Νιώθω αναγεννημένη και όχι “τελειωμένη” βιολογικά καί ψυχολογικά, όπως η λέξη εμμηνόπαυση όριζε προηγούμενες δεκαετίες

Ετών 45, χωρίς παιδί,σε αναγκαστική εμμηνόπαυση και χωρίς σύντροφο.Ε και;ΤΙΠΟΤΑ δέν χάθηκε ακόμα!

Αυτό τουλάχιστον πιάνω τον εαυτό μου να λέει δυνατά εν μέσω κρίσεων πανικού,συμπτωμάτων της αναγκαστικής λόγω υστερεκτομής εμμηνοπαυσιακής διαδικασίας,θλίψης και πόνου,που δέν θα μπορέσω βιολογικά να νοιώσω ποτέ τελικά την ευλογημένη διαδικασία της κύησης και της πιθανότητας να κρατήσω στα χέρια μου το δικό μου βιολογικά παιδί. Όλα αυτά-οι κρίσεις πανικού,η θλίψη,το κενό που νοιώθεις ειδικά για όσες απο μας δέν προλάβαμε να αποκτήσουμε έστω ενα παιδί τα προηγούμενα χρόνια,οι εφιδρώσεις που ευτυχώς τον τελευταίο μήνα μειώθηκαν αρκετά κι αυτές-η αίσθηση οτι μπαίνεις σε ένα μακρύ σκοτεινό τούνελ εμμηνόπαυσης, από το οποίο θα βγείς”γριά”με όλα τα συμπαρομαρτούντα, παρόλο που παρολίγον να μου δημιουργήσουν αρχικά ένα αίσθημα απελπισίας σάν μία μεγάλη πέτρα που καταπλακώνει το στήθος και την ψυχή σου και την οποία δέν μπορείς να αποτινάξεις απο πάνω σου πριν μερικούς μήνες που πρωτοεμφανίστηκαν, ΟΧΙ, ΔΕΝ με αγγίζουν τελικά στον βαθμό που θα με νικήσουν κιόλας οριστικά.

Αρνούμαι να υποταχτώ σε πραγματείες,που ακόμα και η σύγχρονη Ιατρική πλέον δέν αποδέχεται αυθορεί και παραχρήμα-δηλαδή τον”μαρασμό”του οργανισμού μίας γυναίκας μετά απο αυτήν την τόσο σοβαρή διαδικασία-ή σε απαίδευτες έως και αγενείς αντιδράσεις ατόμων όταν μια γυναίκα πει πως μπήκε στην εμμηνόπαυση όπως το:”μπήκες στην εμμηνόπαυση; Παιδάκι πρόλαβες να κάνεις; Δέν πειράζει,όλα θα πάνε καλά!” (ενώ ουσιαστικά εννοούν”καημενούλα μου”,το διακρίνεις στο βλέμμα τους!). Βέβαια εδώ να επισημάνω πως προσωπικά μέχρι τώρα έχω σταθεί αφάνταστα τυχερή ως πρός αυτό, τα άτομα που έμαθαν για την κατάσταση της υγείας μου ούτε μία στιγμή δέν με έκαναν να νοιώσω οτι “υστερώ” κάπου ή οτι μετά την εγχείριση αυτή και την διαδικασία την οποία μετέρχομαι όλο αυτό το διάστημα,”πρέπει”να νοιώθω σώνει και ντέ”τελειωμένη” ή “ξοφλημένη”ως γυναίκα το εντελώς αντίθετο, έχω απόλυτη στήριξη απο το περιβάλλον μου και από φίλικά μου πρόσωπα, τα οποία πραγματικά στάθηκαν κοντά μου στις δύσκολες στιγμές μου και αυτό μόνο θετικά επιδρά στον ψυχισμό μου προκειμένου να συνέλθω ακόμη πιο γρήγορα και να μήν έχω ούτε αυτά τα μικρά πλέον”σκοτεινά”ολιγόλεπτα διαλείμματα των κρίσεων που με πάνε πίσω απο την θετικότητα, που επιζητώ για την ζωή μου έστω και για λίγο.

ΌΜΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ απαραίτητα είναι για να μπορέσει η ψυχή να αφομοιώσει κάποια πράγματα και κυρίως την εμπειρία αυτή που βιώνει σε βάθος έτσι ώστε να πάει μπροστά χωρίς βαρίδια,χωρίς άλλο φόβο,πανικό,απογοήτευση,θλίψη,ναί,όλα αυτά τα βιώνω στις ακόμα συχνές και ολιγόλεπτες κρίσεις μου,όμως, ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ θα περάσουν,αυτό συνεχίζω να μου λέω με πίστη στα όμορφα της ζωής,που είναι εκεί έξω και με περιμένουν να τα ζήσω και όχι,δέν θα μείνω πίσω,το χρωστώ στην ίδια τη ζωή,που μου έδωσε μία ακόμη ευκαιρία αφού όπως πληροφορήθηκα απο τους γιατρούς κατα την διάρκεια της 7ωρης επέμβασης”έφυγα”δύο φορές και δέν ξυπνούσα επίσης μετά το πέρας αυτής. ΔΕΝ θα ξεχάσω ποτέ το να μου φωνάζουν”ΞΥΠΝΑ!!” με όλο τον πανικό,το ενδιαφέρον τους και τον αγώνα,που έδωσαν για να ζήσω και να τα καταφέρω,ούσα μία περίπτωση ιατρικά από απείρως δύσκολη έως σχεδόν καταδικασμένη. Για αυτό νοιώθω αναγεννημένη και όχι”τελειωμένη” βιολογικά καί ψυχολογικά όπως η λέξη”εμμηνόπαυση”όριζε προηγούμενες κυρίως δεκαετίες.

Ναί, δέν θα μπορέσω να αποκτήσω βιολογικά δικό μου παιδί. Ναί, βιώνω νωρίτερα απο το αναμενόμενο και αναγκαστικά εμμηνοπαυσιακή διαδικασία ενώ στον αντίποδα, οργανικά νοιώθω εξαιρετικά ,εμφανισιακά το ίδιο αλλά καί ερωτικά δέν αντιμετωπίζω κανένα θέμα ειλικρινά μειωμένης επιθυμίας κλπ,όταν συναντήσω τον επόμενο σύντροφο της ζωής μου, θα του δείξω το”μειωμένο”της libibo, σκέφτομαι και κρυφογελάω! Παρόλο, λοιπόν, που ήμουν προετοιμασμένη και ενημερώθηκα πλήρως για όλα αυτά τα ενδεχόμενα, τα οποία έπονται της συγκεκριμένης χειρουργικής επέμβασης,αισθάνομαι να ανθίζω,όχι να μαραίνομαι.Το σημάδι της τομής μου το θεωρώ ένα μικρό”παρασημάκι” μου αφού κατόρθωσα με την βοήθεια του Θεού,το ενδιαφέρον των θεραπόντων ιατρών μου και την δική μου ψυχική δύναμη να αντέξω ενώ ήταν απολύτως βάσιμη η πιθανότητα να μήν επιβιώσω ούτε της εγχείρισης λόγω καί της σοβαρότητας της κατάστασης αλλά καί των επιπλοκών που προέκυψαν αλλά ευτυχώς αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία.Το να γίνω μητέρα το ήθελα πάντα,όπως και το να φορέσω νυφικό παρόλα αυτά για αρκετούς λόγους, μη εξαιρουμένων και πιθανόν δικών μου λαθών σε κάποιες περιπτώσεις στις μεγάλες σχέσεις της ως τώρα ζωής μου, δέν με οδήγησαν σε ό,τι ονειρευόμουν και τώρα, η ηλικία μου καί επιπροσθέτως το οτι είμαι πλέον και μία γυναίκα χωρίς τη βιολογική δυνατότητα να προσπαθήσω έστω και τώρα να γίνω με την πατροπαράδοτη έννοια του όρου μητέρα στο πλευρό ενός συντρόφου, θα” πρέπει”να με κάνουν να κρυφτώ στο καβούκι μου, να κλαίω για όλα αυτά τα προηγούμενα, να πώ”τετέλεσται”και να μήν ελπίζω σε τίποτα απο δώ και πέρα;

