δεν εχουν πατερα, απλά εναν τύπο που δινει λεφτα
Ε, μπορει να συνεχισει να τα δινει και αν ειστε χωρισμενοι. Δεν καταλαβαινω γιατι μενετε σε αυτη την κατασταση και τί ακριβως στηρίζετε.
Είναι πολλοί άνθρωποι έτσι. Παίρνουν χαρά και αξία μόνο μέσα από τη δουλειά τους η οποία είναι τα πάντα γι αυτούς. Εχω γνωρίσει και γυναικες έτσι. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά. Αλλά επειδή θέλουν και το βόλεμα κάνουν και μια οικογένεια να βρίσκεται. Εσύ θες να συνεχίσεις να είσαι σε αυτόν τον γάμο με με έναν άντρα που είναι τουρίστας; Για δώστου ένα τελεσίγραφο πως αν δεν αλλάξει κάτι, θα φύγεις να δούμε πως θα αντιδράσει.
Μου κάνει εντύπωση που δεν έχετε συζητήσει για κάποιο χρονοδιάγραμμα, δηλαδή μέχρι πότε θα έχει αυτούς τους ρυθμούς? Είναι για κάποια χρόνια ή έτσι φαντάζεται την υπόλοιπη του ζωή μέχρι την σύνταξη? Γιατί στη δεύτερη περίπτωση, αυτός δεν έχει λόγο να αλλάξει, κάνει τη ζωή που επιθυμεί και εισπράττει την κοινωνική επιβεβαίωση όντας παντρεμένος με παιδιά χωρίς να είναι ουσιαστικά εκεί, απλά χάνεται στη δουλειά σαν να μην έχει άλλες ευθύνες και υποχρεώσεις. Για εσένα όμως δεν είναι αυτό που φανταζοσουν για τον έγγαμο βίο, σωστά? Άρα, μέχρι πότε σου έχει πει ότι θα υφίστανται αυτή η κατάσταση. Αν δεν… Διαβάστε περισσότερα »