Πολλά χρόνια πίσω, λίγο αφού έκλεισα τα 20 είχα ένα τροχαίο ατύχημα.
Ήμουν σε ένα αμάξι πρωί με την πολύ στενή παρέα μου.
Στο μοιραίο αμάξι επέβαινε και η αδερφή μου, η οποία έχασε τη ζωή της. Την ίδια κατάληξη θα είχα και εγώ, σύμφωνα με τους γιατρούς, ή αν κατάφερνα να ζήσω, θα ζούσα με πολύ βαριές βλάβες… Όμως τα κατάφερα, χωρίς βλάβες.
Σπούδασα, έπιασα και δουλειά μετά, έχω μια μακροχρόνια σχέση και όλα κομπλέ γενικότερα. Αυτό που με κλόνισε από την πρώτη στιγμή, από τα πρώτα χρόνια μετά το συμβάν, είναι ότι ποτέ δεν είχα μια αγκαλιά από τους φίλους μου, λίγα λόγια ενθάρρυνσης και υποστήριξης.
Οι πολύ στενές φίλες μου ήταν παρούσες όσο ήμουν σε κώμα -στήριξαν δλδ πολύ τους γονείς μου και αυτό το λαμβάνω υπόψη- αλλά μετά τα πράγματα άλλαξαν…
Όταν ένας άνθρωπος χτυπάει στο κεφάλι του και πέφτει σε κώμα, πολλές φορές όταν ξυπνάει αργεί πολύ να επιστρέψει σε αυτό που ήταν πριν, αν επιστρέψει κιόλας. Γιατί λένε ότι μετά από κάτι τέτοιο ο άνθρωπος αλλάζει τελείως.
Εγώ δεν άλλαξα, αλλά πέρασα μια φάση που δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό που μου συνέβη και την απώλεια της αδερφής μου -που λάτρευα και εξακολουθώ να λατρεύω- και με θύμωναν πράγματα στα οποία υπό άλλες συνθήκες δε θα έδινα την ίδια σημασία. Και το θέμα είναι ότι αντιδρούσα.
Σε αυτά που μου ακούγονταν λάθος για παράδειγμα και τελείως off, αντιδρούσα απαντώντας με κυνισμό και σκληρότητα, χωρίς τακτ. Πέρασα αυτή τη φάση. Γίνονταν και παρεξηγήσεις και τελικά είπα στη μία εκ των φιλενάδων μου, μέσω email, ότι είναι μεν καλό παιδί, αλλά δε θέλω να είμαστε φίλες, γιατί δε με καλύπτει, κάτι παρόμοιο. Τόσο σκληρά και ακόμα σκληρότερα της είχα μιλήσει στο μέιλ εκείνο.
Και η συγκεκριμένη φίλη ενημέρωσε όλες τις άλλες ότι δεν τις θέλω και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο τους είπε. Και από τότε και για κάποια χρόνια -2 νομίζω- δεν με προσέγγισε καμία φίλη μου να με ρωτήσει τι σκατα μου συμβαίνει και φέρομαι έτσι. Καμία δε μου είπε ότι ”ξερεις τι; Περνάς δύσκολη φάση αλλά να ξέρεις ότι εγώ είμαι εδώ για σένα όποτε θελήσεις”. Τίποτα.
Μετά λοιπόν από χρόνια (μάλλον δύο, όπως είπα) μοναξιάς και αφού συνήλθα αρκετά ζήτησα να δω την κάθε μία ξεχωριστά και ζήτησα στην κάθε μία χίλιες φορές συγγνώμη. Το δέχτηκαν. Στη μια κιόλας είπα ότι λυπάμαι για το χρόνο που χάσαμε και μου ειπε οτι δεν πειράζει και ότι έρχονται καλύτερα χρόνια και ότι θα φτιάξουμε καινούργιες αναμνήσεις.
