καλησπερα σε ολουςςς
Δεν ξερω πως να αρχίσω για να σας δωσω μια πλήρη εικονα της καταστασης.
Για αρχη ειμαι φοιτητρια 20 χρονων. Ειμαι υιοθετημένη τα τελευταια 7 χρονια περιπου. Μου ηταν δυσκολο να προσαρμοστω. Ημουν αρκετα μεγαλο παιδι με διαμορφωνεμη σε γενικες γραμμες προσωπικοτητα οποτε αυτο δυσκολεψε τους δικους μου. Για αρκετο καιρο ηταν διαλακτικοι αλλα με το καιρο αρχισαν να μου ενσωματωνουν εντονα την δικη τους κουλτουρα και το δικο τους αξιακο συστημα στο πως να ντυνομαι, πως να φερομαι με βοηθησαν με ιδιαιτερα να καλυψω κενα π ειχα στο σχολειο και εφτασα να ειμαι η δευτερη καλυτερη του σχολειου οταν πηγα πια στο λυκειο. Ολα αυτα ενιωθα οτι με γεμιζαν και οτι ηταν αυτο που ηθελα κατι που μετέπειτα καταλαβα πως ισως να κην ισχυε. Εφτασα σε σημειο στο λυκειο με οσα μ ελεγαν οι δικοι μ για το πόσο εκλεκτική πρεπει να ειμαι και υπερανω να μην μιλαω σχεδον με κανεναν εκτος απο μια κοπελα που εχουμε κρατησει επαφες μεχρι και σημερα. Γενικα για να μην πολυλογω εκανα πραγματα που εκπροσωπουσαν αυτους και τις αξιες τους. Αρχισα να ντυνομαι με πιο χαχουλικα ρουχα γιατι δεν επρεπε να διαγραφεται το σωμα μου. Εβαλα γυαλια γτ ανέπτυξα μυωπία και δεν εψηναν οι δικοι μ να μου παρουν φακους για πιο ιδιαίτερες περιστασεις ακομα και αν ηταν δώρο απο το μαγαζι, εκοψα απο επιλογη μ μετέπειτα τα μαλλια μου αντρικα οποτε ναι… Το βλεπω τωρα και λεω πως ημουν ετσι. Νομιζ αοτι αυτο ηθελα αλλα δεν ξερω αν τελικα το ηθελα και γω ολο αυτο.
Την χρονια των πανελληνίων δεν αντεξα, σταματησα να διαβαζω, ενιωθα μονη μου εβλεπα ολους τους αλλουε να βγαινουν σε κλαμπ, ν απερνανε καλα, να πανε εκδρομές, να εχουν τις παρεες τους, εβλεπα ποσο ομορφες και περιποιημένες ηταν οι κοπελες και γω μεχρι ενα λιπ γκλοσ να μπορουσ ανα βαλω τοτε. Ηρθε και ενα πολυ σοβαρο προβλημα υγειας της μητερας μου που πλεον το εχει ξεπερασει αλλα ειναι ακομα επιφοβο…. Γενικα δεν ηταν καλη χρονια.
Ηρθαν οι πανελληνιες περασα σε μια σχολη π δεν ηθελα γιατι εγραψα χαλια. Η σχολη ειναι καλη αλλα ακομα δεν εχω μπει στην διαδικασια να την παλεψω πραγματικα απλα παω για να κοινωνικοποιηθω και για να μην ειμαι σπιτι οσο γίνεται περισσότερο. Εχω βαρεθει να ειμαι καθώς πρεπει, σεμνη, σοβαρη κλπ οπως μου ελεγαν χρονια οι δικοι μου να ειμαι και πλεον στο δευτερο ετος επιασα μια δουλειά γιατι ουτε σοβαρο χαρτζιλίκι δεν μου εδιναν ( και δεν νομιζω οτι ηταν οικονομικο το προβλημα…). Ακομα δεν εχω καταφερει να βρω υην παρεα μου αλλα εχω βρει δυο τρια κοριτσια που λεω μια κουβεντα παραπανω.
