«Νόμιζα πως ήμουν έγκυος»: Η μεγάλη επιθυμία μου για παιδί έγινε ψευδοκύηση

Κορίτσια θα σας περιγράψω κάτι εξαιρετικά επώδυνο για μένα και θέλω να μου πείτε αν τυχόν έχετε βιώσει κάτι αντίστοιχο. Ζήτω συγγνώμη για το σεντόνι.

Είμαι 35 χρόνων και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θέλω να κάνω παιδιά. Το βιολογικό μου ρολόι βαραγε κάθε μήνα τακτικά. Εργαζόμαι -ήδη από φοιτητική ηλικία- με παιδιά μέχρι και σήμερα και λατρεύω τη δουλειά μου.

Βιολογικά μιλώντας εδώ και μια δεκαετία ένιωθα εντονα μια πήγαια επιθυμία για παιδιά, ανεξαρτητα από το αν είχα ή όχι σύντροφο, ενώ αντίθετα πιο πριν δεν είχα αισθανθεί σωματικά τόσο έντονα τέτοια ανάγκη.

Όταν ήμουν σε μακροχρόνιες σχέσεις, το σώμα μου ήταν σαν να συντονίζοταν τόσο πολύ με την πιθανότητα εγκυμοσύνης,τόσο που κάθε φορά που μου ερχόταν περίοδος το βίωνα σαν ένα μίνι καταθλιπτικο επεισόδιο. Πιστεύω οτι το σώμα μου μού ζητάει τόσο έντονα τη μητρότητα και κάθε φορά που αποτύγχανε σε αυτό μάλλον μου έπεφταν ραγδαία οι ορμόνες,με αποτέλεσμα να αισθάνομαι ράκος και κάποιου είδους οργή για τον σύντροφο ” που απέτυχε να με γονιμοποίησει”. Εδώ να σημειωθεί ότι ποτέ δεν φτάσαμε με κάποιον άντρα στο σημείο να προσπαθήσουμε συνειδητά για παιδί.

Επίσης κάτι άλλο που θα σας ακουστεί “κάπως” είναι ότι δεν με ενδιαφέρει σχεδόν καθολου η παράμετρος σύντροφος. Δηλαδή αυτό που λέγεται εδώ στο Α,Μπα “να θέλεις το παιδί του συντρόφου σου”, δεν το καταλαβαίνω καν, γιατί η επιθυμία μου για παιδιά ανέκαθεν προϋπήρχε του συντρόφου. Είναι δηλαδή κάτι σαν σωματική ανάγκη και ο άντρας σαν μια εξωτερική παράμετρος . Αν υπήρχε δυνατότητα κλωνοποίησης, ανετα δηλαδή θα έκανα παιδιά και μόνη μου.

Μετά τα 27 περίπου αυτή η επιθυμία του σώματός μου είχε έντονα συμπτώματα. Σχεδόν μου είχε γίνει μεγάλο παράπονο και όταν πια χωρίσαμε μετά από κάποια χρόνια σχεσης με τον τότε σύντροφο μου έπεσα σε κατάθλιψη . Εγώ ένιωθα σαν μια κατάθλιψη οργανικού τύπου, σαν να απογοητεύτηκαν οι ορμόνες μου. Η λογική μου ήταν απόλυτα σύμφωνη με τον χωρισμό, διότι υπήρχαν ανυπέρβλητες διαφορες.

Σήμερα εδώ και τέσσερις μήνες έχω έντονα συμπτώματα εγκυμοσύνης. Δεν εχω περίοδο, πονάει κ πρηστηκε το στήθος μου, πήρα βάρος, έχω πονους στη μέση, έχει πρηστεί η κοιλιά μου, έχω ανακατωσουρες, μερικές φορές έκανα εμετούς και πιστεύω ακράδαντα ότι έχω μωρό. Έκανα επτά τεστ και είναι φυσικοτατα αρνητικά. Είναι ξεκάθαρα παράλογο, διότι έχω να κάνω σεξ δυόμιση χρόνια . Νομίζω πια ότι προφανώς τρελαίνομαι και τείνω να πιστέψω ότι περνάω ψυχωσικό επεισόδιο.

Επειδή δεν μπορούσα να περιμένω μέχρι να έρθει ραντεβού στον γιατρό ξεκίνησα κ γκουγκλαρα τα συμπτώματα ένα ένα. Μάλλον έχω πάθει Ψευδοκυηση. Από την μεγάλη μου επιθυμία και λαχτάρα να κάνω παιδί μάλλον λογω αυθυποβολής έπαθα εγκυμοσύνη.Το ΑΙ λέει ότι η ψευδοκυηση παρατηρείται και στον άνθρωπο.

