Καλησπέρα! Θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας επί του θέματος!
Προσωπικά με ενοχλούν πολύ τα σχόλια και γενικώς η άποψη που έχει ο περισσότερος κόσμος απέναντι στο κλάμα. Για εμένα (ναι, είμαι ένας άνθρωπος που κλαίει αρκετά και συχνά, είτε από λύπη είτε από νεύρα είτε από απογοήτευση είτε από συγκίνηση) το κλάμα αποτελεί έναν αυθόρμητο και πηγαίο τρόπο έκφρασης, απόλυτα υγιή, ο οποίος δεν θα έπρεπε να κατακρίνεται από κανεναν.
Αντίθετα, αυτό που βλέπω είναι κριτική από όλους απέναντι σε έναν άνθρωπο που κλαίει, αντιμετωπίζοντάς τον πολύ συχνά με ειρωνεία, χαρακτηρίζοντας τον ως υπερβολικό ή λέγοντας τις τραγικές εκφράσεις “μην κλαις σαν μωρό”’ και “είναι ρεζίλι να κλαις”!
Πραγματικά, αυτό το τελευταίο όταν το ακούω μου ανάβουν τα λαμπάκια!
Πληγώνομαι πολύ και εκνευριζομαι να μην είμαστε ελεύθεροι να εκφράσουμε (ακόμα και οι πιο ευαίσθητοι) το συναίσθημα μας με τον τρόπο που θελουμε και που μας βγαίνει (πραγματικά, δεν ελέγχεται πάντα) και μάλιστα χωρίς να βλάπτουμε κανεναν!
Μακάρι το ρεζιλι και η ντροπή αυτού του κόσμου να ήταν το κλάμα και όχι όλα τα αίσχη που ακούμε καθημερινά…
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, θα ήταν πολύτιμες οι απόψεις σας 🙂
ΑΠΟ ΤΗΝ – Η βασίλισσα των δακρύων
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το πηγαίο συναίσθημα να κλάψεις όπως βλέπεις σου βγαίνει με τα έντονα συναισθήματα. Και αυτό ως επί το πλείστον είναι αποδεκτό. Εκεί που ο περισσότερος κόσμος λέει όσα λέει, είναι όταν γίνεται χειριστικά ή κατ’ επανάληψη. Στα δικά μου μάτια δεν γίνεται όποτε νευριάζεις στη δουλειά να κλαις. Οκ, μπορεί να τύχει αλλά το συνεχόμενο, δείχνει κάπου και δικό σου πρόβλημα διαχείρισης των συναισθημάτων.
Λίγο γενικό το γράμμα σου . Δε λες δηλαδή σε ποιες περιπτώσεις κλαις. Δεν είναι πάντα αυτος που κλαίει ευαίσθητος . Μπορεί να είναι και χειριστικος ή να δυσκολεύεται να διεκδικήσει το δίκιο του με επιχειρήματα . Οπότε κλαίει όπως τα παιδιά που θέλουν παγωτό μέσα στο καταχείμωνο. Εγώ πάλι βρίσκω λάθος να ταυτίζουμε το κλάμα με την ευαισθησία. Και στο λεω παρόλο που είμαι μεγάλη κλαψιαρα. Κλαίω όμως ( και κλαίω πολύ) σε ταινίες , με βιβλία, με ιστορίες ανθρώπων που πέρασαν δυσκολα, με δικές μου αποτυχίες, αν μου συμπεριφερθεί άσχημα άνθρωπος που δεν το περίμενα ( εκεί κλαίω… Διαβάστε περισσότερα »
Εάν κλαις “αρκετά και συχνά” στην ησυχία του σπιτιού σου και βρίσκεις αυτόν τον τρόπο ανακουφιστικό από την ένταση της ημέρας, καλά κάνεις. Εφόσον εκφράζεσαι με αυτόν τον τρόπο και αφού έτσι αισθάνεσαι, ΟΚ. Όμως, το “αρκετά και συχνά” μπροστά σε τρίτους καταλήγει και γίνεται χειριστικό, είτε σε προσωπικές είτε σε επαγγελματικές σχέσεις. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το συνεχές κλάμα δείχνει ότι ο άλλος θεωρεί ότι είναι ο αδικημένος της υπόθεσης, θέλει να εκβιάσει καταστάσεις και επειδή δεν έχει τρόπο να διεκδικήσει διαφορετικά το “δίκιο” του, πατάει στο συναίσθημα. Αυτό νομίζω υποδηλώνει αδυναμία έκφρασης των σκέψεων και διαχείρισης των συναισθημάτων.… Διαβάστε περισσότερα »
Πολλές φορές υποδηλώνει αδυναμία να θέσουμε ξεκάθαρα τα όρια μας,να εκφράσουμε το όχι που δειλιαζουμε να πούμε..and so on…
Η ίδια ιστορία συμβαίνει και με το γέλιο φυσικά.