Γνωρισα και ενα αγορι… μα τι αγορι … Γνωριζομαστε λιγους μηνες και πλεον τα εχουμε κρυβα απο τους δικους μου και βγαινουμε επισης κρυβα γτ οι γονεις μου τον ειδαν μια φορα και δεν του αρεσε γιατι εμφανισιακα μιαζει με καγκουρα κλπ. Που ειναι δλδ το παιδι αλλα αυτος δεν ειναι λογος σοβαρος. Τον θεωρουν αλητη και οτι δεν αρμοζει μια κοπελα με το δικο μα επιθετο να κανει ολα αυτα που κανω εγω που προσπαθω να εξερευνήσω την σεξουαλικοτητα μου, να βγω λιγο παραπανω, να βαφτω, φτιαχτω και ολα αυτα. Μου λενε οτι βαφομαι σαν τσουλα και οχι σαν κυρια και ολα αυτα που με ριχνουν ψυχολογικά. Στα γενέθλια μου που ειχα φτιαχτει , ειχα μαζεψει λεφτα να βγαλω εξω καποια παιδιά και κατεβαινοντας τις σκαλες με ειδε και με κοιταγε λες και εβλεπε οριακα σκουπιδι. Ενω πραγματικα δεν ηταν καν προκλητικο αυτο που φορουσα αλλα προσπαθησα να περασω καλα παρόλαυτα και ας μου ειχαν βαλει χρονικο περιθώριο ακομα και εκεινη την μερα …. Να ερθουν 3 να με μαζεψουν. Τελος παντων εν ολίγοις εχω ενα αγορι που βγαινουμε κρυβα και αε παιζω κορονα γραμματα το κεφάλι μου καθε φορα, προσπαθω να με περιποιηθω και να εξερευνήσω την σεξουαλικοτητα μου παντα με τα βετο των δικων μου που ειναι πολλα ακομα και για το τι εσωρουχα θα φοραω, εχω βρει τωρα μια νεα δουλεια και εχω αγχος για το πως θα παει και πλεον ειμαστε στην φαση που ετοιμαζομαστε να τερματίσουμε την υιοθεσια …. Νιωθω οτι εχω δεχτει τοση καταπίεση…Μεχρι και ψυχολογικό εκβιασμό οτι εγω ευθύνομαι για την ασθενεια της μανας μου. Κατανοώ οτι ισως να μην ημουν το πιο ευκολο παιδι αλλα και αυτοι σιγουρα δεν ηταν οσο καλοι γονεις θα μπορουσαν… Νιαζονται περισσοτερο για την εικονα τους παρα για εμενα. Μπορει να κανω λαθος δεν ξερω γιαυτο γραφω και εδω. Πλεον ειμαι στην φαση που θα ξεκινησω σε λιγο καιρο να μαζευω καποια χρηματα, θα συνεχισω κρυβα να αναπτύσσομαι οσο μπορω στους τομεις που θελω, την σχολη δεν θα την αφησω αλλα ακομα δεν νιωθω ετοιμη να την συνεχισω, πρεπει να ψαξω να βρω συγκατοικο και σπιτι με το νεο ετος…. Φοβαμαι. Αλήθεια αλλά βαρέθηκα να ζω οπως αυτοι θελουν, εχω χασει ανθρωπους επειδή δεν τους ενέκριναν, εχψ καταπιεσει τον εαυτο μου επειδη δεν τους αρεσει.
