Καλησπέρα !
Βρίσκομαι τα τελευταία δυόμιση χρόνια σε μία σχέση. Τον τελευταίο 1,5 χρόνο συγκατοικούμε και μάλιστα μετακόμισα από την πόλη που έμενα στην δική του καθώς από την πρώτη στιγμή που αποφασίσαμε να είμαστε μαζί έγινε η κουβέντα της μετακόμισης στην δική του πόλη καθώς η δουλειά του είναι σταθερή, με περισσότερες απολαβές, ενώ εγώ είχα μόλις τελειώσει το μεταπτυχιακό μου και όλα στο επαγγελματικό μου κομμάτι ήταν ρευστά αν όχι ανύπαρκτα.
Βρήκα αμέσως δουλειά εδώ και δεν έχω σταματήσει να εργάζομαι μέχρι και σήμερα, αν και σε αντικείμενο που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, αλλά είναι συναφές με το κομμάτι του πτυχίου μου.
Δουλεύω πενθήμερο, 8ωρο αν όλα πάνε καλά και με σπαστό ωράριο. Το dream job για μένα είναι κάτι το οποίο αν θέλω να παραμείνω σε αυτή τη σχέση πρέπει να ξεχάσω λόγω συχνών μεταθέσεων, κάτι με το οποίο ήμουν οκ και συνειδητοποιημένη εξαρχής καθώς νόμιζα ότι είχα βρει κάποιον με τον οποίο και θα κάνω οικογένεια, παιδιά κλπ. και ανέκαθεν το είχα σαν προτεραιότητα σε σύγκριση με το επαγγελματικό κομμάτι. Γενικά δεν έχω παράπονο από την γενικότερη συμπεριφορά του. Είναι πολύ καλός άνθρωπος, με ευγένεια, φιλότιμο και δεν θα μου χαλάσει εύκολα χατίρι. Αλλά όπως όλοι προφανώς έχει ελαττώματα. Τα οποία όμως με έχουν προβληματίσει έντονα.
Το τελευταίο διάστημα η κατάσταση δεν πάει καλά. Βέβαια όλα αυτά είναι η δική μου οπτική αλλά θα προσπαθήσω να φανώ όσο πιο αντικειμενική γίνεται. Θεωρώ ότι έχει βολευτεί στην σχέση, έχει παραμελήσει πάρα πολύ τον εαυτό του και οκ δεν έχω ιδιαίτερο θέμα με αυτό αλλά το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι δεν κάνει τίποτα μες το σπίτι με την δικαιολογία ότι κουράζεται περισσότερο από εμένα και σε κάθε καυγά μας όταν ζητάω λίγη παραπάνω βοήθεια στο σπίτι από εκείνον (όχι για όλες τις δουλειές μη νομίζεις, κάνα πιάτο, κάνα σκουπίδι και να μην πετάει τα ρούχα του μες το σπίτι λες και είμαστε τσαντίρι) η ανταπόκριση είναι απογοητευτική.
Πλέον το πλάνο να κάνουμε παιδιά προσωπικά με τρομάζει γιατί είναι σα να βλέπω το μέλλον, εγώ σπίτι χωρίς καμία προσωπικότητα, να φροντίζω τα παιδιά και να είμαι η υπηρέτρια και ο κύριος με την δικαιολογία ότι δουλεύει και φέρνει χρήμα στο σπίτι να κάθεται και να μην κάνει τίποτα όσο εγώ παθαίνω κρίσεις πανικού. Οι συζητήσεις μας όσο πάνε και χειροτερεύουν, δεν εστιάζει σε αυτό που του λέω αλλά πάντα το γυρίζει πάνω μου ότι να βρω τι μου φταίει στην πραγματικότητα και ότι του είναι πολύ ψυχοφθόρο να κάνει αυτή τη συζήτηση συνεχώς (για τις δουλειές του σπιτιού εννοεί) και ότι δεν θα αλλάξει στο κομμάτι των δουλειών μες το σπίτι γιατί έτσι είναι και δεν θέλει να κάνει δουλειές κοκ.
