Γεια σας, διανύω την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου με σύζυγο και παιδιά στα πρόθυρα σπουδών.
Και εγώ και ο σύζυγός μου είμαστε τακτοποιημένοι επαγγελματικά εδώ. Μας έχει ωστόσο προκύψει η ευκαιρία να πάμε στις ΗΠΑ όπου είναι εγκατεστημένοι οι γονείς και τα αδέρφια μου. Σημειώνω ότι η ευκαιρία αυτή είναι διαδικασία πολλών ετών, ξεκίνησε όταν ήταν μικρά τα παιδιά και είναι η δεύτερη φορά που κινείται. Τη πρώτη φορά τα παρατήσαμε γιατί είπαμε ότι ειμασταν καλά, μετά ήρθε η κρίση και το 2012 ξεκινήσαμε πάλι.
Γυρνώντας στο παρόν, είμαστε στη τελική ευθεία. Υπάρχει η δυνατότητα από εμένα και τον σύζυγό να μη κόψουμε δεσμούς εργασιακά, έστω και αν φύγουμε για 4-5 χρόνια, αν και ποτέ δε ξέρεις τι γίνεται. Το θέμα είναι ότι ενώ τα παιδιά μας στο παρελθόν έλεγαν πότε θα έρθει η ώρα να φύγουμε , τώρα είναι λίγο αντιδραστικοί. Το μεγάλο μας παιδί τελειώνει το λύκειο και έχοντας κάποιος συναισθηματικές προκλήσεις, δώσαμε έμφαση σε αυτό, ακαδημαϊκά δεν έχει προοπτικές εδώ, εκτός αν δώσει πάλι του χρόνου ξεκινώντας από το μηδέν.
Το σημαντικότερο είναι ότι ξεκινάει τη πρώτη του σχέση και αυτός είναι ένας μεγάλος παράγοντας για να αμφισβητεί αυτο μεγάλο βήμα. Το μικρό μας έχει άλλη μια χρονιά για να τελειώσει, και έχοντας βρει τα πατήματα του με φίλους και μεγάλη παρέα, αντιδράει και θέλει να συνεχίσει/τελειώσει/σπουδάσει εδώ. Είναι ένα παιδί με πολλές δυνατότητες και η αλήθεια είναι ότι θέλαμε και για τους δύο να τους δώσουμε τη δυνατότητα να βιώσουν τις σπουδές εκεί, το προνόμιο να τελειώσει το λύκειο ο μικρός και να γλυτώσει το εξουθενωτικό και απογοητευτικό σύστημα των πανελληνίων και στη τελική να έχουν διαθέσιμη μια πόρτα για την υπόλοιπη ζωή τους έστω και αν δεν αποφασίσουν να μείνουν εκεί τώρα. Θα πρέπει όμως να πάμε τώρα στην αρχή και να δεσμευτούμε για κάποια χρόνια προκειμένου να εξασφαλιστεί αυτή η ευκαιρία.
Έχω μεγάλη αγωνία για το αν κάνουμε το σωστό . Εργασιακά για εμάς τους μεγάλους αυτό θα είναι δύσκολο . Αλλά θα έχουμε δωρεάν σπίτι , οι γονείς μου μένουν σε μονοκατοικία και θα λείπουν ορισμένους μήνες το χρόνο. Το σημαντικότερο είναι ότι εκεί, με σπουδές ή όχι υπάρχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες επαγγελματικά, ειδικά όταν δεν έχεις να ανησυχείς για το ενοίκιο.
Θα ήθελα την γνώμη σας. Μια επιβεβαίωση για όσα ήδη ξέρω. Ότι σπάνια έρχεται τέτοια δεύτερη ευκαιρία για να την απορρίψουμε πάλι, ότι τα παιδιά θα έρθει η στιγμή που θα μας ευχαριστήσουν, ότι είμαστε στην ιδανικότερη θέση όπου τίποτα δε χάνεται με αυτή την περιπέτεια ολίγων ετών που ξεκινάμε σαν οικογένεια, ούτε οι δουλειές μας ούτε η ζωή τους, ούτε ευελπιστώ οι φιλίες τους που στο κάτω κάτω θα μπορούσαν να διαλυθούν ακόμη και αν έμεναν εδώ, αφού θα πάρει ο καθένας το δρόμο του για σπουδές ούτως ή άλλως.
