Μου πετάει μπηχτές ότι προτιμώ να βγαίνω με τον σύντροφό μου αντί με εκείνη

Αγαπητό αμποπαρεάκι,

Δεν ξέρω αν κάποιο από εσάς έχει βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση με αυτή που βρίσκομαι, παρ’όλα αυτά μοιράζομαι την ιστορία μου εδώ για να βρω στήριξη ή να καταλάβω αν έχω εγώ φαουλ στην όλη υπόθεση. Είμαι φοιτήτρια στο τελευταίο έτος των σπουδών μου και από το 1ο έτος είμαι σε σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο με τον οποίο γνωριζόμαστε από το σχολείο και τώρα μάλιστα σκεφτόμαστε να συγκατοικήσουμε.

Με τον σύντροφό μου μας συνδέουν πάρα πολλά και είμαστε πολύ δεμένοι μιας και έχουμε περάσει πολλά μαζί όλα αυτά τα χρόνια και έχουμε σταθεί ο ένας στον άλλον σε διάφορα ζητήματα. Επομένως, λαμβάνοντας αυτό υπόψη, είναι η πρώτη μου προτεραιότητα κάτι που (στο κεφάλι το δικό μου τουλάχιστον) μου φαίνεται αυτονόητο.

Τέλος πάντων, για να μην το λιβανίζω και πλατειάζω, το πρόβλημα που έχει προκύψει τελευταία και είναι ο λόγος που μοιράζομαι την ιστορία μου εδώ, είναι μία υποτιθέμενη “φίλη” μου από την σχολή η οποία δεν καταλαβαίνει ότι δεν είναι το ίδιο με τον σύντροφό μου (ή ακόμα και με άλλες φίλες μου εδώ που τα λέμε), όχι γιατί έχω κάτι προσωπικό μαζί της, αλλά γιατί πρώτον είναι μια απλή γνωστή μου και όχι σύντροφός μου (ή κολλητή μου) και δεύτερον γιατί την γνωρίζω μικρό χρονικό διάστημα και εδώ που τα λέμε δεν μας δένει και κάτι το ιδιαίτερο πέραν του ότι περνάμε πολλές ώρες μαζί στο πανεπιστήμιο.

Δεν είναι ότι κάνει σκηνές ζηλοτυπίας, προς Θεού, απλά με προγκίζει συχνά πυκνά ή μου πετάει μπηχτές ότι προτιμώ να βγαίνω με τον σύντροφό μου αντί με εκείνη που ναι, το προτιμώ.

Εκείνος δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, εγώ ξημεροβραδιάζομαι στη σχολή και το ένα Σάββατο που έχουμε να βρεθούμε οι δυο μας (ή να βγούμε ζευγάρια με την παρέα μας) θα το χάσω για να βγω με εκείνη που την βλέπω κάθε μέρα και βγαίνω στανταρ μέσα στην εβδομάδα;! Ε όχι. Και γενικά με έχουν πιάσει τα νεύρα μου τελευταία μαζί της γιατί τώρα μου έχει βάλει και το ταμπελάκι της καταθλιπτικής που κλείνεται στον εαυτό της και δεν βγαίνει, δεν κάνει, δεν ράνει, ενώ η ίδια παρουσιάζει τον εαυτό της ως τον σωτήρα μου που θα με βγάλει από την κατάθλιψή μου (γελάω) και θα με μάθει να κάνω πράγματα πέρα από το comfort zone μου. Και εδώ που τα λέμε γενικά θα με μάθει πως να ζω την ζωή μου γιατί δεν χάνει ευκαιρία να μου μιλάει για τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά που σκοπεύει να κάνει ενώ εγώ το ταπεινό χαμομηλάκι θεωρώ πως άλλα είναι τα σημαντικά σε αυτήν την ζωή εκτός από τη δουλειά και τα λεφτά.

Να αναφέρω λίγο πριν κλείσω για το αστείο της υπόθεσης ότι μου μιλάει και με όρους ψυχολογίας παρακαλώ παρακαλώ ενώ η ίδια πήγε σε ψυχολόγο μία φορά και μετά δεν ξαναπήγε γιατί “δεν της γέμισε το μάτι” και “δεν άξιζε να πληρώνει τόσα λεφτά απλά για να της λέει κάποιος άλλος πράγματα που ξέρει από μόνη της” ενώ εγώ έκανα δύο χρόνια ψυχοθεραπεία. Δηλαδή σε ποιον να το πω και να το πιστέψει. Αχ αυτά από εμένα αμπα, συγχωρέστε με για το σεντόνι απλά πραγματικά μου έχουν ανάψει τα λαμπάκια.

Θα ήθελα να ακούσω τις γνώμες σας είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νευρικιά

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News