Καλημέρα σε όλους και όλες και όλ@
Ο άντρας μου είναι ομοφυλόφιλος.
Και το ήξερα από πάντα. Το αισθανόμουν, κι ας μην είχα καμία απόδειξη, καμία ένδειξη, κανένα τεκμήριο. Είναι η πρώτη φορά που το λέω, και γι’ αυτό το γράφω, ελπίζοντας ότι αν το δω δημοσιευμένο θα το χωνέψω. Είναι κάπως σαν να του δίνω χώρο να αναπνεύσει. Χωρίς να ντρέπεται και να κρύβεται.
Στην αρχή ήταν (?) πολύ ερωτευμένος μαζί μου, αφοσιωμένος, συνεπής και ταυτόχρονα απών, νοερά αλλού και εσωτερικά διχασμένος. Ίσως δυστυχισμένος και μελαγχολικός. Πριν παντρευτώ, αν τολμούσε κάποιος να μου πει κάτι, θα έπεφτα να τον φάω. Εγώ ήμουν η πιο τυχερή γυναίκα στον κόσμο, αυτός ο άνθρωπος είναι διαμάντι. Φοβερή πάστα ανθρώπου. Παιδί στρατιωτικών όμως, με πολλές βαλίτσες στην πλάτη· τις εξής δύο: «Πατρίς, Οικογένεια», τις κουβαλούσε σαν σημαίες. Ήταν σχεδόν «υποχρέωσή» του να κάνει οικογένεια, αλλά η αλήθεια είναι ότι ήθελε κι ο ίδιος παιδιά και τα χαιρόταν πολύ.
Σήμερα όμως η πλάνη έφυγε. Είδα στοιχεία αδιάσειστα. Δεν είναι πια υποθέσεις και υποψίες. Δεν έπεσα από τα σύννεφα όμως, γιατί μέσα μου ήξερα. Βλέπω τα παιδιά μας και πάντα σκέφτομαι ότι αυτά έκαναν τον γάμο να αξίζει τον κόπο, αυτά έκαναν τη ζωή μου αξιοβίωτη. Ο άντρας μου μετά τον γάμο κλείστηκε, αποσύρθηκε στον ενδότερο εαυτό του. Ήταν παγερός, απόμακρος, απροσπέλαστος, αλλά παρών παντού· συνεπής, άνθρωπος του καθήκοντος και της ευθύνης. Με βοηθούσε πολύ σε όλα. Έτρεχε με τα παιδιά παντού: σε δραστηριότητες, ωδεία, αθλητισμό, φροντιστήρια, και πλήρωνε τα πάντα. Υποδειγματικός πατέρας.
Και σύζυγος. Τουλάχιστον έτσι λένε. Οι άλλοι. Κι εγώ συχνά στον εαυτό μου. Όμως δε με έπειθα. Σήμερα ξέρω. Ξέρω ότι πάντα ήξερα. Μέσα μου ήξερα, κι ας μην υπήρχαν λόγοι τότε για να το αποδεχτώ. Το ένιωθα ότι είναι πάντα κάπου αλλού. Η επικοινωνία μας ήταν πάντα φευγαλέα και διεκπεραιωτική. Το άγγιγμά του μου έλεγε πάντα την αλήθεια. Το σώμα μου πάντα ήξερε.
Θέλω πια να το παραδεχτώ. Τον επέλεξα. Συνειδητά. Τότε ντρεπόμουν να το πω. Σήμερα το ξέρω. Τα έβαλα κάτω και, ωμά, ρεαλιστικά και υπολογιστικά, ήταν η καλύτερη επιλογή (με προοπτική οικογένειας) που μου προσφέρθηκε πριν αποσυρθώ εντελώς. Ήμουν πάνω από 30, ο πρώην μεγάλος έρωτας με παράτησε σύξυλη για μια μικρότερη, και οι άλλοι που είχα γνωρίσει ήταν ρεμάλια, γυναικάδες, κάφροι, δεν είχαν δουλειά και καμία προκοπή. Δεν έκαναν για πατέρες ούτε με σφαίρες, κι εγώ ήθελα πολύ παιδιά. Πατέρα διάλεξα ιδανικό. Και σήμερα ακόμη, πάλι τον ίδιο θα επέλεγα για πατέρα των παιδιών μου.