Χρειάζομαι ένα χτύπημα στον ώμο ότι κάνουμε το σωστό σαν γονείς. Και αν δε το πιστεύετε αυτό, ελπίζω να μου εξηγήσετε πολύ ευγενικά γιατί διαφωνείτε μαζί μας
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη μητέρα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν θα σας δώσω επιβεβαίωση, γιατί δεν μου βγαίνει, με βάση όσα γράφετε. Τα παιδιά σας είναι σχεδόν ενήλικες, δεν μπορείτε να τους επιβάλλετε να αφήσουν όλη τους την ζωή, τα όνειρα και τον περίγυρο εδώ, δεν είναι μωρά, είναι άτομα που έχουν διαμορφώσει σε έναν βαθμό την προσωπικότητα και την καθημερινότητά τους και σας εκφράζουν ότι δεν επιθυμούν αυτή την αλλαγή. Ακούγεται πολύ πιεστικό όντως. Θα μένετε όλοι μαζί με τους παππούδες δηλ. σε ένα σπίτι και κάποιους μήνες απλά θα λείπουν; Σπουδές στην Αμερική που; σε κολλέγιο; ή πανεπιστήμιο; θα πάρετε δάνεια; Εδώ η εκπαίδευση είναι ακόμη δωρεάν.… Διαβάστε περισσότερα »
Και εγώ δεν καταλαβαίνω το πλάνο. Το μεγάλο παιδί αν δεν είναι ήδη 18, θα γίνει πολύ άμεσα απ’ότι καταλαβαίνω. Βίζα πως θα πάρει για να εργαστεί; Ποιος θα κάνει sponsor έναν ανειδίκευτο; Το μικρό πάλι πως θα περάσει στο πανεπιστήμιο με μία καινούργια ύλη αλλά και καινούργιο σύστημα εξετάσεων;
Εγω καταλαβαίνω πως αυτά τα έχουν τακτοποιήσεις σε εναν βαθμό. Αν οχι τότε δεν καταλαβαίνω ποιο ειναι το θέμα της συζήτησης. Δεν υπάρχει.
Νομίζω αφού οι παπουδες και αδελφια είναι εκέι μήπως η μαμα έχει διπλή υπηκότητα που πέρασε στα παιδιά της? Για τη βίζα το λέω.
Ναι οκ παίζει. Αν και το timing συνεχίζει να μου φαίνεται κουλό. Πάνω στις εξετάσεις, οι περισσότεροι ούτε γειτονιά δεν θα άλλαζαν.
Και εγω δεν κατάλαβα αυτο με την βίζα. Πως θα τους δώσουν βίζα χωρίς δουλεια στους γονεις και στα παιδιά χωρίς πανεπιστήμιο.
Εγώ προσωπικά αυτή την στιγμή δεν θα πήγαινα στις ΗΠΑ και καστρο με υπηρέτες να μου εδιναν. Πόσο μάλλον να είχα και εφηβα παιδιά. Αλλά περι ορεξος…
σωστα, να μην ξεχνάμε την πολιτικη κατασταση
Δηλαδή δύο φοιτητές 20,21,22 χρονών θα μένουν στο ίδιο σπίτι με γονείς και παππούδες; Και θα πληρώνετε και χιλιάδες δολάρια για χρόνια; Οι νέοι στην Αμερική αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρό πρόβλημα με τα φοιτητικά τους δάνεια. Δεν μπορούν να ξεχρεωσουν για να πάνε παρακάτω τη ζωή τους. Μια ζωή πανάκριβη στην Αμερική του σήμερα, που δεν τολμάς να αρρωστήσεις. Τα τελευταία χρόνια έρχονται νέοι από την Αμερική και σπουδάζουν στα αγγλόφωνα τμήματα των ελληνικών πανεπιστημίων με 15.000€ το χρόνο για να γλιτώσουν το φαύλο κύκλο του χρέους στην πατρίδα τους. Τα παιδιά στην Ελλάδα σπουδάζουν δωρεάν (χωρίς δίδακτρα). Για τον τρόπο… Διαβάστε περισσότερα »
Θέλετε μια ειλικρινή απάντηση από άτομο που μένει σε χώρα της Βόρειας Ευρώπης?
ΟΧΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΕ!!!
