Φοβαμαι να μεγαλωσω.
Γραφω τοσο για να ακουσω διαφορετικες οπτικες, οσο και για να διαβασω τις εμπειριες σας.
Αυτες τις μερες δινω πανελληνιες(ανθρωπιστικη κατευθυνση), στα τρια μαθηματα που εχω δωσει εως τωρα, τα εχω παει παρα πολυ καλα. Ειμαι 18 ετων. Μενω στην Αθηνα, σκεφτομαι πολυ συχνα πως θα μου αρεσε πολυ να σπουδαζα σε μια αλλη πολη, να ζησω μονη μου. Γραφω ως ατομο που ουτε απο τζακι ειναι, ουτε ομως μεγαλωσε μεσα στη φτωχεια και στερηθηκε πραγματα, η περιπτωση ενος μεσου ατομου, της μεσαιας ταξεως.
Ο φοβος της ενηλικιωσης ειναι κατι που ταλανιζει πολλους στην ηλικια μου, ομως για διαφορετικους λογους σε καθε περιπτωση.
Δεν φοβαμαι οτι δεν θα εχω πια αυτη την ασφαλεια του κηδεμονα, η οτι θα οφειλω να ειμαι υπευθυνη . Δεν ειναι τετοιου ειδους ανησυχια.
Μου προκαλουν φοβο αυτα που ακουω και που, ενιοτε, βλεπω. Φρασεις οπως “τωρα ξεκινανε τα δυσκολα” “να χαρεις αυτα τα χρονια γιατι μετα το πανεπιστημιο……” με φρικαρουν. Η αντιληψη πως αυτα ειναι τα καλυτερα μου χρονια με κανει δυστυχισμενη. Οχι επειδη δεν περναω καλα, μια χαρα περναω και ειμαι ευτυχισμενη με τη ζωη μου. Οτι δηλαδη τα τεσσερα χρονια του πανεπιστημιου θα ειναι τα καλυτερα μου, οτι εχω τεσσερα χρονια χαρας και μετα η ζωη θα με πατησει χαμω. Ειναι μιζερο.
Φοβαμαι για αυτα που ακουγονται για την αγορα εργασιας, τις εργασιακες συνθηκες, τους χαμηλους μισθους που αρκουν μονο για τα προς το ζην (και οχι παντα, καμια φορα ουτε για τα αναγκαια δεν αρκουν). Αισθανομαι πως δεν μπορω να τα αποφυγω, η ζωη θα μοιαζει με βιοπαλη.
Στο κοινωνικο επιπεδο, κατα πασα πιθανοτητα θα χαθω με τις φιλες μου, ολη μερα απλα θα δουλευω και θα εχω δυο βδομαδες τον χρονο να χαρω τη ζωη. Καπως ετσι φανταζει το μελλον απο οσα ακουω.
Ειμαι σε μια απογνωση οταν τα σκεφτομαι. Θα συμβιβαστω, δεν θα εκπληρωσω τα ονειρα μου, δεν θα ζησω οπως θελω.
Και αναρωτιεμαι, ειναι οντως ετσι τα πραγματα; Σε καθε περιπτωση; Ειναι επιλογη να βρεθω σε τετοια θεση μεγαλωνοντας, η ειναι αναποφευκτο; Θελω πολυ να σας ακουσω, ισως ζηταω να με επιβεβαιωσει καποιος πως δεν θα ειναι ετσι. Θα ηθελα τη δικη σας γνωμη, τις δικες σας εμπειριες. Σας ευχαριστω πολυ.