Μόνο που σήμερα ξέρω ότι απλά διακοσμούσαμε αμοιβαία βιτρίνες. Εγώ ήμουν η χαρούμενη νοικοκυρά και μητέρα κι εκείνος ο υπεύθυνος και καλός πατέρας. Δε μου έλειψε τίποτα υλικό ή πνευματικό. Συναισθηματικά όμως, νιώθω σαν να συρρικνώθηκα. Σαν να έσβησε η φλόγα μου από τις συνεχείς υποχωρήσεις, τις φλύαρες σιωπές, το μαργωμένο στρώμα.
Αν με ρωτήσετε γιατί δεν χώρισα: τρελή είμαι; Δεν θα έβρισκα πουθενά καλύτερα. Ζούσαμε καλά. Τα παιδιά είχαν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση, ταξίδια, εκδρομές, διασκεδάσεις. Κι εγώ επίσης. Είχα ελευθερία, καλή συμπεριφορά, σεβασμό, ανέσεις. Απλά έπρεπε να κάνω τα στραβά μάτια όταν «έπεφτε δουλειά στο γραφείο» και θα έλειπε «σε επαγγελματικά ταξίδια ή ορειβασία στον Όλυμπο». Τότε ήμουν η καλύτερή μου. Ανέπνεα σαν άνθρωπος. Κρυφά ευχόμουν να πέσει το αεροπλάνο, κι ας ήξερα ότι ποτέ δεν μπήκε μέσα, γιατί δεν υπήρχε ταξίδι.
Αλλά ακόμη και σήμερα δεν κακιώνω στον άντρα μου. Περισσότερο τον συμπονώ. Ίσα-ίσα αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη απέναντί του. Άλλες γυναίκες υποφέρουν δίπλα σε κτήνη ή άλλα παχύδερμα. Εμένα είναι ευαίσθητος άνθρωπος και νοιάζεται. Το σεξ το ξέμαθα πια, αλλά δεν είχα ποτέ και καμία αχαλίνωτη λίμπιντο, οπότε πολύ σπάνια με ενοχλούσε η έλλειψή του.
Αν κάτι σήμερα με πονάει και θα ήθελα να μου φέρει το νέο έτος, είναι η ανοιχτή και ειλικρινής επικοινωνία. Να μη φοράμε μάσκες. Να μην κοροϊδευόμαστε. Να μην αιωρούνται παραμύθια και κουραφέξαλα που όλοι αισθανόμαστε στην οικογένεια αλλά κανείς δε λέει. Νομίζω ότι και τα παιδιά έχουν καταλάβει τι τρέχει.
Έχω προσπαθήσει να ανοίξω κουβέντα, αλλά είναι απαγορευμένο θέμα. Είναι πολύ λεπτό ζήτημα, αλλά αυτό αφορά κι εμένα. Και τόσα χρόνια δεν το συνειδητοποιούσα. Αισθάνομαι τόσο βάρος που είτε θα κάνουμε μια ειλικρινή συζήτηση είτε θα φύγω. Δεν καταλαβαίνω πια γιατί πρέπει να κάνω πλάτες σε κάτι παρά τη θέλησή μου. Αλλά δεν θέλω να πληγώσω έναν άνθρωπο ο οποίος μου φέρθηκε καλύτερα κι από τους γονείς μου.
Θέλω να φύγει απλά ο ελέφαντας απ’ το δωμάτιο, να ανοίξει ο χώρος.
Πώς την κάνουμε μια τέτοια συζήτηση μετά από μια ζωή συνενοχής σιωπης;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Βουβή
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Επειδή εσείς δεν θέλατε να χάσετε τις ανέσεις σας και να χωρίσετε, ευχόσασταν να πέσει το αεροπλάνο; Και να χαθούν τόσοι άνθρωποι; Εγώ αυτό μόνο σχολιάζω, γιατί ανατρίχιασα. Και μετά λέτε τους άλλους σκληρούς, και εγωιστές;
Στον δεύτερο κ πολύ ζορισμένο γάμο μου με είχε πάρει τηλ ο σύζυγος να μου πει ότι κόντεψε να πάθει ατύχημα στον πάγο. Η αντίδραση μου ήταν επιεικώς χλιαρή, το επεσήμανε ο ίδιος. Συνειδητοποίησα τότε ότι αν γινόταν το ατύχημα κ τον έχανα δε θα πονούσα. Κ εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να πάρω διαζύγιο.
