Με απατούσε με την πρώην συζυγό του και εγώ ζούσα στο σκοτάδι

Γεια σας.

Εμένα η ιστορία μου είναι με τρείς λέξεις δέκα χρόνια ψέματα. Είμαι 45 χρόνων. Το λέω και δεν το πιστεύω. Μεγάλωσα σε επαρχία, γονείς κακοποιητικοι, τραύματα, κόμπλεξ, φτώχεια, δουλειές του ποδαριού, σχέσεις η μία χειρότερη από την άλλη. Γύρω στα 30 ήρθα στην Αθήνα. Μια μέτρια δουλειά σε συγγενείς, μοναξιά, χρέη, απελπισία.

Κι ένα βράδυ βουαλα! Άλλαξε η τύχη μου και τον γνώρισα. Γοητευτικός, έξυπνος, με χιούμορ, πετυχημένος στον τομέα του, με καλοσύνη και αποδοχή που δεν την βρηκα όλη μου τη ζωή πουθενά. Καλή νεράιδα είπα, μου χρωστούσε κάτι κι εμένα η ζωή. Άλλαξε ολόκληρη η κοσμοθεωρία μου. Πάτησα στα πόδια μου, βρήκα δουλειά καλύτερη, είχα άνθρωπο στην καρδιά μου και στο σπίτι μου. Με βοήθησε παντού, μου στάθηκε σε όλα. Ακόμα κι όταν έχασα τον αδερφό μου απροσδόκητα. Πλήγματα βαριά κι αυτός εκεί, “…όλα θα τα περάσουμε…”.

Μένουμε μαζί απ’ το πρώτο τρίμηνο της σχέσης μας. Τέτοια ήταν η επαφή μας. “Το άλλο μου μισό” το έλεγα και το εννοούσα. Παιδιά δεν ήθελε, έχει από τον γάμο του. Μου το είπε από την αρχή, δε με ένοιαζε πολύ. Είχα αυτόν. Φορές φορές το σκεφτόμουν το παιδί, μέχρι που έκλεισα τα 42. Μετά πάει πια, το κατάλαβα. Αλλά έλεγα πως έχω αυτόν. Προσπάθησα και με τα παιδιά του να τα αγαπήσω, είναι δύσκολο αν δεν είναι μικρούλια. Αλλά με σεβόντουσαν πάντα, και παντού με υπολόγιζαν σαν γυναίκα του μπαμπά. Καλά παιδιά, τι έφταιγαν κι αυτά;

Πως όμως καμιά φορά έρχεται το διαβολακι… Πως μου ήρθε να ψάξω το κινητό του; Τόσα χρόνια ποτέ δε μου πέρασε απ’ το μυαλό. Πότε. “Κόβεις το κεφάλι σου;” “Το κόβω”. Τόσο πολύ. Ξεκίνησα να διαβάζω μηνύματα, δεν έψαχνα τίποτα ύποπτο. Σαν να ήθελα να λοξοκοιταξω τις αστείες ατάκες που λέει με τους φίλους του.

Και να τα μηνύματα. Της πρώην γυναίκας του. Μηνύματα που αν δεν τα έβλεπα με τα μάτια μου δε θα τα πίστευα ποτέ. Παράλληλη σχέση; Όχι βέβαια! Αν ήταν έτσι θα έλεγα μπερδεύτηκε, ντράπηκε να μου το πει, χρειαζόταν χρόνο… Χίλιες δικαιολογίες θα του έβρισκα. Αλλά όχι. Συναντήσεις για σεξ. Απλά και μόνο. Όχι συχνά, όχι σπάνια. Μια στο τόσο. Στο ποσό; Άρχισα να ψάχνω ημερομηνίες, να προσπαθώ να θυμηθώ που ήταν εκείνο το βράδυ; Τι ώρα ήρθε; Κάναμε σεξ και μαζί; Πως ήταν; Τα δικά του τα μηνύματα λακωνικά “Να έρθω στις 10;”. Τα δικά της πιο ενδιαφέροντα ” Συγνώμη για σήμερα, μου λείπεις αλλά δε μπορώ, καλύτερα αύριο” ή ακόμα καλύτερα ” Τι έπαθες σήμερα κι ήσουν έτσι άγριος;” κι άλλα που ντρέπομαι και να τα σκέφτομαι.

Από εκείνη τη μέρα μέχρι σήμερα πέρασαν πέντε μέρες. Τι έκανα; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Και τώρα τα γράφω μήπως τα δω γραμμένα ντραπώ τον εαυτό μου και το χάλι μου και σηκωθώ και φύγω. Κάθομαι και σκέφτομαι, τι να του πω; πώς να του τα πω; τι θα μου πει; τι θα κάνει; Στο μυαλό μου όμως το έχω υπολογίσει. Αν ανοίξω το στόμα μου και μιλήσω δεν υπάρχει γυρισμός.Πρέπει να φύγω αν έχω έστω μια στάλα αξιοπρέπειας. Και το ζυγίζω και το σκέφτομαι… Τι σκέφτομαι; Πώς να ζήσω χωρίς αυτόν; Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω να μην έπιανα ποτέ στα χέρια μου το καταραμένο κινήτό. Γιατί μέσα στην καρδιά μου αυτό νιώθω. Με κορόιδευε; Ναι, αλλά δεν το ήξερα κι ήμουν μια χαρά. Δε θέλω να τον αφήσω, πώς να τον αφήσω; Τι θα γίνω μόνη μου;

Σε περίπτωση που διαβάζει κάποια που ένιωθε πως έχει καταντήσει και πως πρόκειται να περάσει Χριστούγεννα μοναξιάς και ντροπής, αυτή είναι η ιστορία μου. Μακάρι ο καλός Θεός να μου δώσει μια λύση ή έστω τη δύναμη που χρειάζομαι και δεν ξέρω που να τη βρω. Και μη μου πείτε πως η δύναμη είναι μέσα μας. Μέσα μου υπάρχει μόνο τρόμος.

ΑΠΟ ΤHΝ – anyone

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News