Χαιρετώ τη παρέα περιμένοντας ως είθισται τα φώτα σας… Διανύω τη πρώτη δεκαετία των Άντα και εργαζομαι τα τελευταία χρόνια μετα από πτυχίο και μεταπτυχιακό, στο δημόσιο τομέα. Από τη δουλειά αυτή καθαυτή είμαι πολύ ευχαριστημένη, την αγαπώ και τη κάνω με ορεξη. Αυτό που με απασχολεί είναι το πώς διαχειρίζεσαι τη καθημερινότητα με συναδέλφους που θα τους χαρακτήριζα τοξικούς.
Αρχικά να πω ότι είμαστε στη συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες διαφόρων ηλικιών. Αυτό που συμβαίνει είναι να υπάρχουν διαφορετικά “παρεακια” όπου καλά μαντεψατε, το ένα παρεάκι συζητάει και κουτσομπολευει το άλλο παρεάκι, με απότερο στόχο να φανεί καλύτερο εργατικοτερο η να αποδείξει ότι αυτό κάνει κουμάντο.
Το θέμα είναι ότι αν και δεν ανήκω σε κανένα από αυτά τα παρεακια και προσπαθώ να τηρώ ουδέτερη στάση κι απλως να κάνω τη δουλειά μου, βρίσκομαι μαγικα μονίμως μπλεγμενη σε μια προσπάθεια να χρησιμοποιήσουν εμένα για να πληγώσουν άλλο συνάδελφο η σε μια γενικότερη προσπάθεια να ανέβουν εργασιακά.
Εγώ προσωπικά αντιπαθώ αυτό το τρόπο σκέψης και τους άνθρωπους που δρουν έτσι γενικότερα. Το θέμα είναι ότι έρχονται έτσι τα πράγματα που δύο τρεις συνάδελφοι που ξεχώριζαν και ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με μένα τους βλέπω σιγά σιγά να απομακρύνονται από μένα και σταδιακά να προσεταιριζονται κάποιο πηγαδάκι γιατί προφανώς θεωρούν ότι ίσως ηρεμήσουν κάπως και έχουν μια υποστήριξη από την εκάστοτε κλίκα.
Νιώθω ότι σιγά σιγά μένω μόνη μου. Δεν είμαι ο τύπος που κάνει εύκολα φιλίες και δε θεωρώ ότι πάμε στη δουλειά για το καλαμπουρι ούτε για να κάνουμε παρέες (αν βρεθούν άτομα να ταιριαζεις καλώς). Αυτό που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ είναι το πώς στο καλό θα γίνει να πηγαίνω να κάνω τη δουλειά μου και να φεύγω χωρίς προβλήματα.
Όσο κι αν προσπαθώ να μην έχω πολλά πολλά για να κρατιέμαι μακρυά από τα θέματα που δημιουργούνται κάπως με βάζουν στη μέση και ούτε και γω καταλαβαίνω πως, κι αυτό με επηρεάζει ψυχολογικά. Θέλω απλώς να κάνω τη δουλειά μου, να μην ασχολούνται μαζί μου και να έχω την ησυχία μου. Και πριν μου προτείνετε τη διεύθυνση να σας προλάβω και να σας πω τη μαγική λέξη: δημοσιο. Καθένας γλύφει εκεί που βολεύει και είναι πάντα στο απυροβλητο. Εγώ ούτε ξέρω κανέναν ούτε γλειφω κανεναν. Τι να κάνω;;;
Ευχαριστώ για την υπομονή και συγνώμη για το σεντόνι. Καλές γιορτές !!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δημοσιόπληκτη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νιώθω ότι φάσκεις και αντιφάσκεις: από τη μια γράφεις ότι θέλεις απλά να κάνεις τη δουλειά σου, δεν θέλεις νέες φιλίες, από την άλλη νιώθεις ότι σιγά σιγά μένεις μόνη σου. Νομίζω χρειάζεται να προσδιορίσεις καλύτερα ποιο είναι το πρόβλημά σου – μοιάζεις ίσως σαν να νιώθεις ότι αφού οι άλλες είναι κοινωνικές θα έπρεπε να είσαι και εσύ για να μην ξεχωρίζεις. Κατά τα άλλα, νομίζω ότι αυτά που περιγράφεις είναι καθημερινότητα σε όλα τα γραφεία, χρειάζεσαι ίσως περισσότερες κοινωνικές δεξιότητες που αποκτούνται με εμπειρία, μέσα στο πρόγραμμα είναι και οι παρεξηγήσεις και τα κουτσομπολιά, άνθρωποι με αδυναμίες είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ, δεν μας εξηγείς ρε γραφουσα τι ακριβώς θες. Είσαι μπερδεμένη. Θες φιλίες ή οχι; Δεν θες να ανήκεις στα παρεάκια. Οκ. Αρα κρατάς αποστάσεις και από τις δυο παρέες και δεν μιλάς καθόλου με κανέναν.
Φαντάζομαι θέλει μια ισορροπία για να νιώθει ασφαλής στον εργασιακό χώρο.
Το να μην ανήκουμε σε πηγαδάκια δεν σημαίνει πως δεν θέλουμε ένα ήρεμο και επαγγελματικό περιβάλλον χωρίς τρικλοποδιές.
Κατά τα άλλα ναι, κάνεις την δουλειά σου όσο καλύτερα γίνεται, χωρίς να δίνεις σημασία στα υπόλοιπα.