Η βουβή ( εγώ ανατρίχιασα με το nick) έχει τραβήξει μια απίστευτη πίεση σε διάρκεια. Πιστεύω αν πέθαινε ο άντρας της θα πονούσε αλλά Κ θα ανακουφιζόταν μαζί. Κ το βρίσκω ανθρώπινη αντίδραση σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση, Επέλεξε τον άνθρωπο αλλά όχι το ψέμα.
Ακριβώς όταν παγώνεις παύει το συναίσθημα.
Πολλές φορές έκανα κακές σκέψεις…
Ξέρετε, αν η κατάσταση σε ζορίζει, μπορείς να χωρίσεις. Δεν χρειάζεται να πεθάνει κάποιος. Κυρίως δεν χρειάζεται να πεθάνουν και όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα ενός αεροπλάνου, όπως ΕΥΧΕΣΑΙ να συμβεί.
Παρόμοια εμπειρία και γω στο δεύτερο πολύ ζορισμένο γάμο, μου ήταν δύσκολο να χωρίσω για δεύτερη φορά και κάποια στιγμή ευχήθηκα να πάθει κακό καθώς οδηγούσε γιατί είχε μειωμένη όραση…εκεί είδα πόσο χαμηλά έχω πέσει και πως έπρεπε να παρω αποφάσεις και ρίσκα και όχι να θέλω το θάνατο τού, ακόμα με σοκάρει που το επηθημησα αυτό.
Καταλαβαίνω ότι χτυπάει άσχημα, αλλά ομολογώ ότι είχα κάνει την ίδια ακριβώς ευχή όταν ταξίδευε ο κακοποιητης μου με αεροπλάνο. Ότι αν χανόταν έτσι μια κι έξω θα απαλλαγομουν από εκείνον χωρίς άλλες δυσάρεστες συνέπειες για μένα. Γιατί με απειλούσε ότι θα με σκοτώσει αν τον χώριζα. Αυτές οι σκέψεις έρχονται μετά από έντονη ψυχική πίεση και απελπισία και δεν σημαίνει ότι όποιος τις κάνει είναι σκληρός και εγωιστής. Απελπισμένος είναι, που εκείνη τη στιγμή βλέπει μόνο το πρόβλημα του και ούτε καν του περνάει από το μυαλό ότι ένα αεροπλάνο έχει πολλούς άλλους μέσα. Στο κάτω κάτω, δεν έχει… Διαβάστε περισσότερα »
Οχι, gallini17, έχει σημασία. Εχει σημασία για το τί δείχνει για σας. Κάτι πολύ ανησυχητικό πάντως, από διάφορες απόψεις. Το έχετε σκεφτεί;
Μάλλον μιλάμε για διαφορετικά πράγματα. Εγώ μίλησα για σκέψεις απελπισίας που ούτε το ίδιο το άτομο τις εννοεί εκείνη τη στιγμή, όπως ακριβώς δεν το εννοούμε αν μέσα μας κάνουμε οποιαδήποτε μαύρη σκέψη πάνω σε σύγχυση για τον οποιονδήποτε. Προσωπικά το μετάνιωσα λίγο αργότερα όταν είχα σκεφτεί έτσι, ακριβώς για τους λόγους που λες. Βέβαια δεν είναι και όλες οι καταστάσεις ίδιες, η δική μου ήταν πολύ πιο τραγική από της γραφουσας όταν πέρασαν αυτά από το μυαλό μου, δεν μπορούσα “απλά να χωρίσω.” Κινδύνευε η δική μου ζωή. Παρ’ολα αυτά, η γραφουσα μου φάνηκε ότι έκανε παρόμοιες ανόητες σκέψεις… Διαβάστε περισσότερα »
Δευτερη απόπειρα απάντησης, η πρώτη κόπηκε: Με το χέρι στην καρδιά σας λέω ότι όσο μαύρες σκέψεις και να έχω κάνει, (τύπου να πεθάνω να ησυχάσετε), δεν έχω ευχηθεί ποτέ μα ποτέ το θάνατο κανενός,το πολύ πολύ να λέω μόνη μου «άντε γαμησου μαλακα, ή ηλίθια» κλπ. Αν ποτέ ευχόμουν ενδόμυχα να πέσει ένα αεροπλάνο γεματο αθώους ανθρώπους, για να εκδικηθώ κάποιον, ή για να εκθέσω κάποιον, ή για ξεφύγω από μια κατάσταση, θα τρόμαζα πάρα πολύ με τον εαυτό μου.
