Αγαπητό Α,μπα,
Κάθε φορά που μοιράζομαι την ιστορία μου εδώ με βοηθάτε όλοι να δω τα πράγματα πιο καθαρά, οπότε είπα να γράψω και για τη μεγαλύτερη μου ανησυχία.
Έχω πλέον τη δική μου οικογένεια, σύζυγο και μωρό, όμως με απασχολεί παρά πολύ η κατάσταση των γονιών μου και ιδίως του αδερφού μου.
Ο αδερφός μου πάσχει από σοβαρή ψυχική ασθένεια, λαμβάνει αγωγή και σε γενικές γραμμές θα μπορούσε, σύμφωνα με τους γιατρούς να ζει μια σχεδόν φυσιολογική ζωή.
Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο τον αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια οι γονείς μας -ιδίως η μητέρα μας, ο πατέρας είναι μάλλον αδιάφορος σε όλα- τον έχει κάνει παντελώς ανίκανο για το οτιδήποτε.
Με πρόφαση την αναπηρία του, δεν εργάζεται, δεν τον ενδιαφέρει να μείνει μόνος του ή κάπως να ανεξαρτητοποιηθεί, δε χαλάει την καθημερινότητά του για τίποτα, γενικώς φέρεται σαν ένα κακομαθημένο 40 χρόνο, μόνο που όλοι γύρω του το δικαιολογούμε λόγω του προβλήματος του.
Οι γονείς μου φαίνεται να μην ενοχλούνται από αυτή την κατάσταση αφού αντί να τον ενθαρρύνουν να ξεκινήσει μια δουλειά έστω part time, τα βάζουν με το σύστημα που δεν παρέχει πια δουλειές ΠΑΣΟΚ για να πηγαίνει κανείς όποτε έχει όρεξη, δεν απαιτούν απο αυτόν καμία συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού και γενικά, η μητέρα μου μια τον κανακεύει σαν να είναι μωρό και μία ξεσπάει πάνω του μειώνοντας τον για το τι δεν κατάφερε στη ζωή του.
Αυτή η συμπεριφορά έχει ως αποτέλεσμα ο ίδιος να έχει τρομερά χαμηλή αυτοπεποίθηση και να θεωρεί πραγματικά τον εαυτό του ανίκανο για οτιδήποτε. Ενώ, ξαναλέω άτομα με παρόμοια προβλήματα καταφέρνουν να έχουν μια σχεδόν φυσιολογική ζωή. Με μια δουλειά όχι πολύ στρεσογόνα και απαιτητική, με μια επιτήρηση/βοήθεια απο την οικογένεια σε ένα κοντινό σπίτι κλπ.
Όσες φορές έχω προσπαθήσει να μιλήσω στον ίδιο, με κατηγορεί πως δεν καταλαβαίνω την κατάσταση του. Όσες φορές μιλάω στους γονείς μου δείχνουν αδιαφορία για οποιαδήποτε αλλαγή. Τον λυπάμαι που χαραμίζει έτσι τη ζωή του αλλά δεν ξέρω και πως να τον βοηθήσω ουσιαστικά.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγανακτισμένη αδελφή
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οταν καποιος εχει “σοβαρη ψυχικη ασθενεια” το γεγονος απο μονο του οτι εφτασε στα 40 χωρις να κανει κακο στον εαυτο του ή σε αλλους ειναι καμια φορα ενας αθλος που οι “υγιεις” δεν θα μπορεσουν ποτε να καταλαβουν. Ο αδερφος σου στα ματια σου ειναι ενα κακομαθημενο, η μαμα σου τον μειωνει. Στα δικα μου ματια θα ηταν ΙΣΩΣ ενας ηρωας, ενας μαρτυρας. Εγω, εχοντας διπολικη, στα 23 εβλαψα σοβαρα ανθρωπο, μετα εκανα 2 αποπειρες αυτοκτονιας. Ξερεις ποτε ενιωσα ετοιμη να δουλεψω για πρωτη φορα στη ζωη μου; Στα 44. Μεχρι τοτε με ταϊζαν οι γονεις μου, ημουν λειτουργικη… Διαβάστε περισσότερα »
Aυτό που περιγράφει η κοπέλα στο ποστ μου φαίνεται είναι διαφορετικό από τη δική σας εμπειρία. Παρόλο που μπορεί να υπάρχει ζήλια για το ενδιαφέρον που κάποιος παίρνει στην οικγοένεια μέσα από μια ασθένεια δε μου φαίνεται ότι το κίνητρό της είναι να τον χαρακτηρίσει κακομαθημένο. Εσείς είχατε αδέλφια;
Πες τα χρυσοστομη!!!!!!!!!! Επιτέλους κάποιος να πει τα πράγματα όπως έχουν!