ΌΧΙ,φίλες μου, γιατι έτσι σας νοιώθω αφού διαβάζω εδώ τις διαφορετικές ιστορίες καθε μίας απο εσάς και συμπάσχω μαζί σας, τώρα είναι που δέν θα παραιτηθώ απο τίποτα! Δέν θα το βάλω κάτω,δέν θα πάψω να ονειρεύομαι οτι ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΦΙΚΤΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ο ιδανικός για μένα σύντροφος,ο οποίος στο άκουσμα απο εμένα των νέων δεδομένων της ζωής μου να μήν το βάλει στα πόδια αλλά να μου κρατήσει το χέρι και να θελήσει να πορευτεί μαζί μου όπως καί το παιδί μου,που ακόμα δέν με γνωρίζει και τώρα βρίσκεται κάπου εκεί έξω περιμένοντας το δικό μου χάδι,την δική μου απόλυτη αφοσίωση και λατρεία για ΠΑΝΤΑ και που προσεύχομαι μέσω της αναδοχής να με νοιώσει για μάνα του ακόμα κι άν δέν έχει βγεί απο την κοιλιά μου αλλά από τον διακαή πόθο της καρδιάς μου!! Έχω χρέος να παλέψω για αυτά αλλά καί για να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου κάθε στιγμή της μέσα από την δουλειά μου,τις φιλίες μου,τις σχέσεις και την πεποίθησή μου οτι τα όμορφα είναι μπροστά όχι σαν να είναι η τελευταία αλλά η πρώτη απο τόσες άλλες στιγμές με ξεχωριστές εικόνες,συναισθήματα,πράξεις,μέσα απο τις οποίες κάθε μας ανάσα αποκτά ουσία και περιεχόμενο!

Κι άν τελικά δέν τα καταφέρω όλα αυτά,θέλω να είμαι εντάξει απέναντι στην ζωή και την ψυχή μου πως προσπάθησα μέχρι το τελευταίο μου κύτταρο και πως δέν παραιτήθηκα ψυχολογικά.Το ξέρω οτι είναι δύσκολο και όπως σας ανέφερα πιο πρίν ακόμα βιώνω”σκοτεινά διαλείμματα”πανικού και θλίψης,τα οποία γεννά η εμμηνόπαυση ΑΛΛΑ ΔΕΝ είμαι η μόνη που το αντιμετωπίζω αυτό,ΔΕΝ είμαι μόνη ή ακόμα κι άν κάποιες λίγες στιγμές νοιώθω μόνη κι αυτό ακόμα θα προσπαθήσω να το αξιοποιήσω μόνο θετικά προκειμένου να με κάνει πιό δυνατή ακόμα και μέσα απο πόνο και απο τα τραύματα της ψυχής που για να επουλουθούν θέλουν να τα”χαιδέψεις”με την αγάπη σου,να τα καταλάβεις,να μιλήσεις εφόσον το χρειάζεσαι σε κάποιον ειδικό που θα σε βοηθήσει περεταίρω εάν έτσι νοιώθεις οτι θα είναι καλύτερα για σένα χωρίς να νοιώσεις ντροπή για αυτό αφού καί αυτό θα είναι ένα ακόμα βήμα που θα σε φέρει κοντά στον απελευθερωμένο απο παρόμοια συναισθήματα εαυτό σου.

Όσα νοιώθω θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας ακριβώς για αυτό,επειδή γνωρίζω οτι υπάρχουν τόσες άλλες γυναίκες,που βιώνουν αυτή την σοβαρή εσωτερική διαδικασία αν κρίνω απο το πόσες γυναίκες κατά την παραμονή μου στο νοσοκομείο βρέθηκαν εκεί για τον ίδιο ή παρόμοιο λόγο με μένα και μπορεί τώρα να έχουν ανάγκη να διαβάσουν από μία ακόμα γυναίκα που το βιώνει πως όλα αυτά ξεπερνιούνται,πως αν το πιστέψουμε θα καταφέρουμε να πάμε παρακάτω πιό δυνατές,πως ΔΕΝ”ξοφλήσαμε”ως γυναίκες,πως είμαστε ζωντανές,ακμαίες,όμορφες και το εννοούμε στο έπακρο, πως τώρα αγαπάμε τη ζωή ακόμα περισσότερο και αξίζουμε τον έρωτα,την αγάπη,τις νέες ξεχωριστές στιγμές,που θα ακολουθήσουν στο πλάϊ των αξιόλογων εκείνων ανθρώπων,που θα μας νοιώσουν,θα μας συναισθανθούν χωρίς “προϋποθέσεις” για την αποδοχή και την αγάπη τους!Μείνετε μακριά απο κάθε ίχνος αυτολύπησης και κοντά στις βαθύτερες ανάγκες του εαυτού σας που περιμένουν απο εσάς να τις αναδείξετε με το πείσμα,την δύναμη,την ομορφιά της ψυχής σας και το χαμόγελό σας!Σας ευχαριστώ!
(Μαίρη.)

ΑΠΟ ΤΗΝ – Mary viva amat

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News