Έτσι όπως το γράφει, πιο πολύ συμβολικό μου φαίνεται
πως ειναι συμβολικός ο θάνατος? γιατι δεν ελπίζει να πεθάνει η ίδια για να απαλλαγεί από τα ψέματα? πολύ κακό να ευχεσαι τον θάνατο σε κάποιον , απλά επειδή εσυ δεν θέλεις να βγεις απο την “τελειότητα”.
Δεν αφήνετε λέω να μας εξηγήσει η ίδια το συμβολισμό;
Γιατί τόσο επιθετική/ειρωνική απάντηση; Δεν είπα και τίποτα τρομερό για να “αξίζω” τέτοια γραφή. Απλά λέει η γράφουσα “δεν υπήρχε ταξίδι”. Θα μπορούσε να είναι και συμβολικό το κόνσεπτ. Μπορεί και όχι. Με την ίδια λογική μπορει κι εσείς να σφάλλετε, ούσα μάλιστα αρκετά πιο αυστηρή από μένα.
Δεν σας επιτίθεμαι καθόλου, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω, τί μπορεί να συμβολίζει η φράση « ευχόμουν κρυφά να πέσει το αεροπλάνο». Εμένα μου φαίνεται μία σαφής, καθαρή, και εντελώς ανάρμοστη, φράση.
Ασε που γραφει “ποτε δεν μπηκε μεσα, δεν υπηρχε ταξιδι”. Δηλαδη, εμ να πέσει το αεροπλάνο, εμ αυτος δεν ηταν καν εκει; Και τι ειναι το μαργωμενο στρώμα;
Δεν ήθελε να πεθάνει ο άντρας της κι άλλοι πόσοι άνθρωποι. Σχήμα λόγου είναι, μι από αυτές τις σκέψεις που είναι παράλογες , τις κρυφές, που ντρέπεσαι όταν τις κανεις, και τις κάνει κάποιος φευγαλέα ,πάνω σε μεγάλη συναισθηματική ταραχή. Μηχανισμός αμυνας. Ειδικά αν υπάρχει ένα φλέγον θέμα ,που ουσιαστικά δεν έχει λύση, κι η ίδια αλλά κι ο αντρας της δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν. Είναι ενδεικτικό του πόσο πολύ ζορισμενη είναι.
Μα δεν εύχεται στα αλήθεια η γυναίκα να πέσει κάποιο αεροπλάνο που εξάλλου γνωρίζει και η ίδια πως δεν υπάρχει! Αυτές οι φαντασιώσεις απλώς φωτίζουν δύσκολα συναισθήματά μας που συνήθως έχουμε παραβλέψει ή καταπιέσει. Ας μην τα ενοχοποιούμε, είναι χρήσιμο να τα ακούμε, μας μιλάνε!…
Καπετάνισσα Μαριγώ, αφού επαναφέρετε το θέμα, Θα ξανά μπω στη συζήτηση. Την φράση «Ευχόμουν κρυφά να πέσει το αεροπλάνο», δεν την έγραψα εγώ την έγραψε η κυρία «Βουβή», ας μας εξηγήσει λοιπόν αυτή και όχι εσείς ή κάποια άλλη γιατί την επέλεξε (αφού μάλιστα ήξερε ότι ο σύζυγος της δεν ταξίδευε).Εγω δεν διαβάζω ότι η Βουβή έκανε αυτες τις «ευχές» βυθισμένη στην θλιψη και στη μαυρίλα, αλλά αντιθέτως, τις έκανε όταν αισθάνονταν ανάλαφρη, και ελεύθερη διότι έλειπε ο σύζυγος της, (γιατί όμως ένιωθε τόση χαρά αν υποψιάζονταν ότι την απατούσε;) και θα εύχονταν να μην ξαναγύριζε. Αλλα από την άλλη διαζύγιο δεν ήθελε γιατί δεν ήταν τρελή να χάσει τον… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά η Βουβή μπορεί να τοποθετηθεί αν θέλει, χωρίς αυτό να μας εμποδίζει στο μεταξύ να διατυπώνουμε τις δικές μας κρίσεις και εκτιμήσεις με βάση τα όσα διαβάζουμε εδώ, όπως άλλωστε κάνετε κι εσείς, όπως άλλωστε κάνουμε και γενικά σε αυτό το σάιτ. Η γράφουσα προφανώς αντιλήφθηκε με την απουσία του συζύγου ότι αυτό την ευχαριστούσε, φυσικά και ένιωθε ανάλαφρη με την απουσία του, για αυτό και