ΥΓ: Σκεφτομαι να δηλωσω ως πρωτη επιλογη στο μηχανογραφικο μου τη δημοσιογραφια. Εαν καποιος το εχει σπουδασει η/και εργαζεται σε αυτον τον τομεα, θα μου αρεσε να μαθω περισσοτερα για αυτο (επαγγελματικη αποκατασταση, οτιδηποτε αλλο θελετε να μοιραστειτε)
ΑΠΟ ΤHΝ – προβληματισμενη για το μελλον
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Για να σε ηρεμίσω λίγο, προχθές μια φίλη της μητέρας μου, γλυκήτατη κατα τα άλλα και ξέρω οτι με αγαπάει, μου είπε για μένα πως τώρα ζω τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Είμαι 35, το ακούω αυτό απο τα 18. Στα 18 και για μια δεκαετία περνούσα μέτρια, η καλύτερη χρονιά μου μέχρι τώρα ήταν στα 30, τώρα περνάω κάπως δύσκολα, αλλά είμαι σίγουρη πως αυτό θα άλλαξει, και μετά θα ξανααλλάξει, και μετά θα ξαναλλάξει, γιατί έτσι είναι η ζωή. Και αν μπορούσα να δόσω μια συμβουλή θα ήταν πάρε την ζωή όπως έρχετε και μην σε τρομάζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Αρκετά ρεαλιστική απάντηση. Δε χρειάζεται να καταστροφολογουμε (αυτή είναι η λέξη?) ο, τι μας λένε. Δηλαδή αν η ζωή σου δεν είναι σαν τι φοιτητικη ζωή που περιμένεις, γιατί μπορεί και αυτό να γίνει, να βρεθείς στις δυσκολίες τώρα, τι θα κάνεις? Και τι θα σου πουν όλοι αυτοί που σου λένε αυτές τις χαζομάρες, γιατί για τέτοια πρόκειται. Θα απελπιστεις? Μπορεί στην αρχή. Δεν είναι σίγουρο τίποτα. Μπορεί και τα φοιτητικά σου χρόνια να μην είναι ξέγνοιαστα, χτύπα ξύλο. Μπορεί να είναι ιδανικά, μπορεί να έχουν και καλές και κακές στιγμές. Κτλ. Εσύ ορίζεις τη ζωή σου ακόμη, γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
Το μεγαλύτερο προσόν του ανθρώπου είναι προσαρμοστικότητα. Ό,τι δεν προσαρμόζεται στη φύση “πεθαίνει”. Για κάποιο λόγο τα τελευταία χρόνια έχουμε δαιμονοποιείσει τις δυσκολίες, τον χειμώνα, την βροχή και τις κακές μέρες. Θέλουμε να έχει πάντα καλοκαίρι, ήλιο και να περνάμε καλά κάτο που είναι φύσει αδύνατον. Εγω νομίζω πως αυτό κάνει δυστυχισμένους τους ανθρώπους. Το κυνήγι της ευτυχίας.
Αυτή είναι μεγάλη συζήτηση και ευτυχώς έχει ξεκινήσει εν μέρη αλλά πολύ σθεναρά. Νομίζω το λένε toxic positivity αν αναφέρεσαι σε αυτό ή κάτι παρεμφερές και πλέον βλέπω πολύ τον όρο resilience σε αντίθεση με happiness. How to raise resilient children και κάτι τέτοια. Το μόνο που με προβληματίζει είναι μην πάμε στο άλλο άκρο πάλι όπως συνηθίζεται. Εγώ προσωπικά είμαι πιο κοντά σε αυτό που λένε melancholic personality για τον χ,ψ λόγο (από τη φύση? Από το περιβάλλον? Δεν έχει αυτή τη στιγμή νόημα) και σίγουρα ζοριζομαι αν πρέπει να είμαι τρα λα λα αν δε μου βγαινει. Αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Μα κανένα άκρο δεν είναι σωστό σε τίποτα. Εγω αυτό που προσπαθώ να κάνω γιατί έχω και εγω τάσεις μελαγχολίας και πολλές φορές παίρνω τα πράγματα βαρύτερα απ ότι είναι να αντιλαμβάνομαι οτι οτι μου συμβαίνει ανήκει στην φυσιολογική ροή της ζωής. Κάποια απο αυτά πρέπει να τα αντιμετωπίσω, κάποια να τα προσπεράσω αλλά σε όλα πρέπει να είμαι συντονισμένη μαζί τους. Επιπλεόν έχω καταλάβει οτι ναι μεν αν έχεις μούτρα τα δύσκολα γίνονται ακόμη δυσκολότερα αλλά απο την άλλη είναι και φυσιολογικό να έχεις μούτρα και οφείλεις να το βιώσεις. Νομίζω το παν είναι η ισορροπία.