Λες και είμαι σκύλα ξέρω γω ( που είμαι, χαχα). Ξέρω ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο αλλά θέλω να ρωτήσω κι εδώ τις αμπιτισσες αν έχει εκφραστεί το σώμα σας με αντίστοιχο τρόπο.

Και το άλλο που θέλω να καταθέσω είναι ότι δεν πιστεύω καθόλου ότι είμαστε οι γυναίκες τόσο ευπιστες σε αυτά που μας λέει η κοινωνία. Δηλαδή το αφήγημα ότι φορτωνομαστε τον ρόλο της μανουλας “για να αξίζουμε” ,το αμφισβητώ ανοιχτα. Οχι. Εχουμε δική μας κρίση. Λέγεται συνεχεια ότι οι γυναίκες θέλουν παιδιά λόγω πλύσης εγκεφάλου. Όχι , δεν είμαστε τόσο ηλίθιες. Κάποιες θέλουμε , επειδή απλά θέλουμε.

Προσωπικά θέλω να σας εξομολόγηθω ότι ενοχλούμαι πόλυ όταν διαβάζω σχόλια υποτίμησης τύπου ” Ε,ναι θέλεις να γίνεις κι εσυ μανούλα”, ή “θέλεις να διαιωνίσεις το γονίδια σου” ή ”εμ βέβαια θέλεις το στάτους της μητρότητας για να απολαμβάνεις προνόμια”. Συγγνώμη αλλά μου χτυπάνε πολύ άσχημα αυτές οι φρασεις. Ιδίως όταν προέρχονται από γυναίκες. Το αποκλειετε δηλαδή κάποιες γυναίκες να το αισθανόνται σαν πολύ βαρυ ένστικτο; Για μένα είναι λες και δεν μπορω να κάνω αλλιώς.

Προσπαθήστε να μας καταλάβετε και μην μας απαξιώνετε , δεν το κάνουμε επίτηδες θεωρώ. Και μιλάω για μένα κ για άλλες γυναίκες που είναι σαν εμένα . Σίγουρα υπάρχουν και άλλες γυναίκες που αισθάνονται εντελώς διαφορετικα και εμπνέονται την ανάγκη για μητρότητα μονο μέσω της συντροφικότητας.

Όπως το βιώνω από την σκοπιά μου , αισθάνομαι μια φυσική επιθυμία για παιδι, δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω, είναι λες και μου το ζητάει το σώμα μου. Δηλαδη, δεν είναι όλα πατριαρχια. Από την άλλη μήπως η πατριαρχια μας φυτεύει αυτήν την ιδέα της συντροφικότητας για να εξυπηρετήσει κάποιους άντρες, ώστε να μην μείνουν μόνοι τους; Δεν ξέρω. Θέλω να το βάλω ως θέμα προς σκέψη και συζήτηση.

Δυστυχώς, εχω αισθανθεί πολλές φορές άσχημα από πρώην σύντροφους αλλά και από γυναίκες, όταν πάνε να με πείσουν ότι δεν είναι δική μου επιθυμία αλλά έχω υποστει πλύση εγκεφάλου. Και αρχίζουν με τη γνωστή επιχειρηματολογια σε τι κόσμο θα τα φέρεις και είναι καθαρος εγωισμός και ανευθυνότητα κτλ. Δεν φτάνει δηλαδή που νιώθουμε την βιολογία να μας τεντώνει, έχουμε από πάνω και τον κάθε έναν να μας λέει ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά θέλουμε αυτά που μας υπαγορεύουν. Όχι δεν είναι έτσι.

Οι ερωτήσεις μου είναι δύο: πρώτη, υπάρχει κάποια γυναίκα που έχει βιώσει Ψευδοκυηση? Πώς και πότε περνάει αυτό το πράγμα;

Και δεύτερη, πώς αισθάνεται
-κατά τη βιωμα σας -μια γυναίκα την ανάγκη να κάνει παιδί; Εμπνέεται από τον άντρα, την τραβάει το σώμα της, είναι θέμα timing ή κοινωνικη επιταγή; Επίσης ξέρω γυναίκες που θέλουν παιδί αλλά δεν το παραδέχονται λόγω ενός δηθεν προοδευτισμου. Οι μαρτυρίες είναι κατά τη γνώμη μου πιο αληθινες και πολύτιμες από τις τυχόν στατιστικες.

Είμαι μηπως κάποια δυσλειτουργικη εξαίρεση ή νιώθετε ( έχετε αισθανθεί) κι εσείς αντίστοιχα;

ΑΠΟ ΤΟΝ – Ψευδοκυηση

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News