φαντασιώθηκε τον θάνατό του, σαν μια λύση από το πουθενά που λύνει μαγικά αυτό που δυσκολεύεται να παραδεχτεί και να διαχειριστεί. Νομίζω δεν χρειάζεται να ξαναγράψω την ισχυρή μου πεποίθηση (για να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Gay άτομα ανέκαθεν έκαναν γάμους για λόγους αφ’ ενός “βιτρίνας” κι αφ’ ετέρου τεκνοποιίας. Το concept του “lavender marriage” δεν είναι νέο, το αντίθετο. Ήταν ανειλικρινές εκ μέρους του που δεν σου το είπε εξ αρχής. Αν και δεν είναι εύκολο πράγμα να κρίνουμε κάποιον για τους λόγους που επιλέγει να μην βγει από την ντουλάπα, ειδικά αν έχει μεγαλώσει σε ένα σκληρό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση, το μεταξύ σας μια χαρά έχει δουλέψει. Γράφεις πως είναι υποδειγματικός πατέρας, υπεύθυνος, σωστός στην συμπεριφορά του, καλός με τα παιδιά. Σου προσέφερε την οικογένεια που τόσο ήθελες και δεν σου έλειψε τίποτα.… Διαβάστε περισσότερα »
Όντως υπάρχει αυτο το φαινόμενο και δεν χρειάζεται να πέφτουμε από τα σύννεφα. Το θέμα είναι,μπορούμε να το καταλάβουμε σε κάθε περίπτωση ότι έχουμε να κάνουμε με έναν γκέι άντρα που ψσχνει βιτρίνα; Προσωπικά δεν θα ήθελα να μου συμβεί κάτι τέτοιο.
Αρχικα, μπραβο σας που κανατε επιτυχη εσωτερικη συζητηση και παραδεχτηκατε στον εαυτο σας την ακηθεια. Ομως η εξω-συζητηση ειναι κατι διαφορετικο! Ειπατε πως κουβαλαει βαλιτσες, αποφευγει την κουβεντα, πατρις θρησκεια οικογενεια, κρυφα ταξιδια, τωρα πια το ξερετε οτι ειναι-το παραδεχτηκατε στον εαυτο σας, αρα γιατι να κανετε με ζορι μια κουβεντα που δεν οδηγει σε ωφελιμο αποτελεσμα παρα μονο στο να πειτε «το ξερα!». Εγω θα επεστρεφα εσωτερικα να δω αν ειμαι ευτυχισμενη. Οχι βολεμενη. Ευτυχισμενη. Και ισως αλλαζα μεθοδο σκεψης : πραγματικα δε χρειαζεται ερωτας για να δημιουργηθει οικογενεια. Δεν ειναι απαραιτητο στη ζωη να εχετε το πακετο. Μπορειτε… Διαβάστε περισσότερα »
(θα σου τα γραψω σκορπια γιατί είμαι αυπνη, συγνωμη προκαταβολικα) τα ερωτηματα που θετεις θα τα συνόψιζα στο: αν η ζωη είναι καθήκον ή επιθυμια? Πότε ζωη είναι δική σου: οταν την επέλεξες, ή όταν την ευχαριστηθηκες? Η κυριότητα της ζωης ανήκει στην απόφαση, ή στην επιθυμια? Ενα τριγυρω ερωτημα που θετεις είναι: αν -ή μαλλον για πόσο ακόμα- θα αντέχεις να προστατεύεις όλα τα άλλα εκτός από τον εαυτό σου. Κι επειδη εχω και μια μαζοχιστική ταση, να σου πω ότι υπαρχει διαφορα αναμεσα στο: αντεχω να διαλύομαι ως πρακτική αυτοσυντήρησης, και στο: αντέχω να διαλύομαι ως απώλεια εαυτού.… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο τέλειο που ασχολείσαι με discourse analysis! Και πόσο to the point αυτό με τη σιωπή. Το ανακάλυψα στο μεταπτυχιακό μου στη Γαλλία, βέβαια στο πλαίσιο των εφαρμοσμένων γλωσσών και της γλωσσολογίας, εσύ φαντάζομαι ασχολείσαι με ανάλυση λόγου πιο πολιτική κλπ. Είναι φοβερά ενδιαφέρον και κάτι που δεν γνώριζα στα χρόνια του προπτυχιακού.