Καλά κάνεις και εκφράζεσαι έτσι αφού το νιώθεις. Δεν πιστεύω ότι είναι μωρό όποιος κλαίει. Ο μόνος λόγος που εγώ προσωπικά κατακρίνω το κλάμα είναι όταν γίνεται χειριστικά!! Για να λυπηθούμε τον άλλον και να μας εκβιάσει συναισθηματικά. Εκεί ναι, θα βρίσω όποιον/α το κάνει!
Θα έπρεπε να εξηγήσεις περισσότερα για το πότε και μπροστά σε ποιους κλαις. Μπροστά σε φίλους όταν τους εξομολογεισαι κατι προσωπικο; Μπροστά στον προϊστάμενο επειδή σου έκανε μια παρατηρηση; Σε μια δημόσια υπηρεσία επειδή σου μίλησαν με αγενεια; Έχει διαφορά. Εκτός από το ότι μπορεί να είναι χειριστικό καμία φορά είναι και τρομακτικο γιατί ο άλλος φαντάζεται ότι σου συμβαίνει κάτι πολύ άσχημο. Για σένα είναι απλή εκτονωση ο άλλος όμως που δεν ξέρει ακριβώς γιατί κλαις φαντάζεται πως σου συμβαίνουν τα χειρότερα.
Είναι φυσιολογικό να κλαις όταν το αισθάνεσαι. Είναι φυσιολογικό επισης ,σε κάποιον να φαίνεται υπερβολικό ή οτιδήποτε άλλο. Κρίνουμε τον κόσμο μέσα από προσωπικά “φίλτρα “. Αυτό που σίγουρα δεν είναι επιθυμητό είναι κάποιος να σε προσβάλει γι αυτο.
Den 3erw ti parees exeis kai apo ti anr8wpous apoteleitai o perigiros sou, alla emena mia fora de mou exoun pei “min klais san mwro & einai rezili na klais”.
Mipws eisai kai esi ipereves8iti kai klais me to paramikro ? gt tote to katalavainw en merei na sto pei kapoios…. dld an klais 3 fores tin evdomada (xwris na exei simvei kati komviko vevaia), kati prepei na kaneis gia na voh8hseis ton eafto sou…
To klama einai litrotiko kai polles fores, to xreiazomaste gia na mas aposimforizei, alla an einai poli sixno, 8a sou proteina na psaxteis ligo eswterika.
Σου έχουν πει να μην γράφεις με greeklish hrisimopiontas to 8 anti Gia θ dioti einai full kourastiko?
nice one
oxi, alla well noted!
Το κλάμα από λύπη ή από συγκίνηση,είναι πολλές φορές λυτρωτικό.
Αυτό που θα με ανησυχούσε είναι να κλαίω από νεύρα.
Εκεί ίσως χρειάζεται διαφορετική διαχείριση.
Δεν είναι κακό να κλαίς. Το παθαίνω συχνά. Με πιάνει συγκίνηση, αλλά δεν εκφραζομαι δημόσια διότι υπάρχουν άνθρωποι που το παρεξηγούν