Σήμερα λοιπόν του εξέφρασα τον φόβο μου ότι φοβάμαι να κάνουμε παιδί γιατί φοβάμαι με βάση την στάση του στο σπίτι ότι θα πέσει όλο το βάρος πάνω μου και αυτό με αγχώνει. Ε τι ήθελα και το είπα. Μου είπε ότι αυτό που είπα ήταν μεγάλη χοντράδα και ότι αν είναι έτσι και κείνος φοβάται που εγώ σαν άτομο είμαι αγχωτική και κλαίω συχνά, γιατί πως θα μεγαλώσω σωστά τα παιδιά. Ότι έχει πολύ άγχος αυτή την περίοδο για να συζητάει αυτά τα πράγματα και γενικά δεν εστίασε σε αυτό που του έλεγα αλλά κατέληξε ότι εγώ έχω ένα κάποιο βαθύτερο πρόβλημα και να βρω την ρίζα του προβλήματος γιατί ότι και αν κάνει με ενοχλεί και άφησε την συζήτηση, όπως πάντα όταν στριμώχνεται και έφυγε και φυσικά δεν μου μιλάει.
Δεν έχω κανένα βαθύτερο πρόβλημα. Περνάμε μια χαρά γενικά αλλά μες το σπίτι δεν βοηθάει καθόλου. Δουλεύω σπαστό σε μια δουλειά που δεν πεθαίνω κιόλας. Στην πόλη που είμαστε, λόγω του ότι είναι επαρχία ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ, πέρα από την δουλειά που κάνω. Η απάντηση του σε αυτό είναι να πάω να δουλέψω σε σούπερ μάρκετ αν δεν μου αρέσει. Δεν είναι έτσι. Σπούδαζα δέκα χρόνια τα λυπάμαι. Το μόνο που θέλω είναι να με βοηθάει γιατί το ωράριο μου είναι δύσκολο και μέσα σε όλα κάνω μαθήματα ξένων γλωσσών και πολλές φορές διαβάζω έξτρα για την δουλειά.
Δεν είναι ότι κάθομαι. Και ναι οκ οι δουλειές του σπιτιού γίνονται και το σκ αλλά κάποια στοιχειώδη πράγματα πρέπει να γίνουν μες την εβδομάδα. Δεν ζητάω καν πολλά. Και ο αρνητισμός του αυτός να με βοηθήσει σε κάτι που με κουράζει γιατί ο ίδιος είπε ότι κουράζεται περισσότερο με κάνει να σκέφτομαι δηλαδή αργότερα τι θα γίνει; Θα πρέπει εγώ να τα κάνω όλα και με παιδιά για να μην κουραστεί παραπάνω; Τι λογική είναι αυτή; Και τι ακριβώς του φάνηκε σαν χοντράδα; Ο προβληματισμός μου που του εξέφρασα μια φοβία; Και αντί να την συζητήσει το γύρισε πάνω μου;
Με κατηγόρησε για το άγχος μου λες και πετάω το βρακί μου από χαρά όποτε αγχώνομαι και χαίρομαι πάρα πολύ να κλαίω; Κάνω ψυχανάλυση τρία χρόνια και το έχω βελτιώσει αισθητά και αν θέλω να κλαίω για να εκτονώνομαι αυτό θα κάνω και δεν θα δώσω και λογαριασμό σε κανένα. Τέλος πάντων, πριν φύγει μου είπε ότι αν δεν μπορώ να ζήσω με το ότι δεν θα βοηθήσει ποτέ στο σπίτι να βρω έναν τρόπο να απαλλαγώ από αυτόν. Μήπως πρέπει τελικά να τα μαζέψω και να φύγω; Δεν ξέρω τι να κάνω.
Δεν θέλω να είμαι η καθαρίστρια κανενός λυπάμαι που το λέω έτσι αλλά δεν μπορώ άλλο να μαζεύω ακόμη και τσιγάρα του που τα πετάει με το σπίτι (αικος κάνει μην φρικάρετε). Και δεν είμαι καμία εμμονική με την καθαριότητα απλά δεν μπορώ να είμαι σε έναν χώρο ακατάστατο, με πεταγμένα πιάτα στο πάτωμα, με άδεια μπουκάλια από νερά, τσιγάρα, ρούχα. Ακόμη και το πορτοφόλι του όταν γυρνάει σπίτι το πετάει πάνω στο κρεβάτι που κοιμόμαστε. Δεν γίνεται να είμαι τόσο παράλογη που θέλω εκεί που ξαπλώνω να είναι καθαρά.
