Καλησπέρα στην παρέα,
Βρήκα έμπνευση στο άρθρο της δικηγόρου πριν μερικές ημέρες και θα ήθελα να μοιραστώ κι ‘γω μία παρόμοια κατάσταση.
Βρίσκομαι κι ‘γω στην ηλικία των 30 και κατακλύζομαι από μία αδιάκοπη επιθυμία να μιλάω ΣΥΝΕΧΕΙΑ για τη δουλειά. Όχι με θετικό τόνο. Βιώνω ίσως την πιο στρεσογόνα περίοδο στον επαγγελματικό τομέα και όταν γυρνάω σπίτι, μιλάω ακατάπαυστα γι’ αυτήν, πόσο άδικα είναι όλα, ότι δεν υπάρχει εκτίμηση στον κόσμο, πως το 99% λειτουργεί λάθος, για το σύστημα και άλλα συναφή. Δεν ξέρω πως να το σταματήσω. Συμμερίστηκα απόλυτα το άρθρο εκείνο της δικηγόρου καθώς και ο δικός μου σύντροφος λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα, πως πρέπει να σταματήσω να ασχολούμαι γιατί δεν μου κάνει καλό.
Δεν με χαροποιεί καθόλου να μιλάω για όλα αυτά, αλλά νιώθω ένα συνεχές παράπονο μέσα μου που δεν ηρεμεί. Έχω προσπαθήσει όταν γυρνάω σπίτι να αποσπώ την προσοχή μου με γυμναστική, ταινίες, επιτραπέζια, καθαριοτητες ότι μπορεί να φανταστεί κανείς από δραστηριότητα. Σταματάω να μιλάω και ΜΟΛΙΣ βρεθούν 5 λεπτά χαλάρωσης ΤΣΟΥΠ, να σου πάλι η δουλειά.
Γιατί δεν μπορώ να σταματήσω;! Και το πρόβλημα δεν είναι πως με ρίχνει μόνο όταν μιλάω. Έχω υιοθετήσει μία γενική στάση ζωής, πως όλα είναι μάταια και τίποτα το θετικό δεν βγαίνει στην τελική.
Αναμένω τις συμβουλές σας και θα χαρώ πάρα πολύ να λάβω μια απάντηση και από την κοπέλα δικηγόρο που έγραψε το άρθρο της πριν μερικές ημέρες.
ΑΠΟ ΤHΝ – Η δουλεια θα μας φάει
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σαν να διάβαζα τον εαυτό μου, μέχρι πριν 2 χρόνια. Στη ψυχολόγο μίλαγα για την δουλειά, στον άντρα μου, επίσης, σε φίλους. Είχα άγχος, θλίψη όλη μέρα. Νεύρα, εμμονή. Πέρναγα δύσκολα και ένιωθα αδικημένη οικονομικά. Μεταξύ μας, δεν ένιωθα απλά. Ήμουν, όντως. Και προσπαθούσα να μην χαλάω χατήρια, μήπως κερδίσω όσα άξιζα. Κατέληξα, ότι πρέπει να χαλάσεις χατήρια για να κερδίσεις. Μου πήρε πολλά πολλά χρόνια εμένα να το κάνω. Προσωπικά, μια μέρα πήγα και παραιτήθηκα. Καθόλου εύκολα, το σκέφτηκα πάρα πολύ, παιδεύτηκα πολύ αν κάνω το σωστό. 2 χρόνια μετά, θυμώνω με μένα μόνο που δεν το έκανα νωρίτερα.… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί να παραιτηθεί κάποιος πριν βρει άλλη εργασία;
Δείχνει μια κακή διαχείριση συναισθημάτων και καταστάσεων.
Δε χρειάζεται πολύ συναίσθημα στον εργασιακό χώρο, ο σκοπός και το συμφέρον είναι που οδηγούν.
Προσωπικά παραιτήθηκα χωρίς να έχω βρει άλλη δουλειά. Και η δική μου σκέψη αυτή ήταν να βρω πρώτα και τελικά βυθιζόμουν πιο πολύ, όσο δεν έβρισκα. Νομίζω έπαιξε ρόλο ότι ηρέμησα το πως κινήθηκα μετά. Πάντως είπα δεν θα σου πω να παραιτηθείς. Κατέθεσα απλά την δική μου ιστορία, λέγοντας ότι για μένα ήταν σημαντική η ψυχική μου υγεία, αλλά οικονομικά πέρασα δύσκολα μετά. Το ότι δεν χρειάζεται συναίσθημα στα εργασιακά δεν λειτουργεί σε όλες/ους. Δεν είμαστε όλες/οι το ίδιο συναισθηματικά και ψυχικά. Νομίζω καθεμία/καθένας πρέπει να πορευτεί με όσα θεωρεί ότι αντέχει.
Εννοείται ότι είναι προτιμότερη η ψυχική μας υγεία.
Κι αν έχουμε φθάσει στο αμήν καλύτερα να μην περιμένουμε.
Απλά, από την αρχή θα πρέπει να μην επενδύουμε συναισθηματικά στο χώρο εργασίας
Ναι, έχει να κάνει με επαφή με ανθρώπους.
Ναι, χρειάζεται συνεργασία.
Ναι, υπάρχει καθημερινή αλληλεπίδραση.
Ναι, μπορεί να γίνει πολύ τοξικό το περιβάλλον.