Εχουν κανει πολλα για εμενα αλλα πλεον δεν ειναι αρκετα. Φοβαμαι μηπως κανω λαθος, μηπως δεν τα καταφερω. Φοβαμαι για το αυριο που θα ερθει και ποναω που εχουν γινει τοσο σκατα οι σχεσεις μας, γιατι καποτε η μανα μου ηταν ο θεος μου και πλεον προσπαθω να ειμαι οσο το δυνατον περισσοτερο εξω ή κλεισμενη στο σπίτι…
Θα ηθελα να ακουσω την γνωμη σας . Συγγνώμη για το σεντονι. Ελπίζω να μην ξεχασα κατι
ΑΠΟ ΤΟΝ – Κωνσταντινα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κωνσταντίνα, μπήκες στη ζωή τους κι αυτοί στη δική σου σε μια δύσκολη ηλικία, όντας στην εφηβεία. Ήταν από την αρχή δύσκολο το εγχείρημα. Προσπάθησαν, προσπάθησες, έτσι είναι οι σχέσεις. Εννοείται ότι σε μεγάλωσαν με βάση τις δικές τους αρχές και αντιλήψεις. Μία κάποια αυστηρότητα που αισθάνεσαι δεν είναι για τα μάτια της κοινωνίας, πιστεύουν ότι είναι για το καλό σου. Σπουδάζεις, δουλεύεις, έχεις αγόρι, φίλες,έχεις όλα όσα χρειάζεσαι για να ανοίξεις σιγά σιγά τα φτερά σου. Δεν έγινε κάτι επειδή δε φόρεσες κολλητά ρούχα ή δε βάφτηκες αρκετά. Πάρε αυτό που σου έδωσαν οι γονείς σου και φτιάξε τον… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ και εμένα μου φάνηκε σαν να βιώνει αργοπορημένη εφηβεία. Οι αντιδράσεις που περιγράφει θυμίζουν έφηβη. Αν θέλει η Κωνσταντίνα να μας στείλει ξανά και να μας εξηγήσει τι εννοεί με τον τερματισμό της υιοθεσίας γιατί ούτε εγώ το έπιασα αυτό το κομμάτι. Κωνσταντίνα, εννοείται να συνεχίσεις τη σχολή. Μπορεί να μην σου αρέσει, αλλά αν το πάρεις πιο σοβαρά το θέμα, δηλαδή να πηγαίνεις στα μαθήματα, θα μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου. Αυτός είναι ο σκοπός της εκπαίδευσης. Δεν είναι μόνο να μάθουμε κάτι. Μην την αφήσεις. Δούλεψε με τον εαυτό σου. Θα μάθεις και καλύτερα την ελληνική γλώσσα.… Διαβάστε περισσότερα »
Τερματισμός υιοθεσίες σημαίνει πως δεν κληρονομει τίποτα και σε αντάλλαγμα δεν φέρουν οι γονείς της άποψη πχ αν νοσηλευτεί,δεν μπορούν να την ψάξουν αν φύγει με αστυνομία και δεν μπορούν να της ζητήσουν πχ λεφτά στα γεράματα η φροντίδα με δικαστήριο.
Αν πχ φύγει και εξαφανιστεί και τερματιστει η υιοθεσία δεν έχουν δικαίωμα να την αναζητήσουν.Θα μου πεις και βιολογική κόρη να ήταν άμα είσαι ενήλικη φεύγεις,όμως οι νόμοι στην Ελλάδα είναι σχεδιασμένοι με βάση την οικογένεια.
Επίσης με τον τερματισμό δεν παίρνει χρέη τους και άλλα πολλά
Δεν το γνώριζα και το googlαρα.
Λύση της υιοθεσίας επέρχεται με δικαστική απόφαση κατόπιν αγωγής γονέος ή τέκνου.
Είναι αρκετά σπάνιο καθώς θα πρέπει να συντρέχουν αρκετά σοβαροί λόγοι είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά.
Το παιδί δεν είναι αξεσουάρ.
Προφανώς και πρέπει η πολιτεία να είναι πολύ προσεκτική σε τέτοια ζητήματα.
( Στη συγκεκριμμένη περίπτωση δε φαίνεται να υπάρχουν οι προϋποθέσεις)
Νομίζω η σωστότερη τοποθέτηση 👍
Έχετε συσσωρευμένο θυμό μέσα σας και το αποδίδετε στους γονείς σας.
