Μεγάλωσα χωρίς μητέρα. Από πολύ μικρή έμαθα τι σημαίνει απουσία και μοναξιά. Δεν ένιωσα την αγάπη και την ασφάλεια που έχει ανάγκη ένα παιδί από την οικογένειά του. Για χρόνια κουβαλούσα το αίσθημα ότι είμαι μόνη.
Στην εφηβεία μου βίωσα και τη σεξουαλική παρενόχληση από ένα οικείο πρόσωπο. Μια εμπειρία που άφησε ψυχικά τραύματα και επηρέασε τον τρόπο που έβλεπα τον εαυτό μου, τους ανθρώπους και το μέλλον μου.
Πάλευα με την κατάθλιψη .
Πίστευα ότι η αξία μου μετριέται από το πόσο δουλεύω.
Η μόνη μου έννοια ήταν να εργάζομαι, να βγάζω χρήματα, να είμαι χρήσιμη.
Έτσι είχα μάθει να επιβιώνω.
Δούλευα ασταμάτητα πολλές φορές και 2 δουλειές.
Έφτασα στα 30 και δεν ήθελα ούτε να παντρευτώ ούτε να γίνω μητέρα.
Μου είχαν πει πως η απόκτηση παιδιού με φυσικό τρόπο δεν ήταν εφικτή για μένα.
Βέβαια η ζωή είχε άλλα σχέδια για εμένα…
Έμεινα έγκυος αλλά συνέχισα να δουλεύω ασταμάτητα και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου. Μέχρι και στο μαιευτήριο είχα το μυαλό μου στη δουλειά.
Γύρω μου άκουγα συνεχώς την ίδια φράση: «Τώρα που θα γίνεις μαμά, προτεραιότητα πρέπει να είναι το παιδί».
Δεχόμουν κριτική για τις επιλογές μου, όμως κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί δούλευα τόσο πολύ. Κανείς δεν είδε ότι για μένα η δουλειά δεν ήταν απλώς ένα επάγγελμα. Ήταν ο τρόπος μου να νιώθω ότι αξίζω.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι σημαίνει μητρότητα. Δεν ήξερα αν θα μου ταιριάξει ή αν θα μπορέσω να αγαπήσω αυτόν τον ρόλο.
Και τότε γεννήθηκε το παιδί μου.
Είναι ό,τι πιο όμορφο έχει συμβεί στη ζωή μου. Πολύ σύντομα κατάλαβα τ ότι είχα βρει το κομμάτι που μου έλλειπε. Απολαμβάνω κάθε μέρα μαζί του. Κάθε αγκαλιά, κάθε χαμόγελο, κάθε μικρή στιγμή. Η μητρότητα δεν με περιόρισε· με ολοκλήρωσε.
Λίγο αργότερα βέβαια απολύθηκα. Για κάποιους κομπλεξικούς εργοδότες, η μητρότητα και η εργασία δεν μπορούν να συνυπάρξουν.
Αντί να το βάλω κάτω, αποφάσισα να δημιουργήσω τη δική μου επιχείρηση και να έχω μαζί μου το παιδί μου!να μεγαλώνει και μου!
Τα πρώτα δύο χρόνια πήγαινε πολύ καλά και ένιωθα περήφανη για όσα είχα καταφέρει.
Ώσπου, πριν από έναν χρόνο, η ζωή άλλαξε ξανά. Ένα ατύχημα του παιδιου μου έγινε η αρχή μιας δύσκολης διαδρομής. Νοσοκομεία, εξετάσεις, γιατροί, αναζήτηση απαντήσεων, διαγνώσεις και αγωγές έγιναν η καθημερινότητά μας.
Όταν το παιδί σου σε χρειάζεται, όλα τα υπόλοιπα περνούν σε δεύτερη μοίρα. Δεν έχω πια την ίδια δύναμη ούτε την ίδια ενέργεια να αφιερώσω στην επιχείρησή μου. Αυτό έχει επηρεάσει και τα οικονομικά μας …
Φυσικά μαζί με τις δυσκολίες, επέστρεψαν και οι ίδιες γνώριμες φωνές της κριτικής.
«Βρες μια κανονική δουλειά.»
«Δεν γίνεται να συνεχίσεις έτσι.»
Όλοι έχουν άποψη ,κανείς όμως δεν βλέπει πραγματικά τι συμβαίνει πίσω από μια κλειστή πόρτα.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τις αμέτρητες ώρες αγωνίας, τις επισκέψεις στους γιατρούς, τις αϋπνίες, τον φόβο και την προσπάθεια να σταθείς όρθια για το παιδί σου.
Και φυσικά η κατάθλιψη επέστρεψε… κάθε πρωί (αν και πολύ δύσκολα) σηκώνομαι … Όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί είμαι η μαμά του. Και αυτός είναι ο σημαντικότερος ρόλος της ζωής μου!
Και δεν μπορώ να καταλάβω γτ πρέπει να δικαιολογηθώ γτ επέλεξα να είμαι δίπλα στο παιδί μου …
ΑΠΟ ΤΗΝ – mOm
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν τα οικονομικά σας επιτρέπουν εκπτώσεις από την δουλειά σας κανένα πρόβλημα και δεν έχετε να δώσετε εξηγήσεις σε κανέναν.
Έχω την αίσθηση όμως οτι παραλείπετε σημαντικά κομμάτια της ζωής σας που θα βοηθούσαν να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα και άποψη.
Είσαι μαχήτρια κι εύχομαι να σου πάνε όλα καλά! Εξηγήσεις δεν χρωστάς σε κανέναν για το πώς τα καταφέρνεις.
Καλη δυναμη κ ευχομαι ολα να πανε καλα με το παιδακι σου! Νομιζω πως εστιαζεις περισσοτερο στο τι λενε οι αλλοι κ στην κριτικη που σου κανουν, τοσο πριν τη μητροτητα κ το ανοιγμα σου στο επιχειρειν οσο κ τωρα που οι συνθηκες σου αλλαξαν. Βγαλτους ολους αυτους απο το καδρο, παρε τις αποφασεις σου χωρις να επηρεαζεσαι και στηριξε τις. Για την καταθλιψη μηπως χρειαζεσαι ωστοσο βοηθεια;