(Καλα, κι εγω την πιστοποίηση μεσα από το μεταπτυχιακό την πηρα. Αναλυση λόγου όμως μας εκανε ο καθηγητης και στο προπτυχιακό. Εναντια στο πρόγραμμα σπουδων τότε, πια εχει μπει κανονικα, στο τμημα μου τουλαχιστον. Ναι, είναι πιο πολιτικες οι δικες μου αναλύσεις. critical, post-critical, post-structural, queer, deconstructionist, … ό,τι μου ερχεται βαζω, πολιτική θεωρία, φιλοσοφική εννοιολογηση,.. ο καθηγητης βαραει το κεφαλι του που εμπλεξε μαζί μου χαχα)
Πραγματικά συμπονώ. Στα 40 μου είχαν πει δύο καλοί ομοφυλόφιλοι φίλοι -όχι ζευγάρι μεταξύ τους- αν θέλω να κάνουμε μαζί παιδιά, με δεδομένη κ γνωστή την ομοφυλοφιλίας τους. Σκέφτηκα ότι ναι με αγαπούσαν αλλά όχι με το είδος της αγάπης π χρειάζομαι. Προφανώς ο σύζυγος π σας επέλεξε με τον τρόπο του σας αγαπάει. Θα έλεγα να κάνετε εσείς μια συμβουλευτική συνεδρία να τακτοποιήσετε το πως αισθάνεστε. Κ να ετοιμαστείτε κάποια στιγμή ίσως να το συζητήσετε με τα παιδιά σας, π κάποια στιγμή θα θέλουν να μάθουν κι αυτά. Πολύ ανθρώπινη η ιστορία σας κ όχι τόσο σπάνια. Καλή τύχη… Διαβάστε περισσότερα »
Το θέμα δεν είναι αν το παραδεχτεί,το ξέρετε,το θέμα είναι εσείς τι θα κάνετε.
Πριν λοιπόν ανοίξετε οποιαδήποτε συζήτηση να έχετε κατασταλάξει για τις αποφάσεις σας.
Προσωπικά θα μου ήταν πολύ άβολη όλη η συζήτηση και δεν θα μου έλυνε απορίες.
Δουλέψτε τα συναισθήματα σας και πάρτε αποφάσεις για την δική σας ζωή και μόνο.
Κανένας δεν αξίζει ψίχουλα αγάπης.
Κανένας δεν αξίζει να ζεί στην πλάνη.
Γιατι να κακιώσεις εσυ με τον αντρα σου? Πιο πολλους λόγους εχει να κακιώσει αυτός μαζι σας που το επιλεξατε βάση οικονομικών κριτηρίων.
Η επιλογή σας βολεύει, και αυτόν βολευει η βιτρίνα.