Πάσχω από σοβαρή ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχη από τα 13 μου λόγω παιδικής κακοποίησης. Η λειτουργικότητα μου είναι πολύ περιορισμένη.Δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορες έχω πέσει σε μείζονα κατάθλιψη, κυριολεκτικά είναι αμέτρητες. Ξέρετε τι λέει για μένα ο ίδιος μου ο αδερφός; Ότι είμαι τεμπελα και δεν θέλω να δουλέψω! Στο μεταξύ είμαι 40 ετών και δεν έχω σταματήσει ποτέ να δουλεύω απλά κάνω δουλειές του ποδαριού γιατί το να κάνει ένας ιδεοψυχαναγκαστικος σαν εμένα δουλειά με αυστηρό ωράριο θα ήταν εφιαλτικό. Επειδή η μάνα μου είναι ο μόνος άνθρωπος που αποδέχεται την κατάσταση και με βοηθάει όλη η γειτονιά και… Διαβάστε περισσότερα »
σε ποσο μικρό μερος μενεις; το ρωταω γιατι μου κανει εντυπωση οτι καθονται και ασχολουνται
Δεν το λες και μικρό το μέρος για τα ελληνικά δεδομένα.Στο κέντρο της Πάτρας!Και έχε υπόψιν ότι όλοι οι φίλοι μου είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου.Αυτο δεν το λέω για να καυχηθω, αλλά για να δεις πόσο πίσω είναι οι Έλληνες στην κατανόηση και αποδοχή των ψυχικών ασθενειών και την καταπολέμηση του στίγματος.
Κοιτα οταν ζουσες μια ζωη σε κwλοπεριβάλλον απο μικρή και συνεχιζεις να ζεις εκει με τα ιδια κακοποιητικα ατομα , λογικο να αναπτυξεις ψυχικη διαταραχη. Ποιος ανθρωπος στα καλά του δεν θα αρρωστησει οταν υφισταται τετοιο στριμωγμα απο την ιδια την μοιρα του;!
Καλο ειναι πριν χαρακτηρισουμε καποιον καταθλιπτικο και του γραψουμε φαρμακα να κοιταξουμε και λιγο σε τι περιβαλλον ζει γιατι η θεραπεια δεν εχει νοημα αν ζει σε ασχημες συνθηκες.
Μαλλον κι εγω διπολικη πρεπει να εχω γι ´αυτο και δεν αντεχω στην ιδεα της εργασιας. Αν και εχω αριστη γνωση 3 ξενων γλωσσων και πτυχιο πιανου και παιδαγωγικο πτυχιο αει, δεν ψαχνω ουτε ιδιαιτερα τουλαχιστον στις ξενες γλωσσες. Στο σπιτι μου βεβαια ζω ενα μαρτυριο με γονιο ανυποφορο με πιθανη σχιζοφρένεια και τραμπούκο. Ειλικρινα να φυγω τουλαχιστον και ας μεινω αστεγη!
Δεν ξερω τί να κανω.
Αχ βρε Trudy να ξερες πόσο σε καταλαβαίνω…Αχ και μόνο να ξερες…Κάνε κουράγιο, σου στέλνω όλη μου την αγάπη και την υποστήριξη.