Λίγο πιο ανοικτές κεραίες και λιγότερο ανεκτικοί σε κάποια όρια που θέτουμε…
Δεν είναι πάντα εύκολο…
Το να μη χαλάς χατήρια…να κάνεις τον καλό, δηλαδή, δεν είναι σωστή τακτική σε καμμία σχέση…δε δείχνεις δομημένο χαρακτήρα.
Περιμένεις αντάλλαγμα για τον υποχωρητικό χαρακτήρα σου κι όχι για αυτό που πραγματικά είσαι, πιστεύεις κι εκπροσωπείς.
Με τον άντρα μου έχουμε βάλει έναν κανόνα στο σπίτι: Δεν συζητάμε με τις ώρες για τις δουλειές μας.
Οκ, κάποια πράγματα που μας επηρέασαν πολύ ναι (πχ άργησα επειδή είχα επείγον περιστατικό) αλλά δεν θα κάτσω να αναλύσω την σχέση μου με τους συναδέλφους και ιδιαίτερα ΟΧΙ κάθε μέρα.
Το ίδιο ισχύει και για όταν βγαίνουμε έξω. Είναι ψυχοφθόρο.
Μπορείς να το δοκιμάσεις και όταν κάποιος σπάει τον κανόνα ο άλλος να τον κόβει.
Αν δε σας αρέσει η δουλειά που κάνετε και συνεχώς παραπονιέστε, γιατί δεν ψάχνετε να βρείτε κάτι άλλο;
Πληρώνεις την ψυχολόγο για να της μιλάς για μια δουλειά από την οποία μπορείς απλά να παραιτηθείς
Όταν είσαι χρόνια κάπου, όταν έχεις επενδύσει, γίνεται και ψυχολογικός πόλεμος.
Δεν είναι εύκολο να παραιτηθείς και να χαθούν τόσα χρόνια.
Περιμένεις να σε παραιτήσουν κι είναι φαύλος κύκλος.
Είναι πανεύκολο να παραιτηθείς, πρωτίστως από τις ανασφάλειες και έπειτα από μία δουλειά που αντί να τελειώνει στο 8ωρο, σου τρώει τη ζωή. Τα χρόνια που χάνονται είναι αυτά που πιεζόμαστε, αντί να επιχειρήσουμε κάτι καλύτερο για τον εαυτό μας.
Σωστά, μόνο που όταν το ζούμε το δικαιολογούμε και περνούν και περνούν τα χρόνια και δεν τολμήσαμε τελικά…
Με μπέρδεψες…
Μόνο στη δουλειά βιώνεις την αδικία, την εκτίμηση, το λάθος, το σύστημα;
Κάτι είναι λάθος…
Και είναι η δουλειά σου…
Δεν έχεις γενικές ανησυχίες υπαρξιακές και γενικότερες.
Έχεις πρόβλημα με τη δουλειά σου.
Φρόντισε να το λύσεις.
Ίσως βρίσκεσαι σε τοξικό επαγγελματικό περιβάλλον. Από αυτό μόνο με παραίτηση γλιτώνεις. Φρόντισε τη σχέση σου. Ξέρω αρκετά ζευγάρια που χώρισαν γιατί ο ένας από τους δύο μετέφερε συνεχώς τα προβλήματα της δουλειάς στο σπίτι.
Αυτό που σας συμβαίνει είναι λογικό και συμβαίνει σε αρκετούς ανθρώπους σε κάποιες φάσεις της ζωής τους και, αν οι συνθήκες που βιώνουν είναι αγχογόνες, είναι δικαιολογημένο. Δεν είναι σωστό να νοιώθετε ενοχές επειδή το βιώνετε έτσι. Απλώς, καταλαβαίνετε (για αυτό και κάνατε την ερώτηση υποθέτω) ότι πρέπει να αναζητήσετε τη διαδικασία εξόδου από αυτήν την κατάσταση, κατά την οποία όλο το ενδιαφέρον σας έχει να κάνει με τα προβλήματα της δουλειάς. Εντάξει, η “σωστή” (σε εισαγωγικά) συμβουλή είναι κάτι σε “μην αγχώνεσαι”, “δεν αξίζει τον κόπο, η δουλειά δεν είναι όλη ζωή” και τέτοια, συνοδευόμενα από προτροπές “αφού δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Παίζουν ρόλο πολλά …
Αν είσαι νέος ή χρόνια εργαζόμενος.
Αν είσαι ιδιωτικός ή δημόσιος υπάλληλος.
Αν βρίσκεσαι λίγο πριν τη σύνταξη.
Αν προσπαθείς να εδραιωθείς και να πάρεις κάποια θέση.
Στην αρχή ελπίζεις ότι δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται.
Μετά καταλαβαίνεις ότι μπορεί να είναι και χειρότερα.
Κι έρχεται κάποια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι άργησες…να πάρεις κάποιες αποφάσεις για τη ζωή σου.
Αλλά, ποτέ δεν είναι αργά…
Νομίζω χρειάζεσαι εμπειρία/σφυρηλάτηση χαρακτήρα για να σκληραγωγηθεις και να καταλάβεις έμπρακτα ότι η δουλειά έιναι ένα τμήμα της ζωής, όχι όλη η ζωή. Εάν κι όταν αποκτήσεις παιδιά θα το αντιληφθείς καλύτερα, αλλα μπορεί και όχι. Επισης, μπορει να πρέπει να αλλάξεις εργασιακό περιβαλλον. Το ότι το συνειδητοποείς έιναι ένα μεγάλο βημα. Θα το κάνεις και πράξη.