Με έχει προβληματίσει η συμπεριφορά του. Και κυρίως η άρνηση του να συζητάει όποτε κάτι δεν τον συμφέρει και να το γυρνάει τόσο αναίσχυντα πάνω μου λες και του έθιξα την οικογένεια. Μήπως εγώ τελικά είμαι τόσο υπερβολική;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Περνάμε μια χαρά γενικά” που το είδατε,ήρεμα ρωτάω.
Θα σας ταρακουνήσω λιγάκι αλλα το πρόβλημα δεν είναι οι δουλειές,το πρόβλημα σας ειναι η έλλειψη ομαδικότητα,ενσυναίσθησης και εκτίμησης.
Του αξίζουν τα σφουγγαρόπανα στο χέρι.
Αναθεωρείστε το μέλλον σας!!!
Ακριβώς αυτό που λέει η Silvi. Δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά, δεν έχει ενσυναίσθηση. Πώς μπορείς να ζήσεις με κάποιον που δεν έχει ενσυναίσθηση; Πώς είναι δυνατόν να σκέφτεσαι να κάνεις παιδιά μαζί του;
Ναι, πρέπει να φύγεις. Δεν είναι “καλός” άνθρωπος. Κανείς “καλός” άνθρωπος δεν συμπεριφέρεται έτσι. Αλλιώς ονομάζεται αυτό που είναι.
Εντωμεταξυ πριν η γραφουσα μετακόμισει μαζί του πως έκανε τις δουλειές του σπιτιού του; Τις έκανε; Έφερνε τη μαμά του; Ή καθαρίστρια; Ή απλά τις έκανε γιατι παρόλο που ήταν “κουρασμένος” δεν τα φορτώνε όλα στο θύμα;
Ετμ αυτό το ποστ είναι η απάντηση στο άλλο που έλεγε όπως στα σχόλια ,όταν παρουσιάζουν μια κακή σχέση, ρίχνουμε βάρος και στη γυναίκα . Ορίστε αυτο γίνεται τώρα. Ο τύπος της είπε ποιος είναι κι η ίδια αναρωτιέται αν είναι παράλογη.
Οπότε τώρα όλες εμείς θα της πούμε “Σήκω φύγε γιατί τον βλέπεις , ειναι ένας άχρηστος, ανίκανος παρτακιας. Πάρε τώρα την ευθύνη της απόφασης να τον αφησεις
Ρε συ πρωί πρωί… δεν αντέχω που στέλνετε τέτοιες επιστολές και αναλώνεστε τόσο να εξηγείτε λεπτομερώς τον κάθε ανίκανο.
ρε αγάπη μου σήκω φύγε από τον βλάκα.
με αυτά που διάβασα μου ήρθε να αρχίσω πάλι το κάπνισμα.
ΕΛΕΟΣ. Α Υ Τ Ο Σ Ε Β Α Σ Μ Ο ρε κορίτσια.
p.s ξέρω άτομα που δουλεύουν σε σούπερ, πολύ ικανότερα από τον τρόμπα σου.
ΦΥΓΕ.
Πραγματικά τόσος κόπος για να εξηγήσει το αυτονόητο. Αυτό και μόνο φανερώνει τόσα πολλά
Ανίκανος, ακριβώς! Τα είπες όλα.
Κάτι έλεγα εγώ προχθές γι’αυτα τα εκλεκτά παλικάρια που κυκλοφορούν! Μπράβο στις Whatthe…,και Pretty mess αυτού του κόσμου που σας τα χώνουν καταλλήλως.Οι άντρες παραμένουν τρομπες γιατί βρίσκουν κατάλληλα αποκουμπια.Γιατι βρε παιδιά,εν έτει 2025 ακόμα τους έχετε τόση ανάγκη; Να ξέρετε πάντως,το ότι θεωρείτε ότι τους έχετε ανάγκη το μυριζονται από χιλιόμετρο.Επισης,για την θεματοθετρια: μωρό σπίτι με εργασία ίσον αυτά που κάνετε επί 120 συν προσωπικό βαρύ ξενύχτι,ειδικά αν θηλάζετε,συν πολύ κλάμα,συν άγχος δια βίου.Οχι με τον τρόμπα,πληηηηζ!