Και ποιος περνούσε τέλεια στα 18 ή στα 20. Θα μου πεις ελευθερία και σπουδές. Οκ δεν ήταν και όλα τέλεια, καθώς σε εκείνες τις ηλικίες μας ζώνουν τα φίδια. Είμαστε ανασφαλείς. Θα συμφωνήσω στα 30+ είναι τα καλύτερα χρόνια. Αποκτάν ενσυναισθηση και ηρεμία.
τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου είναι όταν εσύ περνάς καλά. Είναι άλλες οι χαρές όταν είσαι λύκειο, διαφορετικές όταν είσαι φοιτητής, άλλες όταν είσαι 30 plus, και φαντάζομαι άλλες είναι μεγαλώνοντας. Δεν μου αρέσει όταν κάποιος ζει με την νοσταλγία του παρελθόντος. Πάντα μπορείς να περνάς καλά, αλλά σε κάθε περίοδο της ζωής σου είναι διαφορετικά τα όσα σε κάνουν να περνάς καλά . Το βασικό είναι πως ότι μα ότι και αν σπουδάσεις τελικά, μην αφήσεις το πτυχίο να σε περιορίσει. Να έχεις ανοιχτά τα αυτιά και το μυαλό σου για να μπορείς να βλέπεις τι ευκαιρίες μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Χαζομάρες σου λένε, τα καλύτερα σου χρόνια δεν μπορείς να ξέρεις πότε θα έρθουν. Εμένα η ζωή μου βελτιώθηκε μετά τα τριάντα.
“Τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου” μοιάζει ακόμα σαν ένα task στο οποίο θα πρέπει να κάνεις τσεκ. Και η λίστα έχει πολλά. Τα “καλύτερα φοιτητικά χρόνια ” , “η καλύτερη στιγμή για σύνδεση με καποιον ” , ” ή ώρα για μητροτητα”, “τα δραματικά φορτία της ενηλικίωσης” και ούτω καθεξής. Η λίστα όμως ειναι πλασματικη γιατι δεν γνωρίζουμε τίποτα. Ενήλικας σημαίνει ότι διαχειρίζεσαι μόνη σου τον εαυτο σου. Τα συναισθήματα, τα θέλω, τις πράξεις και τις συνέπειες. Τι θα προκύψει δεν ξέρεις. Για εσενα τα καλύτερα χρόνια μπορεί τελικά να προκύψουν τα 40-45. Μπορεί τα 19 να είναι χάλια… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ τι βλακειες σου λένε. Να μην ακούς κανέναν. Το ποια είναι τα καλύτερα μας χρόνια είναι κάτι πολύ προσωπικό για τον καθένα κι εξαρτάται από πολλά. Εγώ έχω ακούσει το ακριβώς αντίθετο από άλλους, πως τα καλύτερα τους χρόνια ήταν όταν ξεκίνησαν να δουλεύουν και να είναι ανεξάρτητοι.
