Γράφω τόσο συγχυσμένη και τόσο θλιμμένη γι’ αυτό που συνέβη απόψε…
Βρέθηκα σε μία συγκέντρωση συναδέλφων ερευνητών, μία έξοδο τύπου business and pleasure. Να πιούμε ένα ποτό, να τα πούμε λίγο, να γνωριστούμε και να χωρίσουμε αρμοδιότητες στο χαλαρό, αφού το αντικείμενό μας, ας μην πούμε τι, έχει και χρονικά περιθώρια και ελευθερία κινήσεων για συνεντεύξεις, συλλογή στοιχείων και τα λοιπά.
Σε κάποια φάση η συζήτηση γύρισε στις οικογένειες μας και την καταγωγή. Προτίμησα να ακούω και σώπαινα ακούγοντας τις ιστορίες τους. Εγώ έχω μεγαλώσει μόνο με τη μαμά μου, η οποία έχει κάνει τα πάντα για εμένα. Για να μη μου λείψει τίποτα, για να μάθω μια δεύτερη ξένη γλώσσα, για να σπουδάσω και να έχω μία ζωή καλύτερη από το φτωχικό μας ισόγειο κάπου στην επαρχία.
Στη μάνα μου χρωστάω τα πάντα, κάθε μου κύτταρο και κάθε μου νίκη και μέχρι να βγει στη σύνταξη, δούλεψα και εγώ και σπούδαζα παράλληλα, χωρίς να με πολυνοιάζει αν θα χάσω έτος, μόνο και μόνο για να είμαστε καλά. Ε, αυτό το πρόδωσα απόψε.
Όταν η κουβέντα γύρισε σε εμένα εγώ δεν είχα μπαμπά καθηγητή ή μαμά εφοριακό ή εισαγγελέα ή γιατρό. Η δική μου μητέρα ήταν καθαρίστρια και με μεγάλωσε μόνη της. Και το είπα. Και όλοι μου χαμογέλασαν και μου άγγιξαν το χέρι, μία κοπέλα με αγκάλιασε κιόλας και τι ωραίο που ήταν αυτό που είπα..!
Μπορεί να είναι το κόμπλεξ μου, αλλά ρε κορίτσια όλο το βράδυ μετά ένιωθα ότι με θεωρούσαν, πώς να το πώ; Λιγότερη. Ενώ φαινομενικά αντέδρασαν ΟΚ, μετά κάπως σα να μην είχα λόγο στη συζήτηση, σα να μη μου απευθύνονταν. Ενώ δεν έκαναν κάτι μπαμ καραμπινάτο, κάπως με έκαναν να ντραπώ που η μαμά μου ήταν καθαρίστρια, αλλά όχι και ακριβώς, δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά έτσι ένιωσα.
Και εκεί αισθάνομαι ότι πρόδωσα τη μαμά μου. Ότι δεν είπα πόσο περήφανη νιώθω και πόσο την αγαπάω. Και κάπου βαθιά μέσα μου εύχομαι να το έλεγε το βλέμμα μου, η γλώσσα του σώματος, κάτι. Κάτι από αυτό που δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν κατάφερα η ίδια να το πω και με έχει ταράξει τόσο πολύ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Λ. Κ. Ν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν μπορω να ξερω τι σκεφτηκε ο καθενας στην παρεα, αλλα πιστευω πως αγγιξε δικη σου ευαισθητη χορδη και νιωθεις ετσι. Εισαι σε σταση αμυνας λογω της κοινωνιας και για αυτο εκανες ολες αυτες τις σκεψεις, χωρις να εχεις καποιο δειγμα πως σε υποτιμησαν. Αντιθετα, ισως επειδη ολοι ηταν αλλου οικονομικου επιπεδου, οπως αναφερεις, να ενιωσαν συμπονοια που τα καταφερατε εσυ και η μητερα σου. Δεν σημαινει πως σε μειωσαν, μπορει κι εκεινοι να ηρθαν σε αμηχανια επειδη εχουν διαφορετικο background, να ενιωσαν ασχημα επειδη εκαναν εσενα να νιωσεις ασχημα χωρις να το σκεφτουν. Μην τους πυροβολας αμεσως. (Χωρις φυσικα… Διαβάστε περισσότερα »
Το να είναι κάποιος εφοριακός θεωρείται τοπ επάγγελμα;
Βασικα στο χωρο, γιατι ειπε για ερευνητες υπαρχει πολυ κλασισμ κι ας μην φαινεται. Τα παιδια μεγαλογιατρων ειναι τα χειροτερα. Γενικα οι δευτερης γενιας δεν πολυβλεπουν σαν κατι το ιδιαιτερο τους πρωτης γενιας. Τους φαινεται περιεργο πως ινουμαστε στον ιδιο χωρο με αυτους οταν τοσα εχουν πληρωσει και τοσους γνωστους οικογενειακους φιλους ειχαν. Το ιδιο και εμεις βεβαια. Δεν μπορουμε να καταλαβουμε τι θελουν εκει αφου δεν τους πολυκοβει.