Όχι ρε φιλενάδα. Δεν είσαι. Ούτε εμένα μου αρέσει να κάνω δουλειές, αλλά πρέπει να γίνουν. Πώς θα το κάνουμε. Αν έμενε μόνος του τι θα έκανε? Θα ζούσε στη βρώμα? Στη τελική ας πληρώσει άτομο να έρχεται να καθαρίζει αν δε θέλει να τα κάνει ο ίδιος. Δώσε του τελεσίγραφο. Μη το συζητήσεις. Ή βρίσκουμε άτομο για τη καθαριότητα του σπιτιού ή χωρίζουμε. Κι Άστον να αποφασίσει. Έτσι θα κάνουν και τα παιδιά σας στο μέλλον και θα είσαι μια ζωή η δούλα όλων. Να μη σου πω και των πεθερικών και των κολλητών που θα έρχονται σπίτι σου.… Διαβάστε περισσότερα »
θέλει ψυχοθεραπεία για να έχει ισχυρή βούληση και να κανείς κόφτες ορθές κουβέντες.
Τις κάνεις πρόβα στο καθρέφτη σου 10 /20 φορές, τα γράφεις και τα λες φωναχτά 3 φορές τη μερα , ρίχνεις κι ένα δύο χαστούκια στον εαυτό σου και τις ξεστομίσεις. Και μετά έρχεται αυτό το ” και τώρα ας γίνει ο,τιεινσι να γινει” που σε βγάζει από τον τρόμο του ” τι θα γίνει άραγε??”. Αν περιμένεις να βγάλει καρπούς η ψυχοθεραπεία….και μέχρι τότε καθαρίζεις κατουρα..όταν θα αποκτήσεις ισχυρή βούληση θα είσαι με δύο κουτσουβελα και θα αρχίσεις νέο κύκλο ψυχοθεραπείας πως θα διαχειριστείς το διαζύγιο με παιδιά. Ας ξεστομίσει τις κουβέντες και θα έχει χρόνο να ψάξει μετά… Διαβάστε περισσότερα »
την παίζει άσχημα αυτός…ήδη χτυπάει εκεί που πονάει “και εγώ δεν θέλω παιδιά σαν εσένα” ενώ ξέρει το άγχος της.
μόνο με παράλληλη βοήθεια θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια της.
Είναι σε εκείνη την κατηγορία των “φιλοτιμων”, “καλών παιδιών”, που γίνονται χαλί μόνο για τους φίλους τους, τον κουμπάρο τους, τη μάνα τους αλλά ποτέ για τη γυναίκα τους, αυτή δεν τη βοηθάνε που να τους παρακαλάει.
Εχει δωρεάν καθαρίστρια τα λόγια είναι περιττά
“Μήπως πρέπει τελικά να τα μαζέψω και να φύγω;”
Χτες!
Ούτε να διανοηθείς να κάνεις παιδιά/οικογένεια μαζί του. Εδώ με ανθρώπους με τους οποίους ήμασταν τέλεια προ παιδιών και δεν την παλεύουμε μετά, φαντάσου τι έχεις να περάσεις με αυτόν τον τύπο!
Ακριβώς αυτο! Αν πριν τα παιδιά υπάρχει μια μικρή γκρίνια για το μοίρασμα των δουλειών του σπιτιού, μετά τα παιδιά αυτο διογκώνεται x100. Γιατι αφενός αυτός όταν τα δει σκούρα με το παιδί δεν πρόκειται να βοηθάει σε τίποτα, και αφετέρου η γράφουσα δεν θα θελει και ούτε θα πρέπει να τρέχει πανικοβλητη να τα κάνει όλα μόνη της!
Έχεις γράψει ολόκληρο κατεβατό για ένα λυμένο θέμα. Σου ξεκαθάρισε με 1000 τρόπους ότι δεν θα βοηθήσει ΠΟΤΕ στις δουλειές του σπιτιού (και αυτό σίγουρα συμπεριλαμβάνει τις “αγγαρίες” των παιδιών). Ή θα πορευτείς με αυτό το δεδομένο και θα τις κάνεις εσύ (γιατί δεν τον βλέπω να δέχεται να πληρώσετε και βοήθεια, τεμπέλα θα σε βγάλει) ή θα φύγεις (όσο νωρίτερα, τόσο το καλύτερο). You choose.
Αγαπητή γράφουσα αναρωτιέμαι αν έτσι συμπεριφέρεται κάποιος ο οποίος είναι φιλότιμος και δεν χάλαει χατήρι, τι θα έκανε κάποιος αναίσθητος μούσκαρος. Μετακόμισες για χάρη του, που είναι η εκτίμηση σε αυτό; Δεν ζητάς βοήθεια, ζητάς συμμετοχή (πες το δυνατά γιατί πρέπει να το χωνέψεις η ίδια). Κι εδώ που τα λέμε, αν φτάνεις να ζητάς και να τσακώνεσαι για αυτό, κάτι δεν πάει καθόλου καλά στη σχέση. Το σενάριο της οικογένειας δεν το βάζω καν στο κάδρο, μοιάζει με σενάριο τρόμου στη δική σας περίπτωση.