Πολύ καλή απάντηση, περίμενα υπέροχες εξελίξεις. Όσο κάνατε παρέα εσείς μαζί της, τόσο έκανα και εγώ. Οι φίλες μου άραζαν μεταξύ τους συνέχεια, πήγαιναν εδώ, πήγαιναν εκεί, αλλά ποτέ δε μου έλεγαν να βγω κι εγώ μαζί τους.
Εν κατακλείδι, ενώ πάντα είχαμε καλές σχέσεις, ξαφνικά είναι λες και με την έλλειψή μου είναι πιο χαρούμενες, δεν τις νοιάζει καθόλου. Πλέον μετά από τόσα χρόνια ούτε εμένα με νοιάζει όσο στην αρχή, έχω κάνει νέους φίλους, αλλά δε θα πάψω να αναρωτιέμαι τι πρόβλημα έχουν μαζί μου και γιατί.
Εσείς βέβαια δε με ξέρετε και μπορεί να υποθεσετε ότι ήμουν κακή παρέα για τις φίλες μου, ότι είμαι κακός άνθρωπος ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος που δε μας ξέρει. Μακάρι να ήξερα ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που με απέφυγαν τόσο έντονα όλα τα χρόνια… Κι αν δε μάθω ποτέ, δεν πειράζει. Μου αρκεί που σας είπα τον πόνο μου.
Χαιρετώ σας! 🙂
ΑΠΟ ΤΗΝ – Strange Fruit
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όταν μας συμβαίνει κάτι τόσο τραγικο λογικό να μην ειμαστε καλά και ακόμα και να έχουμε και περίεργη συμπεριφορά αλλά δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να είναι εκεί οι άλλοι για μια ζωή όταν εμείς δεν είμαστε πια αυτοί που ξέρανε. Εχω βρεθεί στη θέση σου αλλά και στη θέση που βρέθηκαν οι φίλες σου. Υπάρχει και μια παράμετρος που δεν την βάζεις, πως δεν αντέχουν όλοι κάτι τόσο βαρύ, δεν αντέχουν όλοι να βλέπουν ένα κοντινό τους πρόσωπο να είναι έτσι. Είναι λυπηρό αλλά μπορεί να συμβεί. Από αυτό που μας κες όμως ουσιαστικά εσύ έδιωξε τουλάχιστον τη… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ από τους φίλους μου θα είχα αυτή την απαίτηση. Αλλιώς δεν λέγονται φίλοι για εμένα, δεν μπορώ να τους λογαριάσω για φίλους, από κει και πέρα ο καθένας βάζει τον πήχη όπου θέλει.
Ο λόγος είναι προφανής: δεν ήσουν καλά, έστειλες ένα κακιασμενο mail στην φίλη σου, της ανακοινωσες ότι δεν θέλεις να συνεχίσετε την παρέα σας, το είπε στις άλλες, οι άλλες δέθηκαν κ ναι μεν σε συγχώρεσαν αλλά δεν θα σου είναι κ υποχρεωμένες που ζήτησες μια συγγνώμη κ ούτε θα κάνουν κ τρελή παρέα μαζί σου. Παιδιά, να προσέχουμε τι ξεστομιζουμε γιατί όταν μετά έρχονται οι συνέπειες των πράξεών μας κάνουμε εμείς τα θύματα. Το ατύχημα έγινε κ δεν αλλάζει, ως ένα βαθμό ήταν εκεί κ σε υπολόγιζαν κ στήριζαν κ τους δικούς σου. Μην το φέρνεις σαν δικαιολογία πάντα,… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου, λυπάμαι πολύ για όσα πέρασες. Χαίρομαι που στάθηκες στα πόδια σου και μπόρεσες να συνεχίσεις τη ζωή σου. Επειδή έστειλες μήνυμα στη μία φίλη και της είπες αυτά που της είπες, θεώρησε ότι δεν θες να είστε φίλες και απομακρύνθηκε. Μίλησε και στις άλλες και θεώρησαν καλύτερο να απομακρυνθούν επίσης. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να μπουν στα παπούτσια σου και να καταλάβουν πως ένιωθες-πολλές φορές ο πόνος απομακρύνει τους ανθρώπους. Στην προκειμένη όμως εσύ το ζήτησες από τη μία τουλάχιστον. Θεώρησαν ότι έπρεπε να σεβαστούν αυτό που ζήτησες και να απομακρυνθούν. Επειδή όμως… Διαβάστε περισσότερα »