Δεν έχω δουλέψει ποτέ σε γραφείο, αλλά είχα κάνει πρακτική σε δημόσιο νοσοκομείο και τους έβλεπα συχνά να σφάζονται σαν τα κοκόρια. Πάντα έλεγα ότι είναι όλοι τους για τον Μπέο και να μην με ανακατεύουν στα θέματα τους. Καλά, το πρώτο μην το πεις, απλά πες τους «δεν ξέρω, δεν με αφορά».
Τώρα, εάν κάποιοι σε κάνουν πέρα δεν πειράζει. Μπεος.
“Και πριν μου προτείνετε τη διεύθυνση να σας προλάβω και να σας πω τη μαγική λέξη: δημοσιο. Καθένας γλύφει εκεί που βολεύει και είναι πάντα στο απυροβλητο.”
Και στον ιδιωτικό τομέα συμβαίνουν αυτά.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι ..προνόμιο του ΔΤ.
Στη δε βερσιόν του ΙΤ, όλα αυτά έχουν και μεγαλύτερες συνέπειες και μάλιστα ..στο πετσί των εργαζομένων που γίνονται αθύρματα των κλικών (ενίοτε και με τη συμμετοχή ή την ανοχή της εργοδοσίας).
Γνώμη μου είναι να μην επικεντρώσετε στο αν είναι δημόσιο ή ιδιωτικό.
Στον ΙΤ δεν συνάντησα την τοξικότητα και την ζούγκλα που περιγράφουν φίλοι του δημοσίου.
Δύσκολο.
Βρες τα θετικά του δημοσίου ,αν δεν τα έχεις βρει ακόμη.
Σου αρέσει η δουλειά σου ,βάλε πανοπλία… και αν μπορείς δημιούργησε το δικό σου παρεάκι… Είναι κι άλλοι σαν εσένα.
Καλές γιορτές.
Μαντεύω ότι είσαι δασκάλα σε δημοτικό και έτσι είναι η πλειοψηφία των συναδέλφων. Να το αλλάξεις δεν μπορεις. Διαχειρισου λοιπόν την δική σου αντίδραση σε αυτο. Πρέπει να αρχίσει να μην σε νοιάζει, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Από το ένα να μπαίνει κι απ’ το άλλο να βγαίνει. Πέρνα χρόνο μόνη σου όσο μπορείς, πχ στα διαλείμματα. Μην μπαίνεις σε συζητήσεις, παιξτο χαζή και λέγε “δεν ξέρω”.
Ξέρω πολύ καλά τι εννοείς και πώς αισθάνεσαι. Δεν θα αλλάξει κάτι, στο δημόσιο αυτό που έχω παρατηρήσει εκ πείρας είναι ότι εφόσον έχουν λυθεί τα βασικά (μισθός, ωράριο, άδειες) και δεν υπάρχει η πίεση του ιδιωτικού τομέα (15 χρόνια δούλευα πριν το δημόσιο και ξέρω), η πλειοψηφία ασχολείται με την καμπούρα του διπλανού για χόμπι. Μη δίνεις σημασία, βρες ένα δύο άτομα να λες καμμιά κουβέντα άσχετη με τη δουλειά για να μη μιζεριάζεις, κάνε τη δουλειά σου και γύρισε σπίτι σου να ασχοληθείς με την οικογένεια, τους φίλους σου και ό,τι σε ευχαριστεί. Κι αν κάποιος σε προσεγγίζει… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα έλεγα καλύτερα μόνη σου. Δε δουλεύω στο δημόσιο αλλά έχω συνεργασία μέσω δουλειάς και έτυχε περιστατικό διαφθοράς και τότε κατάλαβα λίγο καλύτερα τι θα πει δημόσιο. Μακριά! Καλύτερα επιφανειακές φιλικές σχέσεις με τα άτομα της δουλειάς και σπάνια πιο ουσιαστικές.
Συνέχεια ακούμε αρνητικά για το δημόσιο, απορώ γιατί ακόμα ο κόσμος κάνει αμάν για να χωθεί.
Επίσης, επειδή έρχονται συχνά ερωτήσεις που αφορούν δυσχερές εργασιακό κλίμα, θα ήθελα να πω ότι στη δουλειά δεν πηγαίνουμε για να κάνουμε φίλους. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να περιμένουν να γυρίσεις πλευρό για να σε μαχαιρώσουν, αλλά και οι υπερβολικές ευγένειες κάπου χωλαίνουν.
Πωωωω πως την καταλαβαίνω τη θέση σου….. Είναι δύσκολο. Το έχω ζησει το περιβάλλον αυτό, σε εργαστήριο με 10 γυναίκες. Αυτό που πρέπει να δειχτουμε η μία στην άλλη, δεν το καταλαβα ποτέ.. ακόμα κ θέση να μην πάρεις, πάλι θα πιαστείς στο στόμα τους που δεν πήρες θέση. Κράτα χαρακτήρα. Δείξε αδιαφορία. Χαμόγελα σε στυλ Μόνα Λίζα (απο τα πιο χρήσιμα χαμογελα σε δουλεια αυτο το διασημο μειδίαμα) στα σχόλια που δεν θα ήθελες να ακούσεις. Δείξε επαγγελματισμο. Αν πάνε να σου πουν “α, πως σου φάνηκε αυτό που έκανε η ταδε”, απάντα “δεν είναι ώρα να συζητήσουμε κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Διάλεξε την πιο ισχυρή κλίκα και κράτα συνάμα ουδέτερη στάση στους “αντιπάλους”.Αν είναι το περιβάλλον τόσο τοξικό,δεν σε βλέπω να επιβιώνεις με το να το παίζεις Ελβετία