Γιατί να θυμώσει; Δεν τον επέλεξε μόνο με κριτήρια οικονομικά αλλά και ποιότητας και του έκανε και παιδιά. Τι άλλο να ήθελε;
αρχικά τι σημαίνει του έκανε παιδια? Η ιδια λέει οτι ήξερε για τον σεξουαλικο του προσανατολισμό, αλλά τα ζύγισε και αποφάσισε να πατνρευτεί, μετα όταν βεβαιώθηκε λέει οτι υπολογιστικά κάθησε και επέλεξε έναν πατέρα και οχι σύντροφο. Οι πράξεις μας έχουν συνέπιες. Η δική της πράξη και τα ψέματα εκατέρωθεν οδήγησαν σε αυτή την καταπίεση που ζει μόνη της σήμερα. Απλά και υπολογιστικά λοιπόν, κατάφερε ακριβώς αυτός που υπολόγισε. Έναν καλό (στα χαρτιά) πατέρα για τα παιδιά της. Αν την ενδιαφέρει πραγματικά αυτός ο άνθρωπος, ως μονάδα και ώς μοίρασμα ζωής ας κάνει την συζήτηση και ας του σταθεί σαν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα δεν είπα να του κακιώσει ούτε αυτή. Αλλά ούτε αυτός έχει λόγο να κακιώσει. Αυτός και καλός πατέρας ήταν και σχετικά ευσεβής μαζί της (μέχρι εδώ μια χαρά για όλους) αλλά και σεξουαλικές περιπέτειες είχε και κοινωνική βιτρίνα και δεν φορτώθηκε εγκυμοσύνες και γέννες και όλο το ορμονικό βάρος. Τι άλλο να ζητήσει;
Ο σύζυγος της έκανε ότι “όφειλε”να κάνει για τα μάτια-φρύδια του κόσμου,οικογένεια.
Η γραφούσα δεν το ήξερε αλλα με τον καιρό το υποπτεύτηκε προφανώς.
Τώρα το ποιός εργαλειοποιήθηκε στην “τέλεια” αυτή οικογένεια το ξέρουμε όλοι.
Ας μην εστιάζουμε στο αεροπλάνο γιατί χάνεται η ουσία.
Συμφωνώ σε ό,τι γράψατε.
Αρχικά το deal γάμος -οικογένεια ήταν δίκαιο
Και οι δύο ωραία βιτρίνα έχετε…
Να συζητήσεις τι ακριβώς;
Για να χωρίσεις;
Για να ανοίξεις τον γάμο;
Κουβέντα μόνο αν θες σεξ.
Αν ούτε αυτό,τότε μια χαρά ηρεμία βλέπω
Οι γκέυ γυναίκες μπορούν να αποκτήσουν νόμιμα όσα παιδιά θέλουν. Οι γκέυ άνδρες ακόμα όχι – ο γάμος είναι μια εύκολη και πανθομολογουμένως η πλέον αποδεκτή μέθοδος για να αποκτήσουν παιδιά με μια γυναίκα που κι αυτή ίσως μπαφιασμένη από ανούσιες σχέσεις συνειδητά επιλέγει τον γκέυ ευκατάστατο, πολιτισμένο, κομψό, όμορφο, στοργικό σύντροφο που διαθέτει το πακέτο που αν περίμενε να το βρει σε στρέητ θα έπρεπε να βάλει πολύ νερό στο κρασί της. Είναι ένα τίμιο ντήλ που συμβαινει πολύ συχνότερα απ όσο φανταζόμαστε. Και είναι λογικό. Ας φύγει ο ελέφαντας από το δωμάτιο, συζητήστε το μεταξυ σας γιατί σε… Διαβάστε περισσότερα »
Το θέμα είναι πολύ λεπτό. Δεν ξέρω πώς κατάφερες όλα αυτά τα χρόνια να προσποιείσαι όταν έλειπε και να μην σε πειράζει η όποια παράλληλη δραστηριότητά του. Τώρα λοιπόν, βλέπω δύο λόγους μόνο για να ανακινήσεις το θέμα: είτε για να ξέρετε και οι δύο τι θα πείτε στα παιδιά σας, είτε για να βγεις επιτέλους από την άβολη θέση να προσποιείσαι την αφοσιωμένη σύζυγο και να απελευθερωθείς, με όποιο τρόπο το εννοείς. Δεν χρειάζεται να τον φέρεις σε δύσκολη θέση, ούτε να ζητήσεις εξηγήσεις, και να μάθεις πολλά, απλώς να του πεις με μια αφορμή, ότι θα ήθελες να… Διαβάστε περισσότερα »
Άψογη ανάλυση!👌