Πάνω σε αυτό που γράψατε για τον πόνο της γέννας θα ήθελα να έρθετε στην θέση όλων εμάς που βιώσαμε τον πόνο της γέννας και στο τέλος δεν είχαμε μωρό να αγκαλιάσουμε.
Που ήμασταν χάλια σε όλη την διαδικασία γιατί γνωρίζαμε ή για όσες έψαχναν, μόλις συνήλθαν, για ένα μωρό που δεν ήρθε ποτέ.
Που γυρίσαμε σπίτι με άδεια χέρια…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής κοινωνίας. Ο πόνος μπαίνει σε ζυγαριά…
“Όχι, αφού εγώ πόνεσα πιο πολύ από σένα, δεν έχεις δικαίωμα ούτε να μιλάς, ούτε να νιώθεις πόνο”.
Εγώ λέω αυτό που είπε η καμήλα όταν την ρώτησαν αν προτιμάει την ανηφόρα ή την κατηφόρα: “Χάθηκε ο ίσιος δρόμος?” Δηλαδή, το καλύτερο είναι να μην πονάει κανείς. Αφού αυτό δεν γίνεται, ας σεβόμαστε τον πόνο του διπλανού μας.
Δεν υπάρχει λόγος να συγκριθεί ο πόνος της απώλειας με τον πόνο της γεννάς.
Δεν υπάρχει σύγκριση απλά.
Όμως η λογική του «μη γκρινιάζεις γιατί εγώ είμαι χειρότερα» είναι άτοπη. Τι να πει και ο γονιός που γύρισε με γεμάτη την αγκαλιά του από την κλινική και τελικά μετά από 5 χρόνια ευτυχίας με το παιδάκι του να το χάσει από παιδικό καρκίνο.
Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί ο πόνος της μίας ακυρώνει τον πόνο της άλλης. Δηλαδή η γυναίκα που έγραψε ότι έζησε με φριχτό πόνο τη γέννα εκμηδενίζει τη δική σου απώλεια; Με αυτή τη λογική καμία δεν έχει δικαίωμα να εκφράσει παράπονο γιατί πάντα κάποια άλλη θα βιώνει κάτι χειρότερο. Ή μήπως πρέπει όποια θέλει να γράψει την εμπειρία της εδώ να σκέφτεται πρώτα όλες εκείνες που έχουν διαφορετική εμπειρία; Μου θύμισε αυτή τη μαλακία που άκουγα όταν δεν τελείωνα το φαγητό μου “τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε”. ΟΚ, δηλαδή αν το φάω εγώ θα σταματήσουν να πεινάνε και φακ… Διαβάστε περισσότερα »