Nα το τολμήσω; Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχω μείνει ποτέ μαζί του και φοβάμαι μην είναι όλα μια φαντασία

Καλησπέρα Ρένα μας, καλησπέρα κορίτσια!!!

Να ξεκινήσω και εγώ από τα βασικά, είμαι 30 χρόνων και είμαι σε μια σχέση εξ αποστάσεως τα τελευταία 2 χρόνια, χωρίς καμιά προοπτική να μείνουμε κάποια στιγμή στο ίδιο μέρος εκτός και αν το αποφασίσουμε και το τρέξουμε εμείς. Η σχέση αυτή ξεκίνησε υπό αυτή τη συνθήκη (μας χωρίζουν περίπου 5 ώρες με το αυτοκίνητο) και τρέχει έτσι δύο χρόνια τώρα με ταξίδια, διακοπές και εκδρομές κάποια σαββατοκύριακα και σε όλες τις γιορτές/άδειες μας. Είναι και τα προγράμματα της δουλειάς μας πολύ πιεσμένα και η καθημερινότητα και των δύο έχει πολύ άγχος και τρέξιμο και υπάρχει ελάχιστος ελεύθερος χρόνος γενικά, αλλά πάντα κάναμε το κάτι παραπάνω για να καταφέρουμε να ειδωθουμε.

Στην αρχή, ήταν τέλειο γιατί ήταν όλα στο φουλ, έρωτας, πάθος, προσμονή και επειδή είμαστε και οι δύο κλειστοί άνθρωποι, λειτουργούσε τέλεια το γεγονός ότι δεν υποφέραμε από τη φθορά και την τριβή που μπορεί να φέρει η καθημερινότητα.

Τον τελευταίο χρόνο όμως έχει επέλθει μια θλίψη σε όλο αυτό, γιατί τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά, έχουμε δεθεί πολύ, μιλάμε συνέχεια και υπάρχουν εντάσεις γιατί πλέον λείπει ο ένας στον άλλον πολύ. Έχουμε αρχίσει να φανταζόμαστε κοινή ζωή μαζί (όχι παιδιά και τέτοια, δεν θέλει κανείς από τους δυο μας, τουλάχιστον στη φάση που είμαστε τώρα, αλλά καθημερινότητα κοινή), είμαστε τα βράδια μετά τη δουλειά στα τηλέφωνα με ένα ‘μακαρι να ήσουν εδω’.

Παράλληλα, όλο αυτό το πήγαινε έλα έχει αρχίσει να με κουράζει, νομίζω και αυτόν, απλά είναι πάντα πιο κλειστός και πιο ψύχραιμος. Έχει κάποιες στιγμές που το εκδηλώνει αλλά κυρίως εγώ είμαι τους τελευταίους μήνες σε μια θλίψη γιατί μου λείπει πολύ. Αυτό έχει επηρεάσει την ψυχολογία μου αρκετά και γενικά. Δηλαδή έχω κάπως μαραζώσει. Αντιλαμβάνομαι ότι όλη αυτή η κούραση προέρχεται από την απόσταση και όχι από αυτόν ή από τη σχέση μας. Αλλά δεν ξέρω πως να το διαχειριστω και σε συνδυασμό με το στρες και τη δουλειά, δημιουργούνται εντάσεις που όταν είμαστε κοντά είναι σαν να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα και όλα είναι υπέροχα.

Όταν συζητάμε για το πρακτικό κομμάτι, δηλαδή, πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει όλο αυτό και να είμαστε μαζί, σαν να καταλήγουμε να πάω εγώ σε αυτόν γιατί, η αλήθεια είναι, η δουλειά του είναι καλοστημένη, ενώ η δική μου δουλειά όχι και τόσο. Αν και τα χρήματα που βγάζουμε είναι πάνω κάτω τα ίδια και είναι αρκετά, θεωρητικά θα μπορούσε να αναζητήσω κάτι αντίστοιχο και εκεί που μένει αλλά να ξεκινήσω από το μηδέν με μεγάλο ρίσκο.

Οπότε αυτά που με απασχολούν είναι τα εξής: να το τολμήσω; Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχω μείνει ποτέ μαζί του και φοβάμαι μην είναι όλα μια φαντασία. Το ξέρω ότι μ αγαπάει και τον αγαπάω αλλά δεν μπορεί να δοκιμαστεί κάπως η σχέση μας αν δεν πάω. Αν δεν πάει καλά όμως; Το ξέρω ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις αλλά έχω στήσει ένα καλό, για τα δεδομένα μου, εργασιακό πλαίσιο που θα το χάσω και φοβάμαι μην είμαι ανεύθυνη ή επιπόλαιη αν το κάνω. Αλλά παράλληλα, αν δεν γίνει κάτι, δε θα αντέξουμε για πολύ έτσι και θα φτάσουμε στο δίλημμα ‘ή χωρίζουμε ή παίρνουμε αποφασεις’. Επειδή το έχω συζητήσει και με φίλες μου, μου λένε σε γενικές γραμμές τα κοινότοπα ‘αν είναι δυνατό, θα κρατησει’ και τέτοια αλλά είναι πολύ ασαφές αυτό και δε με καλύπτει καθόλου.

Δεν το πιστεύω κιόλας. Ή μου λένε ‘τολμά το, ζησ’το, η ζωή είναι ένα ρίσκο’ και τέτοια. Που ούτε αυτό μου κάνει γιατί πάντα είμαι κουραστικά προνοητικη και οβερθινκερ. Προφανώς δεν περιμένω να μου πείτε πήγαινε ή κάτσε εκεί που είσαι, απλώς θα ήθελα να μου πείτε πως να το αποφασίσω. Τι κριτήρια να θέσω. Τι προτεραιότητες. Δεν ξέρω, είμαι μπερδεμένη…

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αναποφάσιστη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News