Συλληπητηρια για την απωλεια σου και μπραβο που καταφερες να επανελθεις πλήρως σε μια λειτουργικη καθημερινότητα.Το γράμμα σου περιγραφει τη συχνοτατη συμπεριφορα ασθενων με κρανιοεγκεφαλικη κακωση.Ποσο μάλλον επιπεπλεγμένη και με ενα βαρύτατο πένθος.Δεν έχουν όμως όλοι την εκπαίδευση να την αναγνωρίσουν και να την αντιμετωπίσουν ως τέτοια.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσεις τις φίλες σου. Οι οποιες δεν απομακρύνθηκαν άμεσα αλλα απομακρύνθηκαν επειδή δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν την παθολογία στις αντιδράσεις σου αλλά και να μπορουσαν δεν θα είχαν καν το ψυχικό σθένος για να μείνουν δίπλα σου..ελάγχιστοι θα το είχαν μεταξύ μας… δυστυχώς ακόμα και αν υπαρξουν ειλικρινεις απολογιες… Διαβάστε περισσότερα »
Το ότι περνάμε κάτι δύσκολο ποτέ δεν είναι δικαιολογία για να φερθούμε άσχημα στους άλλους. Τους φερθηκες άσχημα. Σε υποστήριξαν – άτομα που δεν νοιαζοντουσαν δεν θα ήταν εκεί. Αλλά όταν τους συμπεριφέρεσαι έτσι, τι ακριβώς περιμένεις να κάνουν; Να σε παρακαλέσουν; Σεβάστηκαν την επιθυμία σου να ξεκόψεις. Αν δεν το έκαναν, και επέμεναν, πολλοί θα τις κατηγορούσαν για παρενόχληση και ενόχληση γενικότερα. Εγώ πάντα επιμένω, και τελικά τρώω και πάλι πόρτα, γιατί δεν σέβομαι πως θέλουν να κόψουν επαφή και άλλα χίλια δυο. Πως τους πιέζω κλπ. Σεβάστηκαν αυτό που τους είπες και δεν σε παρακάλεσαν. Δεν φταίνε εκείνες… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπαμαι παρα πολυ για αυτο που σου συνεβη και χαιρομαι που τα καταφερες και εισαι ακομα εδω μαζι μας και υγιης. Τωρα οσον αφορα το θεμα σου, μπορει να μη φταις εσυ για τον τροπο που φερθηκες, καθως ηταν λογω της κλονισμενης υγειας σου, αυτο ομως δεν αλλαζει το αποτελεσμα, το οποιο ειναι οτι οι φιλες σου εμαθαν να ζουν και χωρις εσενα και πιθανοτατα πλεον δεν εχουν χωρο στη ζωη τους για τη φιλια σας. Ηταν πολυ τιμιο και γενναιο το οτι οταν συνηλθες τους εξηγηθηκες ευθεως και μπραβο σου για αυτο, αλλα θα σε συμβουλευα να προχωρησεις τη… Διαβάστε περισσότερα »
Το έχω περάσει με νοσηλεία που κινδύνευσε η ζωή μου και ο λόγος είναι απλος: επιφανειακές, επιδερμικές φιλίες και γυναίκες που είναι κακές και εγωιστριες. Η πάρτη τους πάνω από όλα. Δε νοιάζονταν ποτέ ουσιαστικά και η δύσκολη στιγμή το απέδειξε. Εγώ τις ξέκοψα όλες και έκανα νέες φίλες και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Κάποιοι άνθρωποι είναι τσιγκούνηδες και λίγοι και δε μπορείς να τους αλλάξεις. Διαφωνώ με τα άλλα σχόλια, σχεδόν πέθανες ή θα έμενες ανάπηρη, ο πραγματικός φίλος κάνει πέρα τον εγωισμό και τη βολή του σε τέτοιες στιγμές, αλλά σπανίζει.