Υ.Γ. Βγάζεις έναν απολογιτισμό με το γράμμα σου. Δεν έχεις να απολογηθείς σε κάποιον.
Αγαπημένη φίλη, το πρόβλημα δεν είναι οι δουλειές αυτές καθαυτές. Είσαι σε μια ΚΑΚΗ ΣΧΕΣΗ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Είσαι με έναν άνθρωπο με κακό χαρακτήρα που δε δίνει δεκάρα για την ευζωία σου. Ανίκανος να συζητήσει επι της ουσίας, απλά δημιουργεί εντάσεις. Το ξέρεις ότι θα γίνει 100 φορές χειρότερο, το ξέρεις ότι αυτός δεν είναι κατάλληλος, ξέρεις ότι αγνοεί τις ανάγκες σου και ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις. Κάντο πριν αρχίσεις να λυπάσαι την επένδυση χρόνου σε αυτόν. Μιλάμε για την καθημερινότητα σου. Δεν μπορεί να είναι κόλαση γιατί έμπλεξες με τέτοιο χαρακτήρα.
με στεναχωρησε πολύ το γραμμα σου! Εισαι η κλασσικη περιπτωση, που την εχουν πεισει (αυτός σε εχει πεισει) οτι εισαι υπερβολική και μας τα στρογγυλευεις τόσο πολύ, μα τόσο πολύ, μή τυχόν σου πουμε κι εμεις, οτι εισαι. Ε, λοιπον ΔΕΝ εισαι υπερβολική. Ειναι κακος συντροφος, βασικα δεν ειναι καν συντροφος αυτός, που ούτε στο επαγγελματικό σου όραμα δεν συμπαραστέκεται, αλλά σου λέει κυνικά, να ξεχασεις 10 ολοκληρα χρονια σπουδων κ να πας σε σουπερμαρκετ!!! Φυγε, φυγε, φυγε, βρες δουλεια όπως τη θες και συνεχισε την ψυχοθεραπεια. Δειξε το γραμμα στον/ην θεραπευτη σου. Ετσι οπως το εστειλες εδω. Πιστευω θα… Διαβάστε περισσότερα »
Gaslighting μεγάλο θα πω εγώ.
Μου θύμισε ένα γκόμενο που είχα όταν ήμουν 27 και νοικιάζαμε μαζί ένα μεγάλο διαμέρισμα, όπου και δε σήκωνε το χεράκι του να κάνει το ο,τιδηποτε. Του είπα ότι ήθελα να χωρίσουμε και εξυπακούεται ότι θα έπρεπε να ξεβολευτούμε και οι 2 για να βρούμε άλλο μικρότερο σπίτι ο καθένας. Και τι γυρνάει και μου λέει; ‘Δεν είσαι μικρό κοριτσάκι πια.’ Λες και είναι παιδικό καπρίτσιο το να μην ανέχεσαι τη γαϊδουριά του άλλου.
Τι να πεις. Αν και μικρή, δε μάσησα ευτυχώς, πήγα να μείνω αλλού μόνη μου και δεν το μετάνιωσα καθόλου.
Ε τότε να γυρίσει στη μάνα του να του σιδερώνει, να του πλένει,να του βάζει το πιάτο με το φαι μπροστά του και μετά να του χτυπάει τη πλατούλα να ρευτεί. Η χθεσινή έμπλεξε με έναν τριμάλακα που την εκμεταλλεύτηκε για να πάρει άδεια παραμονής. Έχει φτάσει να τη χτυπάει. Εδώ αυτός δήλωσε ότι δεν κάνει δουλειές στο σπίτι. Δυόμιση χρόνια σχέσης με έναν τύπο που δεν σηκώνει το κουλό του για τίποτα. Μόνο για να παίξει το πουλί του; Επίσης είναι μίζερος και βρωμιάρης. Σου δημιουργεί ενοχές για το τίποτα, σου ρίχνει πάντα το φταίξιμο. Έχεις σκεφτεί μήπως κλαις… Διαβάστε περισσότερα »