Γίνεστε επικριτική γιατι τα κενά των παιδικών σας χρόνων είναι εκεί και ζητάνε απαντήσεις.
Οι γονείς σας πιθανόν να εινσι μεγάλοι και συντηρητικοί άνθρωποι,ειστε σε ηλικία να δημιουργήσετε την ζωή που επιθυμείτε και να πετάξετε τα βαρίδια.
Ο φόβος ειναι ανασταλτικός παράγοντας,βρείτε μια δουλειά κσι τελειώστε την σχολή σας.
Ένα ένα κλείνουμε τα θέματα οχι όλα μαζί.
Γιατί τέτοια προκαταλήψη προς την κατάσταση της. Ο θυμός της μου φαίνεται εξίσου παρόμοιος με οποιαδήποτε άλλης κοπέλα που μόλις ξεκινησε φοιτητική ζωή και θέλει να ζει στο 2025 ενώ οι γονείς συνεχίζουν να επιβάλουν πρότυπα 1950. Δηλαδή αν δεν είχε συμπεριλάβει την πληροφορία ότι είναι υιοθετημένη πως θα το αντλουσατε αυτό από το κείμενο? Γιατί εμένα προσωπικά το ίδιο θα διάβαζε με μια μη υιοθετημένη κοπέλα που έχει πολύ περιοριστικούς γονείς.
Ξεκαθαρίστε την έννοια της
προκατάληψη γιατι εχετε μπερδευτεί.
Την πληροφορία της υιοθεσίας μας την δίνει η ίδια.
Αγαπητή Κωνσταντίνα, δεν ξέρω πόσο σε παρηγορεί, αλλά κ εγώ κάπως έτσι μεγάλωσα, παρότι μη υιοθετημένη. Άρχισα να ηρεμώ λίγο κ να βρίσκω τον εαυτό μου όταν έφυγα πρώτη φορά από το σπίτι στα 24 για μεταπτυχιακό. Πιστεύω ότι οι γονείς σου ότι και να κάνουν, το κάνουν από αγάπη και γιατί πιστεύουν ότι είναι το σωστό κ σε βοηθάνε. Η εφηβεία είναι πολύ δύσκολη φάση για όλους τους γονείς (κ εφήβους φυσικα), ακόμα κ για εκείνους που μεγαλώνουν έναν άνθρωπο από μωρό, πόσο μάλλον όταν τους έρχεται έτοιμο με (όπως είπες κ εσυ) διαμορφωμένο χαρακτήρα. Θα σου πρότεινα για… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω, έχοντας μεγαλώσει με γονείς πάρα πολύ αυστηρούς και πολύ χειρότερους από αυτό που περιγράφεις. Το ότι σε υιοθέτησαν δεν τους δίνει το δικαίωμα να σε καταπιέζουν, και να σου επιβάλλουν τον δικό τους τρόπο σκέψης και ζωής. Οι γονείς πρέπει να λειτουργούν υποστηρικτικά και συμβουλευτικά, όχι τυραννικά. Μην περιμένεις να βρείτε ποτέ κοινή γλώσσα, δεν αλλάζουν εύκολα τα παλιά μυαλά. Απλά φρόντισε να συνεχίσεις ο,τι κάνεις τώρα, τα βήματα σου προς την ανεξαρτησία. Αφού καταπιέζεσαι, πρέπει να γίνεις αυτοδύναμη και να μείνεις αλλού, άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Κωνσταντίνα μου καλημέρα! Δυστυχώς όπως το κατάλαβες και εσύ, σε θυσίασαν στο βωμό της εικόνας τους…απορώ γιατί σε υιοθέτησαν αφού έχουν τόσα θέματα να λύσουν. Σου άξιζε κάτι πολύ καλύτερο και μπορείς να το διεκδικήσεις τώρα που είσαι ενήλικη και δεν μπορούν να σου επιβάλουν κάτι. Μάζεψε όσα χρήματα μπορείς ώστε να γίνεις οικονομικά ανεξάρτητη και να φύγεις από το πατρικό. Κρίμα είναι να μην μπορείς να ζήσεις όπως εσύ θες. Σου εύχομαι καλή επιτυχία στη διεκδίκηση των θέλω σου <3