Φίλη πέρασες δύσκολα προφανώς τα κορίτσια ήταν κλίκα εξ αρχής ή έγιναν την περίοδο που εσύ ήσουν σε κώμα και έψαχναν την τέλεια δικαιολογία για να εξαφανιστούν. Όσο εσύ ήσουν σε κώμα αυτές συζητούσαν βρίσκονταν και εκείνο το διάστημα ασχέτως εάν στήριξαν τους γονείς σου, καμιά φορά είναι και δήθεν όλα αυτά, μην το παρεξηγείς που στο λέω, αλλά το θυμάμαι με τη θεία μου. Όσο ήταν σε κώμα έτσι έκαναν όλοι, αυτή δεν έζησε, πέθανε. Όλοι έλεγαν στην ξαδέρφη μου ότι θα είναι πάντα δίπλα της. Δεν έμεινε ούτε μια. Της γύρισαν την πλάτη. Μάλλον οι φιλενάδες σου από… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπόν, σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις και το χρόνο σας. Νομίζω ότι στην προσπάθειά μου να τα συνοψίσω όλα έδωσα μια αρκετά διαφορετική εικόνα για το άτομό μου και το πώς ήμουν όταν συνήλθα στο νοσοκομείο. Δεν ξύπνησα μεταμορφωμένη σε κάποιο τέρας που δεν ήθελε τους αγαπημένους του ανθρώπους και ούτε απαιτούσα να με καταλάβουν όλες στην παρέα, ήμασταν και 20 χρονών. Η φίλη στην οποία έστειλα το μήνυμα γνώριζε και είχε πει σε ανθρώπους σε άσχετες στιγμές -την είχα ακούσει με τα ίδια μου τα αυτιά- για το τι συμβαίνει και τι αναμένεται νευρολογικά και ψυχολογικά από ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Δε πλοτ θικενς, φιλη. Μπορει να υπαρχουν και θεματα σχετικα με το ατυχημα που να επηρεαζουν τη σταση τους κι εμεις να μην τα γνωριζουμε. Μπορει να ειναι απο τυψεις και ενοχες, αφου εσυ ησουν αυτη που υπεστη το πιο ισχυρο τραυμα απο οσα ατομα ηταν στο ατυχημα, και με την κατασταση της υγειας σου και με την απωλεια της αδερφης σου. Δεν μπορουμε να γνωριζουμε δυστυχως ομως… Επισης νομιζω οτι αρκετ@ σχολιαστ@ δεν εχουν καταλαβει οτι η αλλαγη στη συμπεριφορα σου οφειλοταν στην κρανιοεγκεφαλικη κακωση και οχι σε κατι αλλο οπως το οτι “δεν περναγες καλα”. Νομιζω το σχολιο… Διαβάστε περισσότερα »
Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται:
Είχες όσα θέματα είχες . Δεν ξέρω τι ,δεν μπορώ να μπω στη θέση σου. Μιλούσες σκληρά και με κυνισμό. Περνούσες βαρύ πένθος και έξτρα ψυχολογικό βάρος από την δική σου κατάσταση υγείας.
Ζήτησες να απομακρυνθείς από τη φικη σου. Απομακρύνθηκες από όλες
Μπορεί απλά να τις πλήγωσες με τη στάση σου και τόσα χρόνια μετά,έμαθαν να ζουν και να είναι φίλες χωρίς εσένα. Και εδώ κολλάει ότι ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Εφόσον τώρα έμαθαν να υπάρχουν και χωρίς τη παρούσια σου. Again, εικάζω,δεν γνωρίζω.