Στην Αμερική του Τραμπ – Οπου αυτή τη στιγμή δεν επιθυμεί να πατήσει ούτε για ταξίδι κανένας Ευρωπαίος και οι προοδευτικοί Αμερικανοί επιθυμούν να φυγουν!
Σε σπίτι με παππούδες (δεν μας αναφέρετε πολιτεία αλλά την απομόνωση των κατοικιών στις ΗΠΑ τη γνωρίζουμε)!
ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΝΟΕΙΘΕΙΤΕ ΚΑΝ! Για ποια ευκαιρία μιλάμε τώρα..σε ποια δεκαετία ζείτε!
Τα παιδιά σας σκέφτομαι, που σίγουρα θα είναι σε πανικο τα καημένα!
Όχι και πάλι όχι!
Λίγο yolo σας βρίσκω.
Το αν τα παιδιά σας θα σας ευγνωμονούν ή θα σας κατηγορούν εξαρτάται απο το αποτέλεσμα που θα έχει η απόφαση που θα πάρετε, ξεχωριστά στο καθένα και όχι απο την απόφαση αυτή καθ αυτή. Θέλω να πω, ό,τι και να αποφασίσετε το αποτέλεσμα απο τώρα δεν μπορείτε να το γνωρίζετε. Οι ξαδέρφες μου δίδυμες, μετακόμισαν με οικογενειακώς στο Σικάγο στην ηλικία των 15. Η μια σήμερα που ειμαστε κοντα στα 40 ολες ευγνωμονεί τον πατέρα της, συνεχίζει να μένει στις ΗΠΑ εχει φτιάξει ολη της τη ζωή εκεί, ενώ η άλλη ακομη κατηγορεί τον πατερα της για την αλλαγη… Διαβάστε περισσότερα »
Αν τα παιδιά σας ήταν πιο μικρά, θα έλεγα ναι ασυζητητί. Στην ηλικία που είναι τώρα η δική μου γνώμη είναι πως όχι. Είναι σε μια τρομερά ευαίσθητη ηλικια και θέλετε να τους επιβάλλετε μια τεράστια αλλαγή. Οι έφηβοι δοκιμάζονται από τις αλλαγές πόσο μάλλον να αλλάξουν ήπειρο και να χάσουν ξαφνικά ολους τους φίλους τους. Επισης παίρνετε ως δεδομένο ότι θα τακτοποιηθετε επαγγελματικά και εκεί το οποίο είναι απλώς μια υπόθεση και το σχέδιο είναι να πάτε να μείνετε μαζί με παππού και γιαγιά. Όσο κι αν λείπουν συχνά, δεν είναι ο τι καλύτερο για εφήβους. Είσαι σίγουρη ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν νομίζω να μπορείτε να ανταπεξέλθετε οικονομικά σπουδάζοντας δύο παιδιά στην Αμερική τα οποία όπου να ναι τελειώνουν το λύκειο. Οι γονείς που το κάνουν, κάνουν χρόνια οικονομίες με μισθούς Αμερικής. Τα παιδιά είναι σχεδόν ενήλικοι, αφήστε τα να σπουδάσουν Ελλάδα που είναι δωρεάν και μπορείτε να πάτε μόνοι σας να εγκατασταθειτε
Δυστυχως οχι, δεν κανετε το σωστο. Τα παιδια ειναι μεγαλα δεν μπορειτε να αγνοειτε τα θελω τους, ακομα κ αν οι φιλοι και οι ερωτικοι συντροφοι αποδειχθουν μούφα, πρέπει να κανουν τα δικα τους λάθη.
Επισης, μονοκατοικια ναι, αλλα με γονεις μέσα το μισό χρόνο;
Δεν καταλαβαινω πού ειναι η ευκαιρια ακριβως. Αφηστε τα παιδια να κατασταλλάξουν, και μπορουν σε 2-3 χρονια να πανε εκει για περαιτέρω σπουδες ή δουλεια. Τωρα δεν ειναι καθολου καλη στιγμη, βρισκονται σε καμπή και εσεις πάτε να σπινιάρετε πάνω στη στροφη;
Ζητάτε από αγνώστους στο ίντερνετ επιβεβαίωση ότι η απόφασή σας είναι σωστή; Καταλαβαίνω την αγωνία σας, αλλά συζητήστε το με την οικογένειά σας.