Δεν ειμαστε οι γονεις μας. Οι πραξεις τους εχουν αποτελεσμα επανω μας ομως δεν ειμαστε αυτοι. Αποτελουν αλλο κομματι της κοινωνιας με αλλα μυαλα και αλλες αξιες. Εισαι ενηλικη με ενα παρελθον που εσυ εχεις ζησει και γνωριζεις πως εχει αποτυπωθει επανω σου. Οι γονεις σου χαραξαν τον δρομο τους και εσυ σαν αυτονομη προσωπικοτητα πρεπει και οφειλεις να χαραξεις τον δικο σου. Αλλο το να σε βοηθησουν και αλλο να σε κοψουν και ραψουν στα μετρα τους. Σε βοηθησαν οπως οφειλει να κανει καθε γονεας για το παιδι του. Αλλα το παιδι καποια στιγμη μεγαλωνει και οι γονεις πρεπει… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ήθελα να σε διαβεβαιώσω ότι και να μην ήσουν υιοθετημένη την αντίδραση αυτή θα την είχες έτσι κι αλλιώς στα 20 σου με τόσο αυστηρούς γονείς. Είσαι ενήλικας πια, το να σε περιορίζει τόσο κάποιος θα σε κάνει να αντιδράσεις. Σιγά αν άλλη 20χρονη ενστερνιζόταν τις απόψεις τους μόνο και μόνο επειδή θα είχε μεγαλώσει από μικρή μαζί τους. Το πρόβλημα που αναδύεται με την υιοθεσία είναι ότι προσθέτει περισσότερες επιστρώσεις συναισθημάτων στην υπόθεση που χρειάζεται να διαχειριστείτε. Δηλαδή, ένας ενήλικας στα 20 είναι λογικό να κάνει την επανάστασή του απέναντι στους γονείς και θα νιώσουν έτσι κι αλλιώς… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα σου πρότεινα σιγά σιγά να αρχίσεις κινήσεις να ανεξαρτητοποιηθείς. Είσαι πλέον 20 χρονών, εσύ είσαι υπεύθυνη για τη ζωή και τις αποφάσεις σου. Θεωρώ πως ένα πλάνο για δουλειά και σπίτι μόνη ή με συγκάτοικο είναι βασικό (ακόμα και αν δεν γίνεται άμεσα μπορείς να οργανώσεις ένα χρονοδιάγραμμα με τις κινήσεις σου, να ετοιμάσεις βιογραφικά, να δεις τι κυκλοφορεί μισθολογικά, τι μπατζετ χρειάζεσαι κλπ). Και όταν με το καλό τα καταφέρεις, ίσως στην αρχή είναι δύσκολο για τους γονείς σου να το αποδεχτούν, αλλά μακροπρόθεσμα θεωρώ ότι θα βελτιώσει τις σχέσεις σας μια υγιής απόσταση.
Μην πάρεις βεβιασμένες αποφάσεις, αλλά ναι οι κινήσεις για ανεξαρτησία είναι οκ.
Συγγνωμη αλλα επειδη οντως δεν γνωριζω και δεν κατανοησα αυτο το κομματι της επιστολης, τι ακριβως σημαινει τερματισμος υιοθεσιας;; Δεν μπορουσα να καταλαβω αν ειχε να κανει με κατι γραφειοκρατικο που μπορει να πηρε χρονια να ολοκληρωθει ή εαν ληγει η υιοθεσια. Εαν ληγει ειναι λογω ενηλικιωσης πχ ή απο δικη τους αποφαση; Γιατι αρνουμαι να πιστεψω οτι ειναι το τελευταιο