Ευχαριστώ πολύ Baroque 💜
Καλησπέρα στην υπέροχη παρέα! Θα σας απαντήσω από την ίδια θέση- ως αδερφή ψυχικά πάσχοντος και πάνω κάτω ίδια ηλικία- το καλύτερο που θα μπορούσατε να κάνετε πρωτίστως για εσάς την ίδια και έπειτα για τον αδερφό σας είναι η ουσιαστική ΑΠΟΔΟΧΗ του αδερφού σας ως ανθρώπινη οντότητα που πάει πακέτο με την ψυχική του ασθένεια. Από τον τρόπο που γράφεται φαίνεται να μην αποδέχεστε την κατάσταση ως έχει δλδ αυτός είναι ο αδερφός μου και αυτοί είναι οι γονείς μου, αυτό είναι το πλαισιο και να δω τι μπορεί να γίνει με βάση αυτά τα δεδομένα. Μήπως να εστιάσεται… Διαβάστε περισσότερα »
Επειδη εχω ατομο πολυ κοντινο που αντιμετωπιζει ακριβως το ιδιο προβλημα και μαζι του κι εγώ, θα συμφωνησω με ολους. Μην πυροβολειτε τη γραφουσα, το αγχος της εκφραζει για τον αδερφο της, το παρον του και το μέλλον του. Οπως πχ τι θα γινει οταν οι γονεις που τον υποστηριζουν φυγουν απο τη ζωη; Επισης επειδη και στη δικη μας περίπτωση, το ψυχιατρικο προβλημα μπορει να ςιναι ελεγχόμενο κι ο ασθενης λειτουργικος σε μεγαλο βαθμο , αλλα δεν του δινεται η ευκαιρια λογω της οικογενειακης δυναμικης, καταλαβαινω πολυ καλα τι λεει η γραφουσα. Απο την αλλη χρειάζεται πολυ μεγαλη κατανοηση… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν διάβασα πουθενά να λες ότι κάνει ψυχοθεραπεία ή αν το αναλαμβάνουν κ αυτό οι γιατροί του.
Έχω παρόμοια κατάσταση με αδερφό ο οποίος σε όλη του τη ζωή έπαιρνε αγωγή, αλλά δεν είχε ασχοληθεί κάποιος γιατρός παραπάνω από το να του γράφει χάπια.
Τελικά τον έπεισα για ψυχολόγο κ τώρα πια έχει φτάσει στο σημείο να αναζητά πιο πολύ την ψυχοθεραπεία με τον ψυχολόγο πάρε τον ψυχίατρο για την αγωγή του.
Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά ίσως κ αυτό να είναι ένα ενδεχόμενο που πρέπει να σκεφτείς αν δεν γίνεται ήδη.
Σου εύχομαι καλή τύχη!
Να σου ζήσει το μωρακι σου κι εύχομαι δύναμη στη δύσκολη κατάσταση που περνάτε. Εάν ο αδερφός σου έχει συγκεκριμένο γιατρό που τον παρακολουθεί, θα μπορούσες να κάνεις μια συζήτηση μαζί του κι εφόσον είναι σύμφωνος με τις προτάσεις σου, να μιλήσει ο ίδιος με τον αδερφό και τους γονείς σας για τα οφέλη που θα προσέφερε ενδεχομένως μια αλλαγή στη ζωή του αδερφού σου. Πολλές φορές η ίδια συμβουλή από κάποιον με επιστημονική κατάρτιση έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει αποδεκτή. Ωστόσο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένη για την περίπτωση να μην θέλουν οι δικοί σου να συνεργαστούν. Να πάνε… Διαβάστε περισσότερα »
Αγανακτισμένη αδελφή μια τέτοια κατάσταση είναι συνήθως πολύπλοκη τι να πούμε κι εμείς. Παρόλα αυτά επειδή την έχω δει αρκετές φορές γύρω μου νομίζω ότι έχεις δίκιο που αγανακτείς και επί πλέον σε τιμά. Γιατί συνήθως ένα άτομο με προβλήματα ψυχικής υγείας βάζει κι όλο το οικογενειακό σύστημα σε έναν αυτόματο , αφού “τακτοποιηθεί” κι όλα πάνε ρολόι.Εφόσον υπάρχει γιατρός αυτός είναι το κλειδί για όλα. Μήπως αυτός ο γιατρός δίνει μόνο φάρμακα και με αυτόν τον τρόπο αφήνει τον ασθενή αβοήθητο και το οικογενειακό σύστημα άθικτο; Είναι κάτι που συμβαίνει. Μήπως τον έχει διαλέξει πριν πολλάαα χρόνια η μαμα΄γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