Πιστεύω είναι δικό σου κομπλεξ. Το αναφέρεις και μόνη σου εξάλλου. Μην αυτομαστιγώνεσαι όμως δεν πρόδωσες τη μαμά σου ή όσα νοιώθεις για εκείνη. Αναρωτήσου ίσως γιατί νοιώθεις η ίδια μειονεκτικά για αυτό, εννοώ στο να το εκφράσεις με περηφάνια σε τρίτους. Οι άλλοι μας φέρονται βάσει αυτού που εισπράττουν απο εμάς ως επι το πλείστον (σαφώς υπάρχουν και εξαιρέσεις). Αν εσύ μίλησες για την καθαρίστρια μαμά σου σαν να ντρέπεσαι ή σαν να είναι κάτι που σου προκαλεί αμηχανία είναι λογικό να εισέπραξες αγκαλιές και πατ πατ στον ώμο..
Καλό μου κορίτσι, έχω βρεθεί άπειρες φορές σε αυτή τη θέση. Παλιά, λόγω ντροπής δεν έλεγα τίποτα, είχα φτιάξει μια ιστορία μέσα στο μυαλό μου και έπαιζα μέσα σε αυτήν, ένιωθα πως ήταν αληθινή. Και ακόμα ντρέπομαι για αυτη την ιστορία. Ντρεπόμουν που η μητέρα μου ήταν μια καθαρίστρια αναγκαστικά από όταν πέθανε ο πατέρας μου, και δεν είχε την άνεση να μου προσφέρει μεταπτυχιακά, ταξίδια και όσα έκαναν τα άλλα παιδιά, και τα θεωρούσαν δεδομένα. Τώρα ντρέπομαι μόνο για τον εαυτό μου που δεν ένιωθε περήφανος για όσα περάσαμε και επιβιώσαμε. Να φοράς τη ζωή σου σαν παράσημο, σαν… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως πρέπει να δηλώσεις υπερήφανη για το επάγγελμα της καθαρίστριας μητέρας σου, ενώ το παιδί του καθηγητή, γιατρού κτλ “εννοείται” πως είναι υπερήφανο για το γονιό του, γιατί το επάγγελμα του χαίρει σεβασμού από την κοινωνία. Δεν είσαι υποχρεωμένη εσύ με τις δηλώσεις σου υπέρ της μητέρας σου να διορθώσεις τα στραβά αυτής της κοινωνίας. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να αναγνωρίσεις ότι το ζήτημα είναι πάνω από τις δυνάμεις σου, δλδ ότι και να έλεγες η νοοτροπία της κοινωνίας δεν αλλάζει έτσι απλά, δυστυχώς. Τέλος σκέψου ότι μπορεί να υπήρχαν και άλλοι… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω με τους περισσότερους σχολιαστές, από αυτά που γράφεις δεν προκύπτει να σε υποτίμησε κανείς, μαντεύω ότι ίσως να τους έφερες σε δύσκολη θέση γιατί φάνηκε η δική σου αμηχανία που δεν είσαι αναλόγου background και αν στη συνέχεια “κατέβασες μούτρα”, είναι λογικό να μη σου απηύθυναν και τόσο πολύ το λόγο. Ίσως πίστευαν ότι σε προσέβαλαν. Δε θέλω να πω ότι δεν αντιμετώπισες περισσότερες δυσκολίες από τα παιδιά των μεσοαστών. Σίγουρα έπρεπε μόνη σου ανοίξεις πόρτες που οι ίδιοι βρήκαν ανοιχτές και μπράβο σου. Από εκεί και ύστερα, τι πρέπει να κάνετε, να συγκρίνετε την περηφάνεια για τους… Διαβάστε περισσότερα »
Το ξερεις το ανεκδοτο με το γυφτο που εχτισε διπλα στο γιατρο στην Εκαλη. Που τελειωνει : Γιατρε οτι και να λες θα ειμαι παντα καλυτερος απο σενα , γιατι εγω εχω γειτονα γιατρο, ενω εσυ γειτονα γυφτο
Νομιζω πως το προβλημα συνοψίζεται στη φράση σου «με καναν να ντραπώ χωρις ομως να κανουν τιποτα». Ουσιαστικα αυτοι δεν κανα τιποτα. Ισως ομως να περίμενες εσυ οτι θα τυχαίνει καλύτερης μεταχείρισης ή αναγνώρισης απο τη στιγμη που αποκάλυψες το background σου. Ειμαι σχεδον σιγουρη οως αυτοι συνέχισαν να φέρονται φυσιολογικά αλλα εσύ ένιωθες πλεον exposed . Δεν σε κατηγορώ. Ειχα παρομοια συναισθηματα μεγαλώνοντας. Οι γονεις μας, Υδραυλικος ο μπαμπας μου και ιδιωτική υπαλληλος η μαμα μου απο πολυ φτωχές οικογενειες και οι δυο, κανα τα παντα για να μην μας στερήσουν τιποτα. Χαριεντιζόμασταν διαρκως με παιδια γιατρών και δικηγόρων… Διαβάστε περισσότερα »
Πιστεύω ότι ένιωσες κατώτερη γιατί είδες την αλλαγή στην συμπεριφορά τους. Οι εκφράσεις του προσώπου, η γλώσσα τους σώματος και οι λέξεις που χρησιμοποιούν ξαφνικά αλλάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα για να ντρέπεσαι ούτε για να αισθάνεσαι ενοχές απέναντι στην μητέρα σου. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι. Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν είσαι κατώτερη. Τα έχεις καταφέρει περίφημα έως εδω. Στάσου στο ύψος σου και δείξε ποια είσαι μέσα από την δουλειά σου. Καλή επιτυχία σε ότι και αν κάνεις.