Τα καλύτερα μου χρόνια ήταν τα παιδικά. Ευχαριστήθηκα παιχνίδι με τα αδέρφια και τους φίλους μου, ξενοιασιά και ενέργεια στο φουλ Τα καλύτερα μου χρόνια ήταν τα εφηβικά, με τις παρέες και τις πλάκες μας. Με το πρώτο ξύπνημα του έρωτα. Τα καλύτερα μου χρόνια ήταν τα φοιτητικά, με την έντονη πολιτικοποίηση και την μαγευτική αίσθηση ότι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Τα καλύτερα χρόνια μου ήταν 22-25, με την πρώτη εμφάνιση της κατάθλιψης που με έκανε για πρώτη φορά να ακούσω τον εαυτό μου, να τον ρωτήσω ποιος είναι και τί θέλει. Τα καλύτερα μου χρόνια ήταν 25-32, με… Διαβάστε περισσότερα »
Τα καλύτερα μου χρόνια κ παραλληλα τα πιο δυσκολα, ήταν η τελευταία δεκαετία μου, όντας μετανάστρια στο εξωτερικό. Έχω αλλάξει 9 δουλειές, 7 σπίτια, έχω περάσει τον μήνα μου με 600 λίρες (σπιτι,φαΐ,διασκεδαση) έχω αρρωστήσει βαρυα οντας ολομοναχη 2 φορες, έχω βρεθεί στο δρόμο γιατί άλλοι το αποφάσισαν, αλλά είναι τα καλύτερα μου χρόνια. Γιατι? Διοτι κυνήγησα το όνειρο μου κ το έκανα πραγματικότητα, γνώρισα ανθρώπους από όλο τον κόσμο, ταξίδεψα, άνοιξα το μυαλό μου! Ο καθε ενας έχει τα δικά του κριτήρια για το τι είναι καλό για αυτόν κ τι όχι. Μην πελαγώνεις. Κάθε ηλικία έχει τα καλά… Διαβάστε περισσότερα »
Ελα αγαπη. Δεν ισχυει αυτο και στο εγγυωμαι. Ολες οσες ξερω περναμε πολυ καλυτερα μετα τα 30, και τωρα που ειμαι 39 ακουω απο τις φιλες και τον κυκλο μου οτι μετα τα 40 γινεται ακομα καλυτερο. Αυτο σε τιτλους, τωρα εξαρταται και απο την ιδιοσυγκρασια σου και εξηγουμαι πιο αναλυτικα παραπανω. Αυτο που ισχυε στη δικη μου γενια τουλαχιστον, προ κρισης, ειναι οτι τα φοιτητικα χρονια ειναι πιο ανεμελα χρονια. Με την εννοια οτι η βασικη σου υποχρεωση ειναι οι σπουδες, εχεις το χρονο σου να τον διαχειριστεις οπως σε βολευει καλυτερα χωρις τη δεσμευση του 8ωρου της δουλειας… Διαβάστε περισσότερα »
Όσοι έχουν απωθημένα με τη δική τους ζωή τρομάζουν τους νέους. Πάντα έτσι ήταν. Κι εγώ θυμάμαι τρόμαζα από κάτι “έμπειρους/ες” του κω….. Με σαδισμό έλεγαν “αν δεν τα κάνεις τώρα πότε θα τα κάνεις” απάντηση σημερινή δικη μου “πάντα θα τα κάνω αν γουστάρω” ή “δεν έχεις ιδέα τι έχεις να περάσεις” και άλλα ωραία ενθαρρυντικά. Αυτοί οι τύποι είναι όσοι ζουν με μάνιουαλ δηλαδή, σχολείο πανεπιστήμιο, εύρεση εργασίας, γάμος με καλό παιδί που γνώρισες στο πανεπιστήμιο γιατί μετά δεν κάθεται η σοβαρή η σχέση, μετά δύο παιδάκια, μετά οικονομία και οικογενειακή ζωή γιατί πρέπει να σπουδάσεις τα παιδάκια… Διαβάστε περισσότερα »
Δε θα κρίνω ποια χρόνια είναι τα πιο ευτυχισμένα. Γενικά είμαι ευγνώμων για τις περισσότερες φάσεις της ζωής μου, με τα θετικά και τα αρνητικά τους. Το μόνο που μπορείς να κάνεις σε κάθε ηλικία είναι να ζήσεις όσο καλύτερα μπορείς – όχι να αναπολείς περασμένα μεγαλεία. Θα σταθώ πιο πολύ στο υστερόγραφό σου: διάλεξε μια σχολή που προσφέρει επάγγελμα με αποκατάσταση και καλές συνθήκες εργασίας. Δημοσιογράφος δεν είμαι, αλλά ό,τι έχω ακούσει για εργασία σε αυτόν τον τομέα είναι αρνητικό. Λάβε υπόψιν σου εννοείται πολλές γνώμες, αλλά πρόσεχε μη διαλέξεις κλάδο που πρέπει να εγκαταλείψεις μετά για να βγάλεις… Διαβάστε περισσότερα »