Σαν άτομο με ψυχική ασθένεια, έχω αντιμετωπιστεί ως πρόβλημα και όχι ως άνθρωπος. Αυτό με πλήγωσε πολύ βαθιά, με έκανε να έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση, με έκανε ακόμα πιο δυσλειτουργική . Είναι άδικο να σου αφαιρούν την ανθρώπινή σου υπόσταση και να σε θεωρούν πρόβλημα. Ναι, έχουμε διαφορετικές και ίσως πιο πολλές ανάγκες, αλλά μπορούμε να πάρουμε την ευθύνη του εαυτού μας με τη βοήθεια θεραπείας και με ένα υποστηρικτικό περιβάλλον. Φαίνεται να θέλεις να στηρίξεις τον αδερφό σου γραφουσα και είναι τυχερός που σε έχει. Οι γονείς σου όμως τον κρατάνε πίσω. Μήπως να προτείνεις να κάνουν θεραπεία ώστε να… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ το έχω παρατηρήσει και το έχω αντιληφθεί ότι πολλές φορές άτομα με ορισμένες διαταραχές ή αναπηρίες οι γονείς τους τα κάνουν πολύ κακομαθημένα και τα αντιμετωπίζουν ως εντελώς μη λειτουργικά ενώ δεν είναι. Έχω δει αυτιστικά παιδιά να είναι τέρμα ενοχλητικά στους γύρω τους αλλά οι γονείς τους να μην τα μαλώνουν ποτέ να μην βάζουν όρια ποτέ και να τα δικαιολογούν πάντα . Μπράβο σου που είχες το θάρρος να το πεις δημόσια γιατί συνήθως τέτοιες δηλώσεις είναι πολύ controversial.
Ίσως θα έπρεπε να απευθυνθείς σε μια ομάδα στήριξης οικογένειας και συγγενών ανθρώπων με την ψυχική ασθένεια του αδερφού σου. Πιστεύω αν ψάξεις κατι θα υπάρχει. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα βρεις σίγουρα ανθρώπους να καταλάβουν κ τις δικές σου αγωνίες για το μέλλον του αδερφού σου,αλλά και θα ακούσεις και απόψεις σαν αυτές των γονιών σου κ ίσως αυτό σε κάνει να τους καταλάβεις καλύτερα κ να δικαιολόγησεις τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την κατασταση του. Όλοι έχετε τα δίκια σας και για κανέναν δεν είναι αυτό το μονοπάτι που περπατατε βατό κ εύκολο. Εύχομαι ολόψυχα να… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατι πρεπει ντε και σωνει να βρει μια δουλεια; Δεν αναφερομαι στο να βρει κατι να απασχολείται, γενικα
Επειδη καπως θα πρεπει να συντηρείται οταν οι γονεις του πεθανουν/ γερασουν. Ειναι ισως το βασικότερο θεμα, ποιος αναλαμβανει εξοδα και φροντιδα, οταν οι προηγουμενοι φροντιστες δεν θα μπορουν. Κι αν καποιος ψυχικα ασθενης μπορει να ειναι λειτουργικος, το να δουλευει για τα προς το ζην ειναι η καλυτερη λυση, αλλα χρειάζεται κοπο και προσπαθεια απ ολους και πολλες φορες το ιδιο το περιβαλλον το εμποδιζει.
Η δουλειά είναι μια μορφή κοινωνικοποίησης , ανεξαρτησίας, δημιουργίας, γιατί όχι; Κι όπως πολύ σωστά λέει η @Jennaki τι θα γίνει όταν οι γονείς φύγουν; Βεβαίως αυτά θα έπρεπε να εξελίσσονται με την ψυχιατρική – ψυχολογική στήριξη και καθοδήγηση.